เพราะตอนมาซอมบี้บนถนนถูกกำจัดไปเกือบหมดแล้ว ระหว่างทางกลับจึงค่อนข้างราบรื่น
หมาตัวน้อยและต้าหมียววิ่งนำหน้าไปเปิดทางฆ่าซอมบี้ เสี่ยวไวเก็บแก่นคริสตัลตามหลัง ส่วนไป๋เยาเยาที่อยู่ในรถก็คอยเชียร์และบางครั้งก็โยนกระดูกชิ้นใหญ่กับปลาแห้งให้ ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตน ประสานงานกันได้อย่างเข้าอกเข้าใจ
กลับมาถึงเขตปลอดภัย งานต่อจากนี้ก็ไม่เกี่ยวกับหน่วยรัตติกาลแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปทันที ยังไม่ดึกมาก พวกเขาไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่ ยกเว้นหมาตัวน้อยกับต้าหมียวที่นอนแผ่ราบกับพื้นไม่ยอมขยับ
กำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะออกไปทำภารกิจอีกรอบดีไหม เมิ่งฉีหลินก็เดินมา เพราะเมิ่งฉีหลินต้องรับผิดชอบการจัดการโดยรวมในเขตปลอดภัย เขาจึงไม่ได้ออกไปข้างนอก
หลังจากฟังรายงานจากหวังเฉิงเฉิงแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งฉีหลินไม่เคยจางหาย ความคิดของตัวเองถูกต้องจริง ๆ หน่วยกู้ภัยแปดหน่วย ภารกิจที่หนักที่สุด แต่ใช้เวลาสั้นที่สุด ยังมีประสิทธิภาพมากกว่าทีมผู้มีพลังพิเศษของทางการเสียอีก!
ดังนั้นเขาจึงรีบร้อนมาที่หน่วยรัตติกาลทันที
"หัวหน้าทีมไป๋ วันนี้ทุกคนเหนื่อยมากเลย!" เมิ่งฉีหลินพูดยิ้ม ๆ ทันทีที่เห็นไป๋เยาเยา ไป๋เยาเยาไม่แปลกใจกับท่าทีของเมิ่งฉีหลินเลยแม้แต่น้อย
วันนี้ตอนที่ได้ยินหัวหน้ากลุ่มที่ชื่อหวังเฉิงเฉิงบ่นว่า ทีมผู้มีพลังพิเศษส่วนใหญ่ไม่ค่อยเต็มใจทำภารกิจ มักจะฉวยโอกาสที่ตอนนี้เขตปลอดภัยขาดคน เพื่อใช้เป็นข้อต่อรองขอเสบียงเพิ่ม