พอเห็นคำว่า “ไม่ต่อราคา” ใบหน้าฉันก็ซีดเผือด
นักพรตยิ้มแล้วถามว่า “ประโยคแรกที่เธอพูดคือ ‘แค่อยากรู้อยากเห็นเลยแวะเข้ามาดู’ ใช่ไหม?”
ฉันพยักหน้า
“ร้านนี้พี่สาวเธอเป็นคนดูแลหลัก ส่วนเธอกับพี่เขยก็แค่เป็นผู้ช่วยสองคน ใช่ไหม?”
ฉันพยักหน้าอีกครั้ง
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คนพูดไม่ได้ตั้งใจ แต่คนฟังกลับเก็บไปคิด ร้านนี้ขยายได้ แต่ต้องไปดูที่หน้างานก่อนว่ามีอะไรปะทะฮวงจุ้ยหรือเปล่า”
“ที่ฉันพูดมีอะไรลึกซึ้งด้วยเหรอ?”
“ลองคิดคำว่า ‘อยากรู้อยากเห็น’ ให้ดี ๆ”
ตอนนั้นฉันยังไม่เคยเรียนวิชาทำนายอักษร จะคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ามีอะไรลึกซึ้ง
นักพรตเขียนคำว่า “ดี” ลงบนกระดาษ แล้วแยกเป็น “หญิง” กับ “เด็ก”
จากนั้นเขียนคำว่า “แปลก” แยกเป็น “ใหญ่” กับ “ได้”
“ผู้หญิงกับยิ่งใหญ่ แปลว่าถ้าผู้หญิงเป็นคนดูแล ก็มีโอกาสพัฒนาไปได้ไกลใช่ไหม?”
นักพรตยิ้มให้ฉันอย่างเมตตา
“คิดค่าดูครั้งละเท่าไรครับ?” ฉันกลัวว่าเขาจะเรียกราคาแพงจนพี่สาวปวดใจ แล้วเรื่องจะต้องล้มกลางคัน
นักพรตถามว่า “เธอมีความอดทนไหม?”
ฉันทำหน้างง ราคาเกี่ยวอะไรกับว่าฉันมีความอดทนหรือเปล่าด้วย?
ถ้าร้านต้องเปิดไปนาน ๆ ถึงจะทำเงินได้ ก็ควรถามพี่สาวฉันไหมว่ามีความอดทนหรือเปล่า
แต่พี่สาวฉันพอเป็นเรื่องหาเงิน ขาดทุนวันเดียวก็หน้าบึ้ง ขาดทุนสองวันก็เหน็บแนมคนอื่น วันที่สามก็ทะเลาะกับฉัน วันที่สี่ต้องไล่ฉันออกแน่ ๆ
หัวใจฉันเต้นตึกตักไม่หยุด
นักพรตถามว่า “พอร้านใหม่เปิดแล้ว ส่งก๋วยเตี๋ยวน้ำให้ฉันกินสักเดือน ได้ไหม?”
ที่แท้คำว่า “ความอดทน” หมายถึงเรื่องนี้เอง ฉันถอนหายใจยาวแล้วรีบตอบ “ไม่มีปัญหา สองเดือนก็ยังได้”
นักพรตหัวเราะลั่น “ฉันไม่เก็บเงินเธอ ให้พี่สาวเธอมาเชิญฉันก็พอ”
ฉันนึกว่าหูฝาด เลยถามซ้ำ “แค่ส่งก๋วยเตี๋ยวน้ำให้เดือนเดียว ก็ได้ดูฟรีเหรอครับ?”
นักพรตยิ้มพลางพยักหน้า
“พี่ นักพรตบอกว่าจะมาดูให้ เขาไม่คิดเงิน แค่ให้ฉันส่งก๋วยเตี๋ยวน้ำให้เขาเดือนเดียว”
“แกมีความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอ?”
