รุ่งโรจน์ยุคว่านลี่: ปฏิรูปต้าหมิงด้วยมือข้า

ตอนที่ 1 รุ่งโรจน์แห่งว่านลี่: ข้าปฏิรูปต้าหมิง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ที่นี่ที่ไหน?”

เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเตียงไม้จื่อถานสีแดงชาด เหนือขึ้นไปสลักลวดลายมังกรเหินหงส์ร่ายรำ โต๊ะไม่ไกลมีตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งส่องแสงริบหรี่ เบื้องหน้ามีกระจกทองแดงทรงกลมกรอบสีเงินสะท้อนภาพ ใบหน้าธรรมดาที่แก้มอวบเล็กน้อย ยังมีเค้าความเยาว์วัยปรากฏชัด

หากไม่ได้เห็นกับตา คงยากจะจินตนาการว่ากระจกทองแดงจะสะท้อนภาพคนได้ละเอียดถึงเพียงนี้

แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือ จูซ่านพบว่าใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจก ไม่ใช่รูปลักษณ์เดิมของตนอีกต่อไป...

เขาจ้องมองใบหน้าเด็กหนุ่มวัยเพียงเก้าหรือสิบขวบ รวมถึงเส้นผมที่รวบสูงขึ้นไป มวยผมผูกด้วยแถบผ้าแพรประดับไข่มุก ในที่สุดจูซ่านก็ตระหนักว่าตนข้ามภพมาแล้ว

เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่เขาจะละสายตาจากกระจก แล้วหันไปสำรวจสถานที่รอบตัว ที่นี่เป็นห้องกว้างขวางในรูปแบบราชวงศ์หมิง ภายในห้องบรรทมมีลวดลายมังกรกับหงส์ บ่งบอกชัดเจนว่านี่คือที่ประทับของจักรพรรดิ

เขากลายเป็นเด็กหนุ่มแห่งราชวงศ์หมิง ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในพระราชวังต้องห้าม!

เด็กหนุ่มผู้นี้มีนามว่าจูอี้จวิน เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์หมิง หรือก็คือจักรพรรดิว่านลี่ผู้เลื่องชื่อในหน้าประวัติศาสตร์!

ปีนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงปีที่ 6 แห่งรัชศกหลงชิ่ง จักรพรรดิหลงชิ่งเพิ่งสวรรคต จูอี้จวินน้อยวัยเพียงเก้าขวบได้รับการเสนอชื่อจากเหล่าขุนนางและฝ่ายใน ให้ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์หมิง และวันนี้ก็คือวันขึ้นครองราชย์

น่าเสียดายที่จูอี้จวินยังเยาว์วัยเกินไป อำนาจจึงตกอยู่ในมือของเฉินฮองเฮา พระมารดาเลี้ยงโดยชอบธรรมของเขา กับขุนนางผู้สำเร็จราชการสามคนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนแต่งตั้งไว้ กล่าวได้ว่าจูอี้จวินในยามนี้เป็นเพียงจักรพรรดิหุ่นเชิดอย่างแท้จริง

...

ยามดึก ณ ตำหนักเฉียนชิง

เวลานี้สมองของจูซ่านยังมึนงงไปหมด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดตนจึงข้ามภพมาได้

“ไม่ถูกสิ คนอื่นข้ามภพเพราะช่วยคนแล้วถูกรถบรรทุกชนตายกันทั้งนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วทำไมถึงได้มาเกิดใหม่ล่ะ? แถมยังมาเป็นจักรพรรดิว่านลี่ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่คนนี้อีก?”

ในประวัติศาสตร์ จักรพรรดิว่านลี่ครองราชย์นานถึง 48 ปี ตลอดสิบปีแรก จางจวีเจิ้ง เฝิงเป่า และไทเฮาเป็นผู้ดูแลราชกิจแผ่นดิน กำลังของแคว้นเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก และแทบจะแก้ไขช่องโหว่ที่จักรพรรดิเจียจิ้งทิ้งไว้ให้ราชวงศ์หมิงได้หมดสิ้น

ทว่าในช่วงสามสิบปีหลัง เมื่อจางจวีเจิ้งสิ้นชีวิต เพราะการช่วงชิงรัชทายาท ว่านลี่ฮ่องเต้กลับไม่เสด็จออกว่าราชการนานกว่ายี่สิบปี อีกทั้งยังเพิ่มภาษีและการเกณฑ์ที่สร้างความเดือดร้อนแก่ราษฎรนานาชนิด ขันทีในราชสำนักกุมอำนาจ ส่วนพระญาติฝ่ายนอกก็วางอำนาจบาตรใหญ่

ท้ายที่สุดจึงลงเอยด้วยคำกล่าวที่ว่า ราชวงศ์หมิงล่มสลายเพราะว่านลี่

จะถามว่าทำไมจูซ่านถึงรู้ประวัติศาสตร์ช่วงนี้ดีนักหรือ?

