ไม่นาน เย่เฉินกับเหยาซวียนก็มาถึงโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมือง
หลิวเฉียงยืนรออยู่หน้าโรงพยาบาลแล้ว
“เฉียงจื่อ!”
เย่เฉินรีบตะโกนเรียก หลิวเฉียงได้ยินก็วิ่งเข้ามาหาทันที
“เย่เฉิน ในที่สุดนายก็มา หมอเร่งให้จ่ายเงินแล้วก็ผ่าตัดอยู่เนี่ย”
ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าอย่างหลิวเฉียง ถึงกับปาดน้ำตาเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง
“เอ๊ะ แล้วคนนี้คือ...”
หลิวเฉียงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างกายเย่เฉินยังมีสาวสวยรูปร่างสูงเพรียวและมีเสน่ห์อยู่ด้วย
ถึงเหยาซวียนจะสวมแว่นกันแดดและแต่งตัวเรียบง่ายด้วยชุดกีฬา ก็ยังปิดบังใบหน้าสวยจัดกับบุคลิกเย็นชาของเธอไม่ได้
“หรือว่าเป็นน้องสะใภ้?!”
คำว่า “น้องสะใภ้” ของหลิวเฉียงทำให้เหยาซวียนแทบระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที
เย่เฉินรีบก้าวเข้าไปอธิบาย “เฉียงจื่อ นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันกับพี่เหยาเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด”
จากนั้นเย่เฉินก็โน้มตัวกระซิบข้างหูหลิวเฉียง “เฉียงจื่อ อย่าไปหาเรื่องคุณหนูคนนี้เชียว อารมณ์ร้อนสุด ๆ”
หลิวเฉียงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเหลือบมองรถเฟอร์รารีที่จอดอยู่ข้าง ๆ ถึงเขาจะไม่รู้เรื่องรถ แต่ก็พอจำยี่ห้อรถราคาแพงได้อยู่บ้าง
รถสปอร์ตหรูแบบนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ราคาถูก ๆ
หรือว่าเย่เฉินถูกเลี้ยงดูอยู่? ที่บอกว่าจะพาฉันไปรวย ที่แท้จะพาไปเป็นหนุ่มขายบริการงั้นเหรอ?!!
หลิวเฉียงมองเย่เฉินอีกครั้ง พี่น้องคนนี้หน้าตาหล่อเหลา ผิวพรรณบอบบาง ดูยังไงก็เป็นหนุ่มขายบริการโดยกำเนิด!
แต่ตัวเองหนังเหนียวเนื้อหยาบ หน้าตาเหมือนถั่วดำแบบนี้ ถ้าทำงานสายนี้จะมีเศรษฐีนีคนไหนเอาหรือเปล่า?