พี่เขยแซวว่า “บางทีนักพรตอาจมีลูกสาว แล้วถูกใจซานหงก็ได้”
“ฝันไปเถอะ แบกของก็ไม่ไหว ถืออะไรก็ไม่ขึ้น เรียนจบแค่มอปลาย นักพรตมีทรัพย์สินมหาศาล จะมาชอบเขาได้ยังไง?”
พี่สาวเริ่มซ้ำเติมฉัน ทั้งขุดแผลเก่าทั้งแทงซ้ำ ชอบพูดแบบไหนก็พูดแบบนั้น
ฉันอดทนไว้ “อย่าพูดให้มันแย่นักเลย นักพรตบอกแล้วว่า ถ้าเธอไปเชิญ เขาก็จะมา”
พี่สาวเหลือบมองฉัน “จะได้สมใจแกไง ถ้านักพรตบอกว่าทำไม่ได้ ต่อไปก็เลิกโวยวายทุกวันได้แล้ว”
วันรุ่งขึ้น ฉันกับพี่สาวก็เดินเข้าไปใน “เรือนสงบใจ” บ้านของนักพรต
นักพรตกำลังทำนายจากตัวอักษรให้คนอื่นอยู่ พวกเราเลยไม่กล้ารบกวน พอเขาทำนายเสร็จ พี่สาวก็พูดว่า “อาจารย์หง เรา...”
นักพรตชะงักไปนิดหนึ่ง
ฉันรีบพูดแทรก “อาจารย์ครับ นี่พี่สาวผม...”
พอได้ยินพี่สาวเรียกเขาแปลก ๆ เขาก็หัวเราะ “เรียกอาจารย์ก็ดี สอนทางธรรม ถ่ายทอดความรู้ ช่วยไขข้อข้องใจไง”
พี่สาวกำลังจะพูดต่อ ก็มีหญิงสาวสวมชุดแดงอายุราว 30 ปีเดินเข้ามา
นักพรตพูดว่า “ยังมีอีกสองคนรอให้ฉันไปดูฮวงจุ้ยอยู่”
หญิงสาวชุดแดงยิ้ม “ขอรบกวนคุณแค่ไม่กี่นาทีค่ะ อยากเปลี่ยนงาน จะไปทำงานที่กว่างโจว ช่วยทำนายจากคำว่า ‘ใจ’ ให้หน่อยค่ะ”
นักพรตพยักพเยิดไปทางโต๊ะ บอกเป็นนัยว่ากระดาษกับพู่กันอยู่ตรงนั้น
หญิงสาวชุดแดงเขียนคำว่า “ใจ” แล้วส่งให้เขาด้วยสองมือ นักพรตกวาดตามองแวบหนึ่ง หลับตาลงครึ่งหนึ่งก่อนพูดว่า
“ขอพูดตรง ๆ นะ คุณเปลี่ยนงานมาอย่างน้อยห้าหกครั้งแล้ว แต่ละงานทำได้ไม่ถึงปีก็ทนไม่ไหว คุณต้องตั้งใจทำงานให้ต่อเนื่อง ไม่อย่างนั้นจะทำอะไรไม่สำเร็จทั้งนั้น ไปกว่างโจวไม่ได้”
พูดจบ นักพรตก็ลุกขึ้น หญิงสาวชุดแดงพยักหน้ารัว ๆ วางเงินไว้แล้วเดินออกไป
ฉันฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้ง แค่เห็นคนอื่นเขียนตัวอักษรตัวเดียว นักพรตก็รู้ได้เลยว่าเธอเปลี่ยนงานมาห้าหกครั้งแล้วงั้นเหรอ? แถมเขาบอกว่าไปกว่างโจวไม่ได้ หญิงสาวคนนั้นก็ไม่ถามเหตุผลด้วย
แค่ไม่กี่ประโยค หญิงสาวก็หยิบเงิน 100 หยวนออกมาจ่ายแล้วเดินจากไป หาเงินง่ายเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?
