/> K* เหล่ากู่เองก็ถูกเย่เฉินเล่นงานจนหมดทางเถียง แต่เมื่อพนันแล้วแพ้ก็ต้องยอมรับ เหล่ากู่จึงหยิบสมุนไพรที่เย่เฉินต้องการออกมาใส่ห่อให้อย่างใจกว้าง
“ตามที่ตกลงกันเมื่อกี้ ฉันลดให้คุณ 30 เปอร์เซ็นต์ สมุนไพรทั้งหมดราคา 3,500,000”
“โห แพงขนาดนี้เลยเหรอ คุณไม่ได้ตั้งใจขึ้นราคาใช่ไหม”
เย่เฉินเหลือบมองเหล่ากู่ ก่อนจะก้มลงค้นดูสมุนไพรในกองนั้น แล้วเอ่ยว่า “นี่ คุณจะเล่นตุกติกใช่ไหม ขาดโสมร้อยตะวันไปต้นหนึ่ง”
“โสมร้อยตะวันให้ยัยฉินไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีของในสต็อก รออีกครึ่งเดือนค่อยมา ฉันจะเก็บไว้ให้”
บ้าเอ๊ย เหยาเซวียนรออีกครึ่งเดือนไม่ไหวหรอก
เหล่ากู่แตะจมูก พลางรีบเบือนหน้าหนี เห็นได้ชัดว่าเริ่มรู้สึกผิด
“ฮี่ ๆ เรื่องนั้นฉันไม่สน วันนี้ถ้าคุณไม่เอาโสมร้อยตะวันมาให้ พอกลับไปฉันจะบอกอาจารย์ว่าเหล่ากู่พูดแล้วไม่รักษาคำพูด แถมยังเล่นตุกติกอีก”
เมื่อกี้เหล่ากู่เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นศิษย์ของเพื่อนตัวเอง ถ้าอย่างนั้นก็สวมรอยต่อไปเลยแล้วกัน
ฟังจากบทสนทนาก่อนหน้านี้ก็รู้ว่าเหล่ากู่เล่นงานศิษย์ของเพื่อนเขามาไม่น้อย บวกกับน้ำเสียงหยิ่งผยองแบบนั้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นคนให้ความสำคัญกับหน้าตามาก
ผลก็เป็นไปตามที่เย่เฉินคาดไว้ แค่พูดประโยคเดียวก็ทำให้เหล่ากู่จนมุม
สีหน้าเหล่ากู่สลับเขียวคล้ำกับแดงก่ำ โกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็ไม่อยากเสียหน้า จึงจำใจทำหน้าบึ้งหันไปขอโสมร้อยตะวันจากฉินหว่าน
“ยัยฉิน เอาโสมร้อยตะวันต้นนั้นให้ฉันก่อนดีไหม ไอ้เด็กนี่ดูยังไงก็เป็นพวกปากสว่าง