เย่เฉินหยิบป้ายหยกขึ้นมา สัมผัสแรกเย็นเล็กน้อย ผิวสัมผัสนุ่มลื่น บนป้ายหยกสลักมังกรเหินที่กำลังอ้ากรงเล็บอย่างดุดัน ดวงตามังกรประดับด้วยผลึกสีแดงเพลิงที่ไม่รู้จัก มองดูราวกับมีชีวิต
“เอ๊ะ?”
เย่เฉินเคยสัมผัสหยกมานับไม่ถ้วน แต่ดูเหมือนว่าวัตถุดิบของป้ายหยกชิ้นนี้จะหายากมาก ไม่เหมือนหยกที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาดเลย
เย่เฉินจึงใช้วิชาดูพลังปราณทันที
“เชี่ย!”
เขาเห็นแสงหลากสีเจิดจ้าสะดุดตาปรากฏขึ้นบนป้ายหยก รัศมีสีสันพร่างพรายโอบล้อมป้ายหยกเป็นวงแล้ววงเล่า มังกรเหินที่สลักอยู่บนป้ายหยกราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันบิดตัวทะยานออกจากป้ายหยก แล้วบินวนไปมาโดยรอบ
เย่เฉินตะลึงงัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นรัศมีหลากสีเช่นนี้
ตามมาตรฐานรัศมีปราณที่วิชาดูพลังปราณใช้สังเกต สีเทาขาวหมายถึงวัตถุไร้ชีวิตทั่วไป สีเขียวอมฟ้าหมายถึงโบราณวัตถุ อัญมณี และหยก ยิ่งสีเข้มมูลค่าก็ยิ่งสูง ส่วนสีทองหมายถึงวัตถุวิญญาณที่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่
นอกจากนี้ยังมีสีแดงกับสีดำ
สีดำหมายถึงลางร้าย เช่น ไอความตายที่แผ่ออกจากศพ หรือกลิ่นอายเย็นเยียบของเหยาเซวียน
ส่วนสีแดง เขาเคยเห็นเพียงในคลังอาวุธของอาจารย์เฒ่า อาวุธเต็มคลังล้วนถูกแสงสีแดงปกคลุมไว้
เขาเคยถามอาจารย์เฒ่าว่าแสงสีแดงนี้หมายถึงอะไร แต่ชายชรากลับบอกให้เขาไปทำความเข้าใจเอาเอง
ส่วนรัศมีหลากสีนี้ เย่เฉินยังคิดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง เพราะมีทั้งสีแดง เหลือง เขียว และฟ้า