บทที่ 10 ‘ประธาน’ กับ ‘ดาวหลัก’
ซ่า...
ฝนห่าใหญ่ยังคงเทลงมาไม่หยุด
จิ่นเฟยเฉินที่หลบฝนอยู่ใต้ป้ายรถเมล์เล่นไพ่ในมืออย่างเบื่อหน่าย
ปี๊ด—
เสียงแตรดังขึ้น เขาเงยหน้ามอง ก็เห็นหูจู๋นั่งอยู่ในเฟอร์รารีสีน้ำเงินคันหนึ่ง เลิกคิ้วส่งสัญญาณให้เขา
“ขึ้นมาเลย พี่จะพานายซิ่งให้ลืมโลก”
………
ภายในรถ จิ่นเฟยเฉินมองโลโก้เฟอร์รารีแวววาวบนพวงมาลัยในมือหูจู๋ แล้วพูดหยอกว่า “ฉันว่านายน่าจะเปลี่ยนกลุ่มผู้ปกครองเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นนะ”
“พูดอะไรของนาย ยังเหลือหนี้ผ่อนรถอีก 32 ปี จะเป็นผู้ถือหุ้นได้ยังไง”
“32 ปี...” จิ่นเฟยเฉินเงียบไป เสียงนั้นดังสนั่นจนหูแทบดับ
หูจู๋เหลือบมองเขาอย่างหงุดหงิด “ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระแล้ว ฉันถามนายแค่ว่าฉันหล่อไหม!”
“ตอนแรกก็หล่ออยู่หรอก แต่น่าเสียดาย...”
จิ่นเฟยเฉินพูดค้างไว้ครึ่งประโยค ทิ้งให้หูจู๋จินตนาการต่อไม่รู้จบ
“เอาละ ๆ พอเรื่องฉันก่อน มาคุยเรื่องนายบ้าง”
หูจู๋เห็นว่าจิ่นเฟยเฉินไม่หลงกลคำโอ้อวด จึงเลิกทำเท่ หันมาพูดเรื่องจริงจังแทน
“อยากถามว่าทำไมฉันถึงฆ่าจ้าวหมิงใช่ไหม”
จิ่นเฟยเฉินพิงกระจกรถ มองหยาดฝนที่ไหลลงมาแล้วพูดขึ้น
“ฉลาดนี่ งั้นลองบอกมาสิ”
จิ่นเฟยเฉินไม่อ้อมค้อม เปิดปากพูดอย่างไม่รีบร้อน
“มี 6 เหตุผล
1. ยังไม่เคยฆ่าคน เลยอยากลอง
2. เขามีจิตสังหารต่อฉันแล้ว