เฉินโซ่วชะงักฝีเท้า ใบหน้าแก่ชราพลันแดงก่ำ
เขากระแอมแห้ง ๆ ก่อนยิ้มเจื่อน “เอ่อ...ทำให้เซียนหญิงต้องลำบากแล้ว”
“ไสหัวไป”
“ขอรับ”
เฉินโซ่วรีบไสหัวไปทันที
เขาคว้าเสบียงแห้งสองชิ้น แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปยังร้านขายยาทางใต้ของเมือง เปิดประตู กวาดพื้น ก่อนจัดวางสมุนไพรขึ้นชั้น
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็นั่งลงหลังโต๊ะคิดเงิน ปลดเตาแปรเซียนจากเอว แล้วพลิกไปพลิกมาพินิจดู
ยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณสีม่วงเมื่อวาน หลังจากกินเข้าไปแล้วพลังวิญญาณก็เพิ่มพรวดพราด ทว่าทั่วทั้งร่างกลับร้อนรุ่ม ฤทธิ์กระตุ้นกำหนัดรุนแรงยิ่ง
หากนำผงยานี้ไปโปรยให้ฝ่ายตรงข้ามสูดเข้าไป แล้วให้โคจรพลัง ฤทธิ์ยาจะพลุ่งพล่านในเส้นลมปราณ จะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนกลายเป็นมารหรือไม่?
“มีแววอยู่นะ...”
ยิ่งคิดเฉินโซ่วก็ยิ่งเห็นว่าเข้าที
เขาถูมือ ก่อนค้นหวงฉี ตังกุย และโสมเก่าจากตู้ยา จัดตามตำรับเมื่อวานแล้วเทลงในเตาแปรเซียนรวดเดียว
ตัวเตาร้อนขึ้นเล็กน้อย แสงสีขาววาบขึ้น สมุนไพรพลันหายไป
เฉินโซ่วนั่งรออยู่ครึ่งค่อนวัน ภายในเตากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
เขาตบเตาเบา ๆ “เมื่อวานก็รออยู่พักหนึ่งกว่าจะออกมา วันนี้เหตุใดจึงช้านัก?”
สิ้นเสียง ภายในเตาลึกลงไปก็มีแสงสีทองส่องวาบขึ้น
เฉินโซ่วชะโงกเข้าไปดู เห็นยาเม็ดขนาดเท่าไข่นกพิราบนอนอยู่ก้นเตา สีทองอร่ามทั้งเม็ด กลมมนอวบอิ่ม
“คราวนี้ถูกแล้ว! ยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณของแท้ต้องเป็นสีทอง!”
เขาหยิบยาเม็ดขึ้นมาอย่างเบิกบาน พลิกดูอยู่สองรอบ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้าง
ยาเม็ดนี้เป็นสีทองจริง ทว่าผิวเรียบเกลี้ยง ไม่มีลายโอสถแม้แต่เส้นเดียว พอเข้าไปดมใกล้ ๆ ก็ไม่มีกลิ่นหอมของยา กลับมีกลิ่นประหลาดจาง ๆ ที่บอกไม่ถูก
“ยังมีอะไรไม่ชอบมาพากลอีกหรือ?” เฉินโซ่วเกาศีรษะ “เมื่อวานสีม่วง วันนี้สีทอง สีถูกแล้ว แต่ไม่มีลายโอสถ ไม่มีกลิ่นยา ตกลงดีหรือร้ายกันแน่?”
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในร้าน สวมชุดนักพรตผ้าสีเทา ข้างเอวเหน็บกระบี่สั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ
ชายผู้นั้นเข้าร้านมาก็ร้องถาม “เถ้าแก่ มียาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณหรือไม่?”
เฉินโซ่วคิดจะส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว
แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ผู้บำเพ็ญอิสระก็สายตาไว เหลือบเห็นยาเม็ดสีทองอร่ามบนโต๊ะคิดเงิน ดวงตาพลันเป็นประกาย
“ข้าจะเอายาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณเม็ดนี้!”
ผู้บำเพ็ญอิสระก้าวพรวดเดียวสามก้าวมาถึงหน้าโต๊ะ คว้ายาเม็ดไปไว้ในมือ แล้วพลิกดูไปมา ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ “สีทอง ของแท้ เม็ดใหญ่เต็มคำ ไม่เลว ไม่เลว เถ้าแก่ ราคาเท่าไร?”
