เมิ่งฉีหลินรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้นอนบนเตียงที่นุ่มสบายขนาดนี้มานานแล้ว ความเหนื่อยล้าหลายวันบรรเทาลงไม่น้อย ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นแล้วออกไปตรวจตรา
เดินไปถึงฝั่งหน่วยรัตติกาล ตั้งใจจะเรียกทุกคนไปประชุม แต่เห็นทุกคนกำลังกินข้าวอยู่ ก็ไม่ได้เข้าไปรบกวน
ไป๋เยาเยาสายตาไว เห็นเข้า จึงเรียกขึ้นว่า "ผู้บัญชาการเมิ่ง มากินข้าวด้วยกันหน่อยสิคะ"
เมิ่งฉีหลินรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ล่ะ ๆ พวกคุณกินเถอะ ผมกินมาแล้ว"
ไป๋เยาเยาส่งสายตาให้ ลิงรีบวิ่งขึ้นไป เชิญเมิ่งฉีหลินกับทหารหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างหลังเข้ามาด้วยกัน
เมิ่งฉีหลินจะปฏิเสธอยู่แล้ว ในสถานการณ์ที่เสบียงตึงตัวขนาดนี้ จะไปกินข้าวของคนอื่นได้อย่างไร
แต่ชายหนุ่มที่มาเกลี้ยกล่อมพูดเก่งเหลือเกิน ทำให้ตัวเองจะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่เชิง
พี่อ้วนมองออกถึงความลำบากใจของเมิ่งฉีหลิน จึงพูดขึ้นว่า "ผู้บัญชาการเมิ่ง อย่าเกรงใจเลย เชิญมาสิ กำลังดีเราจะได้คุยกันด้วย เราไม่คุ้นกับเมืองเอช เท่าไหร่ ถ้ามีโอกาสก็ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย"
แล้วก็โอบไหล่ผู้บัญชาการเมิ่งนั่งลงมา ส่วนลิงก็ลากทหารหนุ่มสองคนข้างหลังมาด้วย
เมิ่งฉีหลินเห็นว่าปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ก็เลยตามเข้ามา คิดไว้ว่าค่อยหาโอกาสชดเชยเสบียงให้ทีหลัง
แต่พอเข้ามาเห็น ก็ตะลึงไปพักใหญ่ เล่นตลกอะไรกัน!
ปาท่องโก๋ ซาลาเปาไส้หมู แพนเค้กต้นหอม ขนมจีบ เกี๊ยวนึ่งเต้าหู้ นมถั่วเหลือง ซุปพริกไทยเผ็ด โจ๊กไข่หมู เต้าหู้ยี้...
นี้...นี้ชดเชยไม่ไหวจริง ๆ