บทที่ 12 มาคุยกันหน่อยไหม คุณผู้หญิง
ครึ่งนาทีต่อมา เมื่อหูจู๋กำมือใหญ่ลง ทุกสิ่งรอบกายก็สงบเงียบลง
“ไหนว่าพวกเผ่าต่างถิ่นให้ความสำคัญกับระดับหวนมากไม่ใช่เหรอ? อีกฝ่ายอ่อนแอมากหรือไง?”
จิ่นเฟยเฉินมองหูจู๋ที่จัดการทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย พลางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
“ห้าคนอยู่ขั้นอวี้ ก็ทำลายเมืองได้ตามใจ”
หูจู๋ยิ้ม ก่อนจะบอกระดับพลังของเผ่าต่างถิ่นทั้งห้าคนนั้น
จิ่นเฟยเฉินได้ยินแล้วก็แปลกใจไม่น้อย “นายเก่งมาก”
“ก็ทั่วไป แต่ถ้าอยู่ขั้นเดียวกัน...” หูจู๋หันหลังเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “ฉันไร้เทียมทาน”
“ก็ได้ ถึงจะไม่ค่อยอยากยอมรับ แต่เมื่อกี้นายเท่จริง ๆ”
จิ่นเฟยเฉินยักไหล่ทั้งสองข้าง แล้วเดินเหยียบแอ่งเลือดดำเข้าไปในวิลล่าแบบเปิดโล่ง
“ยังดีที่ไอ้พวกเศษสวะนั่นไม่ได้ทำบ้านเละ ไม่งั้นฉันคงหงุดหงิดไปพักใหญ่”
เมื่อเห็นว่าโถงใหญ่ยังอยู่ในสภาพเรียบร้อย หูจู๋ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“บางทีพวกนั้นอาจเข้าใจความลำบากของมนุษย์เงินเดือนก็ได้”
จิ่นเฟยเฉินเดินไปที่ตู้เย็น พอเห็นน้ำอัดลมแอปเปิลเขียวก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
หูจู๋เดินเข้ามา เปิดเบียร์กระป๋องแล้วกระดกอึกใหญ่ทันที “อ้า~ สดชื่น! นี่แหละเครื่องดื่มที่ผู้ชายควรดื่ม”
ทั้งสองคนทิ้งตัวลงบนโซฟาพร้อมกัน แล้วก็ดื่มเครื่องดื่มในมือพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะเปล่งเสียง “อ้า~” ออกมาพร้อมกัน
หูจู๋เอนศีรษะไปด้านหลัง มองจิ่นเฟยเฉินแล้วถามว่า “ว่าแต่ นายคิดจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?”
“หลี่ย่าน่ะเหรอ?” อีกฝ่ายนอนแผ่อยู่บนโซฟา มือเล่นรีโมตไปพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “หาโอกาสจัดการก็แล้วกัน”
“ฆ่าคนบ่อยเกินไปไม่ค่อยดีนะ พ่อหนุ่ม”
“งั้นนายแต่งงานกับเธอ แล้วช่วยจับตาดูให้หน่อย ฉันจะได้สบายใจ”
“จะฆ่าเมื่อไหร่?”