เฉินโซ่วอ้าปาก “เรื่องนี้...ข้ายังไม่ได้...”
“หินวิญญาณ 50 ก้อน พอหรือไม่?” ผู้บำเพ็ญอิสระล้วงหินวิญญาณกำหนึ่งออกจากถุงเก็บของแล้วฟาดลงบนโต๊ะ โดยไม่เปิดโอกาสให้เฉินโซ่วพูด “ถ้าไม่พอ ข้าเพิ่มให้อีก 20 ก้อน รวมเป็น 70 ก้อน ตกลงหรือไม่?”
เฉินโซ่วเห็นหินวิญญาณระดับกลาง 70 ก้อนส่องประกายระยิบระยับอยู่บนโต๊ะ คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็กลืนกลับลงคอ
หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อนมีค่าเท่ากับหินวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อนเชียวนะ!
เขาขายยามาตลอดชีวิตถึง 60 ปี ยาเม็ดหนึ่งราคา 70 ก้อนหินวิญญาณระดับกลาง เงินจำนวนนี้มากพอให้เขาขายสมุนไพรได้ทั้งปี
“ตกลง...กระมัง”
ผู้บำเพ็ญอิสระถือยาเม็ดเดินจากไปอย่างเบิกบาน
เฉินโซ่วเก็บหินวิญญาณระดับกลาง 70 ก้อนลงลิ้นชัก ในใจกลับกระวนกระวาย
ตัวเขาเองยังอธิบายไม่ได้ว่ายาเม็ดนั้นมีฤทธิ์อย่างไร หากกินแล้วเกิดเรื่องผิดปกติ อีกฝ่ายย้อนกลับมาหาเรื่อง เขาจะเอาหน้าแก่ ๆ นี้ไปไว้ที่ใด?
กลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็มักเกิดขึ้น
ยามพลบค่ำ ร้านขายยาใกล้ปิดแล้ว ผู้บำเพ็ญอิสระคนนั้นก็กลับมาอีกครั้ง
เฉินโซ่วเห็นเงาร่างของอีกฝ่ายจากที่ไกล ใจพลันกระตุกวูบ
แย่แล้ว แย่แล้ว ยาเม็ดนั้นต้องมีปัญหาแน่ เขามาทวงความรับผิดชอบแล้ว
ความคิดของเขาแล่นปราด จะคืนเงินหรือขอโทษ? หรือหนีไปเสียเลย?
ผู้บำเพ็ญอิสระผลักประตูเข้ามา เดินมาหยุดหน้าโต๊ะ สีหน้าชวนให้คนคาดเดาไม่ออก
เฉินโซ่วฝืนใจยิ้ม “สหายยุทธ์ท่านนี้ ยาเม็ดมีปัญหาอันใดหรือไม่? หากไม่เหมาะ ข้าจะคืน...”
“คืนอะไรเล่า!” ผู้บำเพ็ญอิสระตบโต๊ะ เฉินโซ่วสะดุ้งเฮือก
ทว่าคำพูดต่อมาของอีกฝ่ายกลับทำให้เขาชะงักงัน
“เถ้าแก่ ยาเม็ดนั้นได้ผลดีมาก!” ผู้บำเพ็ญอิสระลดเสียงลง สีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งประหลาด “หลังกินเข้าไป พลังวิญญาณของข้าก็มั่นคงกว่าเดิมมาก พลังวิญญาณในเส้นลมปราณไหลเวียนคล่องกว่าก่อนเยอะ ระดับบำเพ็ญยังเพิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วย หินวิญญาณระดับกลาง 70 ก้อน คุ้มค่า คุ้มยิ่งนัก!”
เฉินโซ่วกะพริบตา “เช่นนั้นท่าน...”
