เพื่อนสนิทสองคนเปิดเครื่องแปลภาษาให้ไป๋เยาเยาดู: "น้องสาว ไปเที่ยวประเทศเราไหม พี่สาวรับรองว่าจะต้อนรับอย่างดี พาน้องเที่ยวให้ทั่วเลย"
ไป๋เยาเยาส่ายหน้าอย่างอ่อนแอ น้ำตาคลอเบ้า พิมพ์ในโทรศัพท์ว่า "ไม่ไปแล้วพี่สาว ฉันตกใจมาก อยากกลับบ้านพักผ่อน ตอนนี้หัวใจยังเต้นไม่หยุด..."
เพื่อนสนิททั้งสองพยักหน้าแสดงความเข้าใจ กอดกันอีกครั้ง แลกเบอร์ติดต่อกัน แล้วกล่าวลาอย่างอาลัย
ไป๋เยาเยาสวมหน้ากากและหมวก ปรับสีหน้าทันที ไม่ได้แสดงแบบนี้นานแล้ว ฝีมือเริ่มตก หยุดคิดไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าสายตาที่ส่งไปเมื่อกี้ยังไม่ค่อยดี น่าจะทำได้ละเอียดกว่านี้
ส่วนคำเชิญของ "เพื่อนสนิทสองคน" น่ะเหรอ...
ไปแคว้นเอชทำไม สิบอย่างแปดอย่างเป็นกิมจิ เสียเวลาเปล่าๆ
ไป๋เยาเยางีบหลับบนเครื่องบิน ถึงฮว๋ากั๋วแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
ลงเครื่องออกจากสถานี มองผู้คนที่สัญจรไปมา รู้สึกดีจริงๆ
ไม่มีซอมบี้ ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ ไม่มีพืชกลายพันธุ์ ไม่ต้องกลัวตายทุกวินาที ไม่ต้องระแวงตลอดเวลา...
ไป๋เยาเยาส่ายหน้าแรงๆ นั่งแท็กซี่ไปโรงแรมกลางเมืองเอ พอถึงโรงแรมก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกค้ารายใหญ่หวังฟู่กุ้ย
"นักฆ่าพี่สาว! ผมขอประกาศ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณคือพระเจ้าของผม! ฮ่าๆๆ เจ๋ง! มือสังหารอันดับหนึ่งไม่ธรรมดาจริงๆ!"
"โอนเงินหรือยัง?" ไป๋เยาเยาไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระ สนใจแต่เรื่องที่ตัวเองสนใจ
"โอนเลย วางสายแล้วโอน! นักฆ่าพี่สาว ผมมีเกียรติได้พบ..."
ไป๋เยาเยาได้ยินหวังฟู่กุ้ยพูดว่าโอนเงินหลังวางสาย ก็วางสายทันที จะโอนเงินแล้วยังพูดอะไรอีก ชมแล้วซื้อเนื้อได้เหรอ
ไม่นาน เงินก็เข้าบัญชีจริงๆ