"ผู้บัญชาการเมิ่ง จัดการเรียบร้อยแล้ว เมื่อไหร่จะออกเดินทาง?"
ไป๋เยาเยาเทเลพอร์ตกลับมา พูดกับเมิ่งฉีหลินอย่างใจเย็น
เมิ่งฉีหลินเองก็ประหลาดใจเหมือนคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจไป๋เยาเยาไปที่นั่นได้ยังไง แล้วกลับมาได้ยังไง
มองหลินอิหรานหน้าซีดเผือด คุกเข่าอยู่กับพื้น ก็รู้สึกสะใจเล็กน้อย คนชั่วย่อมมีคนที่โหดกว่า ฮ่า ๆ หัวหน้าทีมไป๋ไม่ใช่คนชั่วร้าย แต่เป็นคนโหดจริง
จัดการเรื่องได้เร็วขนาดนี้ สมใจมาก! เขากลั้นความอยากหัวเราะไว้ แล้วหายใจลึก ๆ พูดว่า "ทุกหน่วย ออกเดินทาง!"
…
"พี่เยา คันนี้ไม่เลว กลับมาเราหามาสักคันเถอะ!" ลิงพูด
"ได้ ฉันจะหาทาง" ไป๋เยาเยาพยักหน้าเห็นด้วย
ทางราชการจัดรถบรรทุกทหารขนาดใหญ่หกคันให้หน่วยรัตติกาล ขับแล้วรู้สึกเท่สุด ๆ ตั้งแต่มีรถให้ใช้ ก็ไม่อยากใช้รถตัวเองแล้ว รถไม่มาก ประหยัดไว้ดีกว่า
ทุกคนนั่งอยู่ในกระบะท้าย ถ้ามีซอมบี้ข้างทางก็ผลัดกันฆ่า ดูว่ามีแก่นคริสตัลไหม ใครโชคดีที่สุด ระหว่างทางหัวเราะพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้สึกเบื่อ
ทหารหนุ่มคนขับ บังเอิญเช้า ๆ เคยกินข้าวเช้าของหน่วยรัตติกาลกับผู้บัญชาการเมิ่งมาแล้ว รู้สึกประทับใจหน่วยรัตติกาลตั้งแต่แรก พอถูกแบ่งมาหมวดนี้ก็ดีใจมาก
เห็นทุกคนฆ่าซอมบี้ที่ขวางทางราวกับเล่น ๆ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน คนขับไม่ต้องพูดอะไร มีคนช่วยเคลียร์ทางให้ สบายสุด ๆ