ระหว่างเดินทาง ความหนาวเย็นของเดือนสิบเริ่มทำให้ผู้คนรู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมาแล้ว
เซียวเฉินกระชับเสื้อผ้าบาง ๆ บนกาย ก่อนสะพายดาบมาถึงลำธารสายหนึ่ง
เขาปลดดาบยาวที่สะพายอยู่ลง จากนั้นหยิบหินลับดาบออกมาจากอกเสื้อ แล้วนั่งยอง ๆ ข้างลำธาร เริ่มลับดาบ
ดาบที่ผ่านการชุบแข็งส่งเสียงกังวานยามถูกลับ คมดาบเสียดสีกับหินลับ ทิ้งหยดน้ำสีเทาปนสนิมไว้ทีละหยด
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ตัวดาบที่เดิมดำสนิทก็เปล่งประกายเย็นเยียบ หลังจากเซียวเฉินขัดเกลาจนเงางาม
เซียวเฉินใช้นิ้วหัวแม่มือลองคมดาบ «อืม! บัดนี้จึงนับว่าเป็นดาบชั้นดี»
กล่าวจบ เซียวเฉินก็หาต้นไม้ต้นหนึ่งที่ลำต้นหนาเท่าท่อนแขน กำด้ามดาบตรงกลางด้วยสองมือ ก่อนฟันใส่ลำต้นสุดแรง
ปัง…!
ได้ยินเสียงดังสนั่น ดาบยาวฟันต้นไม้ที่หนาเท่าท่อนแขนขาดสะบั้นกลางลำต้นในคราวเดียว
ฮู… ฮู…!
เซียวเฉินหอบหายใจสองครั้ง «ยังอ่อนแออยู่ ร่างกายนี้ยังห่างไกลจากมาตรฐานนัก»
หลังจากสัมผัสสภาพร่างกายแล้ว เซียวเฉินก็หันไปมองหน้าตัดของลำต้น
หน้าตัดนั้นเรียบเนียน มีหยดน้ำไหลออกมาจากรอยขาดของลำต้น
เซียวเฉินมองตัวดาบอีกครั้ง หลังฟันต้นไม้ขาดแล้ว ตัวดาบยังสมบูรณ์ ไม่มีรอยบิ่นแม้แต่น้อย
ตรวจดูจนเรียบร้อย เขาจึงห่อดาบยาวด้วยผ้าแล้ววางไว้ข้างตัว ก่อนหยิบมีดสั้นสองเล่มออกมาลับต่อโดยยังนั่งยองอยู่
มีดสั้นทั้งสองเล่มเพิ่งตีขึ้นมาใหม่ ยังไม่ได้ลับคม เซียวเฉินจึงต้องใช้เวลาลับนานกว่าปกติ
หนึ่งชั่วยามผ่านไป มีดสั้นทั้งสองเล่มก็เปลี่ยนจากสภาพหยาบกระด้างเป็นคมกริบเย็นเยียบ
ยามนี้เซียวเฉินกำลังใช้เชือกป่านพันด้ามมีด เพื่อให้จับถนัดมือยิ่งขึ้น
ครู่ต่อมา มือซ้ายของเซียวเฉินถือมีดสั้นที่มีห่วงสี่วง ส่วนมือขวาถือมีดสั้นรูปจันทร์เสี้ยว โดยใช้นิ้วชี้สอดผ่านห่วงที่อยู่หลังด้าม