นักพรตบอกว่า “ไปกันเถอะ”
พี่สาวเดินไปพูดไป “อาจารย์คะ พวกเราทำธุรกิจเล็ก ๆ มีแค่รถบิวอิกเก่า ๆ คันเดียว คงต้องรบกวนอาจารย์แล้วนะคะ” พูดจบเธอก็พานักพรตเดินไปทางรถ
นักพรตไม่พูดอะไร แต่เดินไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยู ชายร่างอ้วนคนหนึ่งลงจากรถมาเปิดประตูให้เขา
ฉันบอกพี่สาวว่า “อาจารย์มีลูกศิษย์กับคนที่นับถือเยอะจะตาย รถเขาก็มารอรับอยู่ก่อนแล้ว”
ไม่นาน รถสองคันก็จอดเรียงกันอยู่หน้าร้านหมี่ผัดพี่อ้วน ชายคนนั้นรีบลงจากรถ เอามือบังเหนือศีรษะนักพรตไว้ กลัวว่าอาจารย์จะหัวโขกขอบประตูรถ
นักพรตลงจากรถ โบกพัดขนนก แล้วไปยืนอยู่หน้าลาน
“ที่นี่เป็นลานรับซื้อของเก่า อยากเช่ามาขยายร้านก๋วยเตี๋ยวค่ะ” พี่สาวพูดอย่างกระวนกระวาย
นักพรตพูดน้อยต่อยหนัก เอ่ยเพียงสี่คำ “รับรองว่ารวย”
เขาหันหลังขึ้นรถ รถแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว
คนที่ยืนมุงอยู่พากันถามพี่สาว “ร้านเล็ก ๆ ของคุณเชิญอาจารย์หงอีมาดูฮวงจุ้ยได้ด้วยเหรอ? จ่ายไปเท่าไร?”
พี่สาวตอบว่า “ไม่เสียเงินเลย”
คนที่มุงอยู่แทบเป็นลม ต่างพูดกันว่าเธอต้องร่ำรวยแน่
พี่สาวคลายกังวล หลังนักพรตดูฮวงจุ้ยให้ได้สามวัน เธอก็เซ็นสัญญากับเจ้าของที่ วันที่สี่ก็เริ่มตกแต่งร้าน
ฉันพูดว่า “ในเมื่อจะขยายร้าน เราก็ต้องทำให้คนอื่นรู้ว่าบนต้นไม้นี่มีพระโพธิสัตว์อยู่”
พี่เขยพูดว่า “เรียกสถานีโทรทัศน์มาถ่ายสิ”
ฉันส่ายหน้า “จะเรียกสถานีโทรทัศน์มาทำไม? ใคร ๆ ก็มีมือถือกันทั้งนั้น”
ตอนบ่ายฉันโทรหาตงจื่อ ชวนเขามากินมื้อเย็น
ตงจื่อเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับฉัน กำลังเรียนปี 4 อยู่ที่มหาวิทยาลัยครูอูเซียง
ตงจื่อมาถึงเร็ว ฉันชวนเขาเล่นแบดมินตัน เล่นไปเล่นมาก็มีคนมายืนดู
พอถึงตาฉันเสิร์ฟ ฉันยัดลูกขนไก่ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วทำท่าเสิร์ฟหลอก ตงจื่อไม่เห็นลูกเลยสักนิด
ฉันบอกว่า “ตีพลาดไปแล้ว ลูกลอยขึ้นไปบนต้นไม้”
ฉันเล่นซ้ำแผนที่ใช้หลอกพี่สาว
ตอนตงจื่อไปเก็บลูก เขาก็ตะโกนลั่น “บนต้นไม้มีพระโพธิสัตว์! มีพระโพธิสัตว์!”
