จ้าวเปี๋ยจือไม่รู้เรื่องชิงดีชิงเด่นในบริษัทเลยแม้แต่น้อย เผลอแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ช่วงนี้การเรียนของเธอเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนงานไลฟ์สดก็ไปได้สวยเช่นกัน
ตอนนี้เธอมีผู้ติดตามเกือบหมื่นคนแล้ว ไลฟ์หนึ่งวันก็ได้ของขวัญราว 450 หยวน พอแบ่งกับแพลตฟอร์มคนละครึ่ง เธอก็ยังเหลืออีกสองถึงสามร้อยหยวน
ถ้าคำนวณแบบนี้ พอถึงช่วงตรุษจีนและเธอกลับไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ก็น่าจะเก็บเงินได้สักเจ็ดแปดพันหยวน
เธอคิดว่าชีวิตสงบสุขคงดำเนินต่อไปได้อีก แต่ใครจะรู้ว่าเช้าตรู่วันนี้ เฉินหย่ง ผู้จัดการส่วนตัวกลับโทรศัพท์มาเรียกให้เธอไปบริษัท บอกว่ามีงานให้ไปรับ
“หา?” จ้าวเปี๋ยจือยังตั้งตัวไม่ทัน
นี่มันอะไรกัน! บริษัทเฮงซวยเป็นฝ่ายยื่นงานให้เองเนี่ยนะ?
จ้าวเปี๋ยจือสงสัยขึ้นมาทันที อยู่ดี ๆ จะเรียกเธอไปรับงานทำไม? จะให้เธอเชื่อว่าไม่มีแผนอะไรแอบแฝงก็คงยาก
“ก่อนสิบโมง ฉันต้องเห็นเธออยู่ในห้องประชุมชั้นสามของบริษัท อย่าก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะ!” เฉินหย่งพูดทิ้งท้ายก่อนวางสาย โดยไม่รอให้เธอตอบ
จ้าวเปี๋ยจือจะทำอะไรได้ล่ะ? เธอทำได้แค่รีบลุกขึ้นแต่งตัวเตรียมไปบริษัท อย่างไรเสียก็ยังไม่ได้ยกเลิกสัญญา จะทำให้เรื่องบานปลายเกินไปก็ไม่ได้
ส่วนอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร คงต้องรอไปถึงบริษัทแล้วค่อยว่ากัน
ก่อนออกจากบ้าน เธอไม่ลืมโพสต์แจ้งในแพลตฟอร์มไลฟ์สดว่าวันนี้ติดธุระ จึงขอหยุดไลฟ์ เผื่อมีแฟน ๆ รออยู่
พื้นฐานหน้าตาของเจ้าของร่างเดิมดีอยู่แล้ว ในวงการบันเทิงก็นับว่าโดดเด่นไม่น้อย น่าเสียดายที่เธอทื่อเกินไป ไม่มีพรสวรรค์ด้านร้องเพลง เต้น หรือการแสดงเลยสักอย่าง บริษัทก็ไม่ให้ทรัพยากรสนับสนุน สุดท้ายจึงกลายเป็นไข่มุกที่ถูกกลบฝัง
ในช่วงเดือนกว่า ๆ หลังจ้าวเปี๋ยจือมาอยู่ในร่างนี้ เธอค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกายจนกลับมาแข็งแรง ใบหน้าก็มีเนื้อมีหนังขึ้น รูปร่างสมส่วนอย่างยิ่ง ต่อให้ออกไปข้างนอกโดยสวมหน้ากากกับหมวก ก็ยังทำให้คนเดินถนนเหลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้
……
ทันทีที่เดินเข้าห้องประชุม เธอก็เห็นเฉินหย่งทำหน้าบึ้ง จ้าวเปี๋ยจือก้มมองโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว ยังไม่ถึงสิบโมง เธอไม่ได้มาสาย