เหยาเซวียนมองหลินชิงอีที่ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน แล้วพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนปลอบว่า “น้องสาว อย่าร้องไห้เลย พี่ส่งคนไปทางใต้ของเมืองแล้ว ต้องพาเขากลับมาได้แน่”
หลิวเฉียงก็ช่วยปลอบว่า “ใช่แล้ว อย่ากังวลไปเลย พี่เย่มีฝีมือ เมื่อกี้ลูกน้องบอดี้การ์ดทั้งสี่คนของไอ้ฉีอะไรนั่นยังโดนพี่เย่เล่นงานจนหมดสภาพ”
“แค่พวกโจรลักพาตัว พี่เย่จัดการได้สบาย ๆ อยู่แล้ว ไม่แน่กรมตำรวจอาจมอบรางวัลพลเมืองกล้าหาญให้พี่เย่ด้วยซ้ำ”
ต้องบอกว่าหลิวเฉียงรู้วิธีปลอบคนจริง ๆ
พอหลินชิงอีฟังจบ ก็ร้องไห้เบาลงมาก
แต่สีหน้าของเหยาเซวียนยังคงเคร่งเครียด อีกฝ่ายมุ่งเป้ามาที่เย่เฉิน แผนการนี้ไม่ใช่การลงมือชั่ววูบ แต่สมคบคิดกันมานานแล้ว ถึงขั้นที่เธอเดาออกว่าผู้อยู่เบื้องหลังเป็นใคร
ก็คือเหยาเจิงกับหลินเทียนโยว
การลักพาตัวครั้งนี้ไม่ได้มุ่งเป้าแค่เย่เฉิน แต่ยังรวมถึงตัวเธอด้วย
หลินเทียนหนานถูกลักพาตัวไปจากสถานที่จัดงานของเธอเอง เรื่องนี้ชัดเจนจนไม่อาจโต้แย้งได้
แค่เรื่องนี้อย่างเดียว เหยาเจิงก็เอาไปเล่นงานเธอได้มากพอแล้ว
ส่วนเย่เฉิน พวกมันล่อเขาไปยังชานเมืองทางใต้ที่รกร้างไร้ผู้คน จุดประสงค์นั้นแทบไม่ต้องเดาเลย
เหยาเซวียนพลันรู้สึกหมดหนทางอย่างยิ่ง สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้คือภาวนา
และสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นไปตามที่เหยาเซวียนคาดไว้ หลินเทียนหนานไม่ได้อยู่ในโกดังร้างทางใต้ของเมือง แต่อยู่ในโรงงานเก่าหลังหนึ่ง ซึ่งห่างจากสถานที่จัดงานประมูลออกไป 3 กิโลเมตร
ตอนนี้หลินเทียนหนานถูกมัดติดกับเก้าอี้แน่นหนา ในปากถูกยัดด้วยผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง ใบหน้ามีรอยฟกช้ำเล็กน้อย แต่ไม่รุนแรงนัก