ฉันยกบันไดขึ้นไปดู แกล้งทำเป็นตกใจจนยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น
เพื่อน ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ผลัดกันปีนขึ้นไปดู แล้วก็พากันตะลึง
ข่าวแพร่จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพันเป็นหมื่น
แค่คืนเดียว เรื่องประหลาดนี้ก็แพร่ไปทั่ววงเพื่อนในเมืองอูเซียง ร้านของบ้านฉันกลายเป็นร้านดังในชั่วข้ามคืน กลางวันกลางคืนมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย ต่างพากันมาดูของแปลก
โดยเฉพาะตอนกลางคืน คนที่มาดูมักมากันเป็นกลุ่ม พอมาถึงก็สั่งหมี่ผัดคนละจาน นั่งกินไปคุยไปอย่างสบายใจ
พี่สาวเพิ่งรู้ตัวว่า ต่อให้พวกเราตั้งใจผัดหมี่แค่ไหน ก็ยังทำไม่ทันความต้องการของลูกค้า
แถมลูกค้ายังบอกว่าหมี่ผัดช่วงนี้อร่อยขึ้นเรื่อย ๆ
ให้ตายสิ ที่แท้พยายามไปก็ไม่มีประโยชน์ ยุคอินเทอร์เน็ตพลิกชีวิตได้ในพริบตา ยอดคนเข้าถึงก็คือเงิน พวกเราจึงต้องจ้างพ่อครัวมาช่วยผัดหมี่เพิ่มอีกสองคนชั่วคราว
ผู้เชี่ยวชาญด้านป่าไม้กับนักข่าวสถานีโทรทัศน์มาถึง
ผู้เชี่ยวชาญสรุปว่า เป็นปุ่มงอกบนต้นไม้ รูปร่างคล้ายพระพุทธรูปนิดหน่อย ไม่เห็นต้องตื่นเต้นอะไร
สถานีโทรทัศน์ก็ออกอากาศความเห็นของผู้เชี่ยวชาญซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ชาวเมืองไม่เชื่อ พวกเขาถามผู้เชี่ยวชาญต่อหน้าว่า “ถ้าเป็นปุ่มงอก แล้วทำไมต้นไม้อื่นถึงไม่มีปุ่มงอกแบบนี้ล่ะ?”
ผู้เชี่ยวชาญถูกถามจนพูดไม่ออก
เทศบาลสร้างรั้วสเตนเลสล้อมรอบต้นไม้ไว้โดยเฉพาะ เพื่อป้องกันไม่ให้คนปีนขึ้นไป
แต่พอสร้างรั้วกลับยิ่งดึงดูดคนให้มา
ฉันเสนอพี่สาวกับพี่เขยว่า รีบตั้งชื่อร้านใหม่ว่า “ร้านหมี่ผัดต้นพระ” เถอะ
คราวนี้คำพูดของฉันมีน้ำหนักขึ้นมาบ้าง พี่สาวรีบจ้างคนทำป้ายร้านใหม่ทันที
ตั้งแต่แขวนป้ายนี้ พ่อครัวสองคนก็ไม่พอ ต้องจ้างเพิ่มอีกสองคน
หมี่ของบ้านฉันก็ยังเป็นหมี่แบบเดิม ฝีมือพ่อครัวก็ยังเหมือนเดิม
แต่คนอื่นเชื่อว่าถ้าได้กินหมี่ผัดจากร้านหมี่ผัดต้นพระ พระโพธิสัตว์จะคุ้มครองพวกเขา
ฤดูร้อนปีที่สองที่ฉันมาเมืองอูเซียง กิจการของ “ร้านหมี่ผัดต้นพระ” ก็รุ่งเรืองจนฉุดไม่อยู่
ฉันไม่ต้องผัดหมี่อีกแล้ว
ฉันเชื่อว่าคนเรามีชะตาชีวิต ไม่อย่างนั้นหมอดูจะทำนายได้ยังไงว่าฉันต้องมีทั้งชื่อเสียงและเงินทอง?