ใบหน้าของผู้บำเพ็ญอิสระพลันบิดเบี้ยว ราวกับกำลังกลั้นบางอย่าง
เขาอ้าปาก ทว่ากลั้นไม่อยู่
“ปู้ด”
เสียงผายลมดังสนั่น
ร้านขายยาพลันเงียบงันไปชั่วขณะ
ใบหน้าของผู้บำเพ็ญอิสระแดงก่ำ เขินอายจนถอยหลังไปสองก้าว “เอ่อ...ฤทธิ์ยาดีมากจริง ๆ เพียงแต่...ข้าผายลมไม่หยุด ตั้งแต่กินตอนเที่ยงจนถึงยามนี้ ก็ผายลมไปหลายร้อยครั้งแล้ว ข้าคิดว่าในยาเม็ดของเถ้าแก่ใส่สมุนไพรช่วยขับลมและระบายลำไส้ไว้หรือไม่ คราวหน้าลดลงหน่อยได้หรือไม่?”
เฉินโซ่ว “...”
ผู้บำเพ็ญอิสระผายลม “ปู้ด” อีกครั้ง ก่อนกุมท้องถอยไปทางประตู “เถ้าแก่เชิญทำธุระต่อ ข้าขอตัวก่อน ยาเม็ดนี้ดีจริง ๆ คราวหน้ามีของอีก ข้าจะมาหาท่าน!”
กล่าวจบก็วิ่งแน่บออกไป
เฉินโซ่วยืนอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง
เขาก้มมองเตาแปรเซียนในมือช้า ๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“เมื่อวานสีม่วงกระตุ้นกำหนัด วันนี้สีทองทำให้ผายลม”
เขาผูกเตาไว้ที่เอว ก่อนถอนหายใจยาว
“ยาเม็ดที่เตานี้หลอมออกมา ฤทธิ์หลักล้วนดีมาก แต่ผลข้างเคียงกลับพิสดารขึ้นทุกที คราวหน้าหลอมอีก คงต้องหาคนลองยาก่อนเสียแล้ว...”
ครั้นคิดอีกที เขาก็พลันยินดีขึ้นมา
ถึงจะผายลมก็เถิด แต่พลังวิญญาณมั่นคง ระดับบำเพ็ญเพิ่มขึ้น ล้วนเป็นผลจริงแท้
หากนำไปขายให้ผู้บำเพ็ญที่ไม่ถือสาเรื่องผายลม ยาเม็ดหนึ่งราคา 70 ก้อนหินวิญญาณระดับกลาง 10 เม็ดก็เป็น 700 ก้อน 100 เม็ดก็เป็น 7,000 ก้อน...
“ฮึ การค้านี้ทำได้”
วันถัดมา มู่ชิงเกอบอกว่ามีธุระต้องออกไปข้างนอก เฉินโซ่วไม่กล้าถามมาก
หลังมู่ชิงเกอจากไป เฉินโซ่วก็ไปยังร้านขายยา
เขาถอดบานประตูร้านออก ทว่ายังไม่รีบเปิดกิจการ กลับวางเตาแปรเซียนไว้บนโต๊ะก่อน
ยาเม็ดสีทองไร้ลายเมื่อวานขายได้หินวิญญาณระดับกลาง 70 ก้อน ผู้บำเพ็ญอิสระกินแล้วได้ผลไม่เลว เพียงแต่ทำให้ผายลม
เฉินโซ่วครุ่นคิด ในเมื่อมีตลาดรองรับ แล้วจะผลิตคราวละมาก ๆ ได้หรือไม่?
เขาค้นหวงฉี ตังกุย และโสมเก่าที่เก็บไว้ในตู้ยาออกมาจนหมด จัดตามตำรับเมื่อวานเป็น 7 ชุด แล้วเทลงในเตาแปรเซียนรวดเดียว
ภายในเตาแน่นเอี้ยด ฝาเตาแทบปิดไม่ลง
“คราวนี้ใส่ให้มากหน่อย ดูว่าจะออกมาทีเดียว 7 เม็ดได้หรือไม่”
ตัวเตาร้อนขึ้นเล็กน้อย แสงสีขาววาบขึ้นครู่หนึ่ง สมุนไพรในเตาก็หายไปจนหมดสิ้น
เฉินโซ่วยกเก้าอี้มานั่งรอหลังโต๊ะคิดเงิน พลางหยิบเมล็ดแตงโมมากำหนึ่งเคี้ยวเล่น
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ไม่มีความเคลื่อนไหว
เวลาผ่านไปสองก้านธูป ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
เฉินโซ่วเคี้ยวเมล็ดแตงโมไปครึ่งชั่ง ในที่สุดเตาก็มีปฏิกิริยา
เขาเดินเข้าไปดูข้างใน แล้วพลันตะลึงงัน