เทพหมอลงเขา: ข้ามีทั้งวิชาแพทย์และยุทธ์

ตอนที่ 5 หมอเทวดาลงเขา: ผมเก่งทั้งการแพทย์และวิทยายุทธ์

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ความจริงแล้ว การตามตื๊อหานฉงไม่เลิกรานนี่มันโง่ชัด ๆ

ลู่ฝานตัดสินใจเดินลงเขา หานฉงจึงขับรถสปอร์ตสีแดงตามหลังเขามาอย่างไม่รีบร้อน

เธอมีเส้นสายกว้างขวางจนน่าตกใจในเมืองเทียนอวิ๋น ระหว่างทางเจอรถของคนรู้จักหลายคัน พวกเขาโผล่หน้ามาถามว่ากำลังทำอะไร เธอก็ตอบทันทีว่า กำลังไปส่งคู่หมั้นของหานอิ่งลงเขา

พอเธอเที่ยวประกาศไปตลอดทาง ลู่ฝานก็ปวดหัวจนแทบระเบิด สุดท้ายทนไม่ไหว ต้องยอมขึ้นรถของหานฉงแต่โดยดี

“พี่สาว จำเป็นต้องทำให้คนทั้งเมืองรู้กันหมดเลยหรือไง?”

หานฉงเหยียบคันเร่งเบา ๆ มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่ช้าก็เร็วทุกคนก็ต้องรู้อยู่ดี บอกเร็วหรือช้าก็ไม่ต่างกัน”

ลู่ฝานนวดหว่างคิ้ว “ผมพูดไปกี่รอบแล้วว่ามาที่นี่เพื่อถอนหมั้น”

“พอได้เจออิ่งเอ๋อร์กับตาตัวเอง เดี๋ยวความคิดก็เปลี่ยนแน่”

“สถานะของเราต่างกันราวฟ้ากับเหว ผมจะมีคุณสมบัติอะไรไปเกาะตระกูลหานได้ล่ะ”

“อย่าดูถูกตัวเองสิ คุณเป็นศิษย์ถ่ายทอดวิชาเพียงคนเดียวของหมอเทวดาจงเชียวนะ”

“แต่ในกระเป๋าผมไม่มีเงินสักแดง จนกรอบเลย”

“แล้วไงล่ะ ตระกูลหานของเราไม่ได้ขาดเงิน คุณก็อยู่สบาย ๆ เป็นหนุ่มเกาะผู้หญิงไปก็พอ”

ลู่ฝานขมวดคิ้วทันที “อย่าพูดเหลวไหล ผมไม่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน!”

“งั้นฉันออกเงินเปิดคลินิกให้คุณสักแห่ง ฝีมืออย่างคุณ หาเลี้ยงชีพด้วยวิชาแพทย์ได้สบาย”

“เอาเถอะ พอเรื่องนี้ก่อน!”

ลู่ฝานกอดอกเอนหลังพิงเบาะ หลับตาทำทีพักผ่อน

เขาเดาไม่ออกจริง ๆ ว่าผู้หญิงอย่างหานฉงกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

ตามหลักแล้ว เด็กหนุ่มยากจนอย่างเขาหอบสัญญาหมั้นเก่ามาถึงบ้าน ตระกูลหานควรทำหน้าบึ้งแล้วไล่กลับไปถึงจะถูก แต่หานฉงกลับกระตือรือร้นเกินเหตุ!

อย่างไรเธอก็เป็นอาสาวแท้ ๆ ของหานอิ่ง จำเป็นต้องผลักหลานสาวตัวเองลงหลุมไฟด้วยหรือไง?

รถแล่นไปอย่างราบรื่นราว 10 นาที จู่ ๆ ความเร็วก็ลดลงช้า ๆ

ลู่ฝานลืมตาขึ้น เห็นเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากของหานฉง ใบหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งกดท้องน้อยแล้วนวดเบา ๆ

“ดูท่าทางทรมานขนาดนี้ มื้อเย็นไม่ต้องฝืนแล้ว หาที่พักสักหน่อยเถอะ”

ลู่ฝานเป็นหมออยู่แล้ว จึงมองออกตั้งแต่แรกว่าเธอปวดประจำเดือนเรื้อรัง

“ไม่เป็นไร คุณลงไปซื้อไอบูโพรเฟนมาให้ฉันกล่องหนึ่งก็พอ”

หานฉงจอดรถหน้าร้านขายยา แล้วทิ้งตัวลงบนเบาะ ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว

“กินยาแก้ปวดก็แค่บรรเทาอาการ ไม่ได้รักษาที่ต้นเหตุ ทางที่ดีไปโรงพยาบาลตรวจให้ละเอียดเถอะ”

“ฉันไปโรงพยาบาลมาทุกแห่งแล้ว แต่รักษาให้หายขาดไม่ได้ ทุกเดือนต้องทรมานแบบนี้ รีบไปซื้อยามาเถอะ”

ลู่ฝานไม่พูดต่อ เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านขายยา

ห้านาทีต่อมา เขาก็เปิดประตูฝั่งคนขับ

“ลงจากรถ”

หานฉงชะงัก “ยาอยู่ไหน?”

