“คุณปู่... เขาคือ...”
ฉินเส้าฮว๋าหน้าซีดเผือด ดูเหมือนจะเดาตัวตนของเย่เฉินออกแล้ว
ทั่วทั้งเมืองตงไห่ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ฉินไห่หยวนปฏิบัติตัวด้วยท่าทีเช่นนี้
วันงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ตระกูลหลิน หลังฉินไห่หยวนกลับไป สิ่งแรกที่ทำคือเล่าให้คนในบ้านฟังว่าได้พบเย่เฉิน
ตอนนั้นฉินเส้าฮว๋าฟังไม่จบ รู้แค่ว่าฉินไห่หยวนพบศิษย์น้องของตัวเองในงานเลี้ยงของคุณปู่ตระกูลหลิน
แต่ฉินเส้าฮว๋าคิดไม่ถึงเลยว่า ศิษย์น้องที่ฉินไห่หยวนพูดถึงจะเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ
ฉินไห่หยวนส่งสายตาห้ามไม่ให้เขาพูด สองปู่หลานจึงยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังเย่เฉิน คอยมองดูอย่างว่าง่าย ราวกับนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบ
เหยาเซวียนรู้จักฉินไห่หยวนเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเขาจะเคารพเย่เฉินถึงเพียงนี้
ยิ่งทำให้เธออยากรู้ที่มาที่ไปของเย่เฉินมากขึ้น
เย่เฉินปักเข็มสุดท้ายเสร็จ ฝ่ามือพลันรู้สึกได้ถึงพลังงานไร้รูปร่างสายหนึ่งที่กำลังไหลเวียน เข็มเงินที่ปักลงไปเมื่อครู่เริ่มสั่นไหวเบา ๆ
“เข็มสั่น?! แถมยังควบคุมเข็มด้วยปราณ รักษาเนื้อที่ตายให้ฟื้น คืนกระดูกขาวให้มีชีวิต!”
วิชาแพทย์ของเย่เฉินทำให้ฉินไห่หยวนเปิดโลกทัศน์อีกครั้ง นี่ไม่ใช่วิชาแพทย์แล้ว
นี่มันวิชาเซียนชัด ๆ!
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตะลึงจนมองค้าง ฉากอัศจรรย์เช่นนี้พวกเขาเคยเห็นแค่ในละครเซียนยุทธ์เท่านั้น
“รู้สึกยังไงบ้าง?”