ฝึกกันอยู่อย่างนั้นเกือบครึ่งเดือน สุดท้ายตัวน้อยเจ็ดทนไม่ไหว ฉวยจังหวะที่ไป๋เยาเยาก้มหน้ากินของหวาน ก็จัดการจบชีวิตตัวเองทันที
ฉากคุ้นเคยแบบนี้ กระตุ้นความคิดถึงบ้านเกิดให้ไป๋เยาเยาขึ้นมาอย่างฉับพลัน
อารมณ์เศร้าหดหู่ลงในทันที
ไม่รู้ว่าพวกพ้องกับเจ้ารังทั้งหลายเป็นอย่างไรบ้าง สิ้นสุดวันโลกแล้ว คงกำลังดำเนินการบูรณะฟื้นฟูหลังภัยกันอยู่สินะ?
เมืองฮว๋าไร้ซากศพแล้ว แล้วนอกเขตแดนของล่ะ...
เฮ่อ
สือเหนียนเห็นไป๋เยาเยานั่งซึมเศร้าอยู่บนเก้าอี้เอนกาย ก็น่าจะเดาได้ว่าคงคิดถึงบ้านอีก
อิจฉาไป๋เยาเยาเยที่มีเพื่อนพ้องกลุ่มนั้นที่ไว้ใจได้ถึงขั้นมอบชีวิตให้
ไม่เหมือนตระกูลตัวเอง ตั้งแต่พ่อแม่จากไปแล้ว นอกจากการเอาเปรียบเย็นชาก็แทบไม่มีความรักแท้จริงหลงเหลือ
แต่วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว คงตายหมดแล้วสินะ น่าเสียดายจริง...
ไป๋เยาเย็นเห็นสือเหนียนเดินมา หน้าตาหมองคล้ำ ดูเหมือนอยากฆ่าคนให้ตายยก ข่มอารมณ์ลง แล้วเซ้าซี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างตื่นเต้น: "เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไร?"
"ไม่มีเรื่องอะไร แค่คิดถึง...สมาชิกครอบครัวบางคนช่วงก่อนวันสิ้นโลก" ไป๋เยาเยาไม่ยินยอมพูดจาร้อนให้สือเหนียนฟัง
ไป๋เยาเย็นฟังดูแล้วรู้ทันทีว่ามีแง่ "เล่าให้ฟังหน่อยสิ นึกถึงครอบครัวขึ้นมาได้ยังไง ดูหน้าเหมือนอยากเอาชีวิตใครซักคน"
"ก็ไม่มีอะไรจะเล่ามาก แค่กลุ่มคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์โดยไม่แยแสสายใยครอบครัวเลยแค่คนเห็นแก่ตัวเท่านั้น