ที่จริงแล้ว การศึกใหญ่สามคราวในรัชสมัยว่านลี่เป็นหัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาโทของเขาในชาติก่อน ใครจะคิดว่าทันทีที่ส่งงาน เขาก็ข้ามภพมาเสียแล้ว?

“สวรรค์ ท่านจะเล่นงานฉันแบบนี้ไม่ได้สิ! กว่าจะเรียนจบปริญญาโทก็แทบแย่ ในที่สุดก็จะหาเงินได้แล้ว ดันพาฉันมาอยู่ที่นี่ทำไม? ถ้าเป็นสิบปีก่อนหน้านี้ หรือสามสิบปีให้หลังยังพอว่า ทำไมต้องเป็นช่วงเวลานี้ด้วย?”

ในหัวของจูซ่านมีแต่คำสบถ

“ขอถวายพระพรไทเฮา”

เสียงแหลมเล็กของเฝิงเป่าดังมาจากนอกประตู

จูซ่านรีบแสร้งทำเป็นหลับ

“เอี๊ยด!”

ประตูส่งเสียงดัง แล้วเสียงกรนก็ดังขึ้น

ทุกอย่างนี้เป็นความชำนาญที่ฝังอยู่ในกระดูก

“เอี๊ยด!”

หลังบานประตูห้องถูกผลักเปิด สตรีผู้หนึ่งซึ่งสง่างามสูงศักดิ์ ใบหน้าเย็นชาประหนึ่งน้ำค้างแข็ง ก็เดินเข้ามาโดยมีนางกำนัลประคอง

“ยามใดแล้ว ตื่นขึ้น!”

จูซ่านลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ดวงตาไร้แววจ้องมองอีกฝ่าย

“อย่างไร ใกล้จะขึ้นครองราชย์อยู่แล้ว แม้แต่มารยาทพื้นฐานก็ลืมสิ้นแล้วหรือ!”

สีหน้าสตรีผู้นั้นเย็นชา น้ำเสียงเข้มงวด

เมื่อเห็นคนผู้นี้ ข้อมูลเกี่ยวกับนางก็ผุดขึ้นในใจเขาอย่างรวดเร็ว คนผู้นี้คือเฉินไทเฮา ผู้เป็นพระมารดาเลี้ยงโดยชอบธรรม!

เมื่อเห็นสีหน้าสตรีผู้นั้นเริ่มกรุ่นโกรธขึ้นเรื่อย ๆ

จูซ่าน—ไม่สิ บัดนี้ควรเรียกว่าจูอี้จวินแล้ว—รีบเค้นเสียงออกจากปากได้คำหนึ่งว่า

“ท่านแม่...”

จูอี้จวินที่ไม่ทันตั้งตัวถูกเฉินซื่อผลักลงบนเตียง

“จูอี้จวิน ต้าหมิงปกครองแผ่นดินด้วยหลักกตัญญู ต่อให้เจ้ามีฐานะสูงส่งเป็นจักรพรรดิ ข้าก็ยังเป็นมารดาของเจ้า! เจ้าต้องเคารพและให้เกียรติข้า!”

เฉินซื่อให้เหล่านางกำนัลออกไป จากนั้นใช้สองมือยันเตียง กักจูอี้จวินไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง แล้วจ้องเขาด้วยสายตาดุดัน

ในฐานะฮองเฮา สิ่งที่สร้างความทุกข์ใจให้นางที่สุดคือการไม่ได้ให้กำเนิดโอรสแก่ฮ่องเต้องค์ก่อน มิฉะนั้นนางจะยอมมองบัลลังก์ตกไปอยู่ในมือคนนอก ซึ่งเป็นบุตรของสตรีที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยได้อย่างไร!

เดิมทีวันนี้นางตั้งใจมาข่มขู่ให้อีกฝ่ายรู้จักที่ต่ำที่สูง เพื่อปูทางให้ตนสำเร็จราชการในภายหน้า ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่จริง ๆ พอเห็นนางกลับไม่คำนับเสียด้วยซ้ำ!

“ยังไม่พูดอีกหรือ?”

สีหน้าของเฉินไทเฮายิ่งทวีความน่ากลัว

“ท่านแม่...ท่านแม่”

คราวนี้จูอี้จวินจึงเอ่ยเรียกคำที่เฉินไทเฮาต้องการ

“เจ้าต้องเข้าใจว่าเจ้ายังเยาว์วัยเกินไป ข้ากับมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าจำต้องสำเร็จราชการแทน หลังจากนี้เมื่อเข้าประชุมขุนนางยามเช้า เจ้าจงเชื่อฟังและตั้งใจศึกษา อย่าเอ่ยปากโดยง่าย ข้ากับมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าจะจัดการราชกิจทั้งหมดแทนเจ้าเอง”

กล่าวจบ เฉินไทเฮาก็จากตำหนักเฉียนชิงไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้จูอี้จวินนอนมึนงงอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

......

