เซียวเฉินกล่าวสิ่งใด คนในกลุ่มเล็ก ๆ นี้ล้วนเชื่อมั่นมาโดยตลอด ทว่าพอได้ยินว่าสงครามกำลังจะมา หลิวหู่กับหลี่ชิงและพวกพ้องก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
เซียวเฉินเห็นความกังวลในใจของเหล่าพี่น้อง ในฐานะผู้นำของกลุ่ม เขาจึงเอ่ยปลอบทุกคนขึ้นมา
“ทุกคนวางใจเถิด หากขึ้นสนามรบก็ฟังคำสั่งข้าเป็นพอ ปกติทุกคนต่างฝึกฝนกันอย่างขยันขันแข็ง ขอเพียงทำตามคำสั่งข้า ก็ไม่มีปัญหาใหญ่หรอก”
“คืนนี้พวกเราแบ่งกันออกลาดตระเวนเฝ้ายาม รอให้ถึงกลางวันแล้วอย่านอนหลับสนิทนัก หากเกิดศึกขึ้นมา พวกเราจะได้มีเรี่ยวแรงรับมืออย่างเพียงพอ”
“ได้เลย... พี่เฉินอยู่ด้วย พวกเราก็วางใจแล้ว”
หลี่ชิงกับอีก 4 คนออกลาดตระเวนต่อ ส่วนเซียวเฉินพาคนที่เหลือกลับไปพักในป้อมประจำการ
กระทั่งถึงกลางวันและผลัดเวรกันแล้ว เซียวเฉินกับพวกจึงกลับเข้าค่ายทหาร
หลิวหู่กับคนอื่น ๆ กำลังจะถอดเกราะพักผ่อน ทว่าเซียวเฉินกลับห้ามไว้
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนห้ามถอดเกราะตอนนอน หากเกิดศึกขึ้น เกรงว่าจะไม่มีเวลามากพอให้สวมเกราะ”
หลิวหู่ตบเกราะบนตัวพลางหัวเราะหึ ๆ “ฮึ ๆ เช่นนั้นก็ไม่ถอดแล้ว สวมไว้ยังช่วยให้อุ่นดี เพียงแต่ทิ่มตำอยู่บ้าง”
“ฮ่า ๆๆ เจ้ายังกลัวเกราะทิ่มตำอีกหรือ? หนังตัวเจ้าหนาราวกับหนังวัว ดาบฟันยังไม่เข้าเสียด้วยซ้ำ!”
“ฮ่า ๆๆๆ!”
หลี่ชิงกับคนอื่น ๆ ก็อดหัวเราะไม่ได้ พากันหยอกล้อหลิวหู่
เซียวเฉินมองทุกคนหัวเราะแล้วส่ายหน้า ตอนนี้พวกเขายังไม่เคยผ่านความโหดร้ายของสนามรบ ใบหน้าจึงยังประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา
เกรงว่าเมื่อได้ขึ้นสนามรบจริง ๆ และเห็นศีรษะกลิ้งเกลื่อน แขนขากระจัดกระจาย รวมทั้งลำไส้ที่ชุ่มเลือด