“อย่าลืมสิ ผมเป็นหมอ ผมช่วยปรับอาการนี้ให้คุณได้”

ลู่ฝานยื่นมือประคองเธอ ทั้งคู่เดินเข้าโรงแรมที่อยู่ติดกับร้านขายยา

สีหน้าของหานฉงยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ

เธอเป็นอาสาวของหานอิ่ง แต่กลับเข้าโรงแรมกับคู่หมั้นของหลานสาว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะดูเป็นยังไง?

แต่ความปวดบิดในท้องน้อยรุนแรงจนทนไม่ไหว ตอนนี้เธอแค่อยากหาเตียงนอนราบลงไป

ลู่ฝานประคองเธอเข้าไปในห้อง หานฉงล้มตัวลงบนเตียง กุมท้องขดเป็นก้อน เหงื่อเย็นไหลลงมาตามแก้มไม่หยุด

“ลู่ฝาน… เอาเป็นว่าช่างเถอะ คุณไปซื้อยาแก้ปวดให้ฉันดีกว่า”

“ผมบอกแล้วไงว่าเป็นหมอ อาการปวดประจำเดือนของคุณเป็นโรคเรื้อรังที่เป็นมาหลายปีแล้ว คุณอยากทรมานแบบนี้ทุกเดือนหรือไง?”

ความหมายแฝงชัดเจนมาก เขารักษาให้หายได้

หานฉงลังเล “คุณ… ทำได้จริงเหรอ?”

“เมื่อกี้คุณยังเชื่อฝีมือการรักษาของผมอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?”

ลู่ฝานหยิบเข็มเงินที่ซื้อจากร้านขายยาออกมา ฆ่าเชื้ออย่างง่าย ๆ “ต้องถอดเสื้อนอกก่อน”

“ถอดเสื้อ?” หานฉงลำบากใจขึ้นมาทันที

“อย่าคิดฟุ้งซ่าน ผมจะฝังเข็มให้คุณ จะฝังเข็มผ่านเสื้อผ้าได้ยังไง?”

พูดตามตรง ในใจหานฉงไม่เชื่อลู่ฝานเลยสักนิด

เขายังหนุ่มเกินไป ถ้าเป็นหมอเทวดาจง เธอคงร่วมมือโดยไม่ถามสักคำ

“คุณคิดจะปล่อยให้ปวดแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เหรอ?”

ความปวดบิดถาโถมมาเป็นระลอก แค่ขยับท้องน้อยนิดเดียวก็เจ็บเหมือนถูกมีดกรีด หานฉงทนไม่ไหวแล้ว จึงตอบเสียงแผ่ว “ก็ได้”

เมื่อได้รับอนุญาต ลู่ฝานก็ลงมือฝังเข็มด้วยจิตใจของแพทย์ที่บริสุทธิ์ ไม่มีความคิดอื่นเจือปนแม้แต่น้อย

“อืม… อือ~”

เข็มแรกปักลงไป หานฉงกัดริมฝีปากแน่น

ความเจ็บแปลบตอนเข็มแทงเข้าไปหายวับในชั่วพริบตา จากนั้นความอบอุ่นที่ไหลเวียนคล่องตัวก็ผุดขึ้นในท้อง ทำให้เธอสบายจนอดครางออกมาไม่ได้

ลู่ฝานอธิบายเสียงเบา “แพทย์แผนจีนกล่าวว่า หากเจ็บแปลว่าไม่ไหลเวียน เมื่อไหลเวียนดีก็ไม่เจ็บ อาการปวดประจำเดือนส่วนใหญ่เกิดจากลมปราณติดขัดและเลือดคั่ง ทำให้เลือดประจำเดือนไหลออกมาไม่สะดวก ตอนแรกไม่ใส่ใจ พอปล่อยไว้นานเข้าก็กลายเป็นโรคเรื้อรัง ต้องค่อย ๆ คลายการอุดตัน”

ระหว่างพูด เข็มเงินหลายเล่มก็ปักลงตามจุดต่าง ๆ อาการปวดท้องของหานฉงบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด

“วิชาฝังเข็มของคุณรักษาอาการปวดประจำเดือนของฉันให้หายขาดได้ไหม?”