วันถัดมา ณ ท้องพระโรงไท่เหอ

จูอี้จวินสวมฉลองพระองค์ลายมังกรสีเหลืองสว่าง เดินขึ้นสู่แท่นสูงสุดของท้องพระโรงไท่เหอเพียงลำพัง จากนั้นพิธีการอันยิ่งใหญ่ก็เริ่มขึ้น ขุนนางในชุดคลุมสีแดง สีน้ำเงิน และสีเขียวต่างคุกเข่าลงถวายพระพรอย่างเคารพยำเกรง

เมื่อเสียงระฆังดังกังวานครบ 13 ครั้ง จูอี้จวินก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์หมิงอย่างเป็นทางการ โดยใช้รัชศกว่านลี่

ในงานเลี้ยงยามค่ำหลังจากนั้น จูอี้จวินก็แทบไม่มีโอกาสได้พูด ส่วนใหญ่เฉินไทเฮาเป็นผู้ตอบคำถาม โดยมีหลี่ไทเฮาคอยช่วยเสริมอยู่ข้าง ๆ

เมื่อพิธีสิ้นสุดลงก็เป็นเวลาดึกแล้ว จูอี้จวินถูกขันทีหลายสิบคนหามกลับไปยังตำหนักเฉียนชิง ราวกับเป็นเพียงหุ่นเชิด

“ก๊อก ๆ ๆ!”

“ลูกแม่ หลับแล้วหรือ?” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นจากนอกประตู

“กราบทูลไทเฮา ฝ่าบาทบรรทมแล้ว ขอพระองค์เสด็จกลับไปพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เป็นเสียงคุ้นหูเสียงเดิมอีกแล้ว

“ขันทีเฝิง บัดนี้ลูกแม่ยังเยาว์วัยเกินไป วันนี้พระองค์ก็เห็นแล้วว่าในพิธีใหญ่ทรงตกพระทัยจนแทบไม่ขยับตัว ข้าในฐานะมารดาย่อมต้องมาดูสักหน่อย”

หลี่ไทเฮาอธิบาย

หลี่ซื่อเองก็ไม่อยากพูดกับบ่าวไพร่เช่นนี้ ทว่าเฝิงเป่าเป็นขันทีประจำพระองค์ของจักรพรรดิ ดำรงตำแหน่งขันทีผู้ดูแลตราประทับแห่งสำนักพิธีการ สถานะในฝ่ายในเรียกได้ว่าอยู่ใต้คนผู้เดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น ต่อให้นางมีฐานะสูงส่งเป็นไทเฮา ก็ยังต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติ

“หลี่ไทเฮา การเข้าเฝ้าฮ่องเต้ยามดึกไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมบรรพชน”

เฝิงเป่ายังคงยืนกราน

ใครจะคิดว่าจูอี้จวินจะผลักประตูออกมา

“ขันทีเฝิง ข้ากับท่านแม่มีเรื่องอยากสนทนากัน”

“ข้าน้อยรับพระบัญชา”

คราวนี้เฝิงเป่าจึงยอมหลีกทาง

หลี่ไทเฮาจูงจูอี้จวินไปที่ข้างเตียงอย่างช้า ๆ ลูบแก้มเนียนนุ่มของเขา แล้วน้ำตาก็ไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่

หยดแล้วหยดเล่า

“อย่าร้องไห้...”

“ลูกแม่ ขอโทษ...แม่ไร้ความสามารถ ปกป้องเจ้าไม่ได้ แต่เจ้าเป็นจักรพรรดิแห่งต้าหมิง นี่คือหน้าที่ที่เจ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราสองแม่ลูกจะพยายามไปด้วยกัน เจ้าอย่าได้ยอมแพ้ เรื่องราวย่อมค่อย ๆ ดีขึ้น...”

ขณะกล่าว น้ำเสียงของหลี่ฮองเฮาก็ค่อย ๆ แผ่วลง เห็นได้ชัดว่าแม้แต่นางเองก็ไม่มั่นใจนัก

“เอาละ เอาละ วันนี้แม่มาเพียงเพื่อปลอบเจ้า อย่ากลัวไปเลย แม่อยู่ตรงนี้ทั้งคน!” เฝิงขันทีที่อยู่นอกประตูเร่งรัดหลายครั้งแล้ว หลี่ไทเฮาจึงจำต้องลุกจากไป

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป