ไป๋เยาเยาได้ยินเสียงหัวเราะของทุกคน ความตึงเครียดที่ค้างมาตั้งแต่เกิดใหม่ก็คลายลงบ้าง
แต่ก็ยังเปิดวิทยุสื่อสารพูดว่า "ทุกคนฟังนะ ต้องระวังให้มาก ต่อสู้กับซอมบี้ไม่มีคำว่าแค่บาดเจ็บ บาดเจ็บคือตายหรือติดเชื้อ
อย่าประมาทซอมบี้ ซอมบี้พลังพิเศษบางตัวก็เก่งมาก แค่เรายังไม่เจอ"
พอได้ยินเสียงตอบรับจากวิทยุสื่อสาร ไป๋เยาเยาจึงค่อยวางใจ
เมื่อผ่านหอสมุดแห่งชาติเมืองเอช ไป๋เยาเยาก็สั่งให้จอดรถ
ตั้งใจจะเข้าไปเก็บหนังสือทั้งหมด เพราะจำได้ว่าหนังสือเหล่านี้ โดยเฉพาะหนังสือวิชาการ สามารถแลกเป็นคะแนนได้สูงที่ฐานหลัก
เพิ่งก้าวเข้าไปในโถงชั้นหนึ่งก็เห็นซอมบี้เกือบ 30 ตัวกำลังเดินเตร่ไปมาไร้จุดหมาย พอได้กลิ่นมนุษย์ก็เหมือนถูกกดปุ่มสตาร์ท พุ่งเข้าหาประตูทั้งหมด ตัวหนึ่งวิ่งเร็วกว่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด
ไป๋เยาเยาไม่กล้าให้ทุกคนฝึกมืออีกแล้ว รีบโยนไม้เบสบอลและมีดพร้าลงพื้นสิบกว่าอัน พูดตรง ๆ ว่า "สุดกำลัง รีบจัดการให้จบ!"
ทุกคนรีบหยิบอาวุธที่ถนัด พุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล นี่คือสัญชาตญาณการต่อสู้ของพวกเขา
เพราะพลังพิเศษยังอ่อนเกินไป ไร้ประโยชน์ และเพื่อป้องกันไม่ให้ต้องหยุดนิ่งสามวินาทีเพื่อร่ายพลังแล้วโดนซอมบี้สวนหัว พวกพลังธรรมชาติเลยไม่คิดใช้พลังเลย
ไป๋เยาเยาลองใช้พลังกายของตัวเอง รู้สึกสุดยอดมาก ยกไม้เบสบอลฟาดลงไปหนึ่งที หัวซอมบี้แหลกเละ นี่คือความสุขที่ชาติก่อนไม่เคยสัมผัส