“ไม่มีปัญหา วิชาฝังเข็มเฉพาะของเขาฉี่หยวนผสานกับการนวด แค่ 7 คอร์สก็รักษาให้หายขาดได้”

“อ๊ะ! คุณทำอะไรน่ะ?”

หานฉงร้องตกใจขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่แตะลงบนท้องน้อยอย่างชัดเจน

“ผมบอกแล้วว่าต้องนวดด้วย วางใจเถอะ นับตามลำดับแล้วคุณเป็นผู้ใหญ่ ผมไม่มีความคิดเหลวไหลหรอก”

หานฉงรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง

“อะไรนะ? พี่สาวอย่างฉันยังไม่เข้าตาคุณอีกเหรอ? ถึงฉันจะอายุมากกว่าหน่อย แต่คนตามจีบมีตั้งเยอะนะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น!”

ลู่ฝานรีบเปลี่ยนเรื่อง “พี่ ผมช่วยรักษาโรคเรื้อรังนี้ให้ พี่ช่วยผมสักเรื่องได้ไหม?”

“เรื่องสัญญาหมั้นนั่นเหรอ?”

“ใช่!”

“วางใจเถอะ ต่อให้คุณไม่พูด ฉันก็คิดจะช่วยอยู่แล้ว เรื่องนี้ยกให้ฉันจัดการ!”

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!”

ลู่ฝานกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที มือที่นวดอยู่ก็ยิ่งตั้งใจขึ้น ฝีมือนวดเฉพาะตัวลงสัมผัสร่างกาย ทำให้หานฉงสัมผัสได้ถึงความสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ฝังเข็มกับนวดรวมกันนานถึง 15 นาที อาการปวดท้องของหานฉงก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้ากลับมามีสีเลือดฝาด ในแววตายังมีความรู้สึกเสียดายที่ยังไม่เต็มอิ่มอยู่หลายส่วน

“พี่ พูดกันตามตรง พี่ก็ควรหาแฟนได้แล้วนะ”

ลู่ฝานโยนเข็มเงินที่ใช้แล้วลงถังขยะ หานฉงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ก่อนจะเหลือบมองเขา “คุณหมายความว่ายังไง?”

“แพทย์แผนจีนให้ความสำคัญกับการปรับสมดุลหยินหยาง เรื่องนี้ก็สำคัญต่อการบำรุงร่างกายเหมือนกัน…”

“พอเลย ไม่ต้องมาสอนฉัน จัดการเรื่องยุ่ง ๆ ของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเถอะ!”

เธอเหลือบมองลู่ฝาน ลู่ฝานรีบพยักหน้า “ได้ จัดการเรื่องของผมก่อน!”

“ตอนนี้ฉันจะโทรหาหานอิ่ง วันนี้พวกคุณสองคนจะได้เจอกัน ทำความรู้จักกันไว้”

“พี่ เรื่องนี้ไม่จำเป็นหรอกมั้ง?”

“อย่ากังวลไปเลย หานอิ่งไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูถูกคนจนหรอก มีฉันช่วยออกความคิดให้ รับรองว่าเธอต้องหวั่นไหวกับคุณ”

พอลู่ฝานได้ยิน สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม

“พี่ แบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ พี่กลับคำชัด ๆ เลย”

“คุณไม่ได้ขอให้ฉันช่วยหรอกหรือ?”

“ผมขอให้พี่ช่วยถอนหมั้น ไม่ได้ขอให้พี่จับคู่ผมกับหานอิ่ง!”

“ถอนหมั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

หานฉงยืนกรานหนักแน่น ลู่ฝานโกรธจนมุมปากกระตุก “คุยกันไม่รู้เรื่องสักครึ่งประโยค งั้นการหมั้นนี้ ผมจะถอนให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องถอน ผมไปล่ะ!”

“ถ้าคุณกล้าก้าวออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันก็ทำให้คุณเข้าไปนอนในคุกได้”

“ขู่ผมเหรอ? ขอโทษที วิธีนี้ใช้กับผมไม่ได้”

“งั้นเหรอ? ในโรงแรมมีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกที่ ฉันแค่แจ้งตำรวจว่า คุณวางยาและคิดจะลวนลามฉัน คุณคิดว่าจะแก้ตัวไหวไหม?”

ลู่ฝานอัดอั้นตันใจสุด ๆ!

เมื่อครู่เขาเป็นคนประคองหานฉงเข้าห้อง ถ้าดูแค่ภาพจากกล้องวงจรปิด ต่อให้มีปากสักกี่ปากก็อธิบายให้กระจ่างได้ยาก!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป