หลังจากทุกคนกินอาหารเสร็จ ภายใต้สายตาดูแคลนของเหล่าทหารเก่า เซียวเฉินกับพวกก็กลับไปยังสนามฝึกต่อ
ตามคำสั่งของเซียวเฉิน ทุกคนกินอาหารเพียงแปดถึงเก้าส่วนให้อิ่ม หลังพักผ่อนในสนามฝึกอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงเริ่มฝึกเสริมต่อ
เซียวเฉินถือถุงทรายสองใบมาหยุดตรงหน้าหลิวหู่ แล้วคุกเข่าลงผูกถุงทรายไว้ที่น่องให้เขาด้วยตนเอง
“หลิวหู่ เจ้าวิ่งไปเถิด ไม่ต้องสนใจพวกเรา จำไว้ว่าให้วิ่งเหยาะ ๆ โน้มตัวไปข้างหน้า ยืดอก มองตรง วิ่งให้ครบครึ่งชั่วยามก็พอ อย่าโลภฝืนเกินกำลัง!”
“ได้เลย! พี่เฉิน ฮ่า ๆ ข้าไปก่อนล่ะ”
หลิวหู่หัวเราะร่า ก่อนเริ่มวิ่งวนรอบสนามฝึก
จากนั้นเซียวเฉินก็พาหลี่ชิงมายังกลางสนามฝึก แล้วใช้กิ่งไม้ขีดช่องสี่เหลี่ยมที่เชื่อมต่อกันเป็นแถวลงบนพื้น
“หลี่ชิง นี่คือการฝึกบันไดความคล่องแคล่ว ช่วยฝึกความถี่ก้าวของเจ้าได้เป็นอย่างดี
ปัญหาของเจ้าคือจังหวะก้าวเท้าตามกันไม่ทัน ดูให้ดี ข้าจะสาธิตให้ดูสักรอบ ท่าพวกนี้เจ้าต้องฝึกซ้ำให้มาก”
กล่าวจบ เซียวเฉินก็เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ ผ่านช่องบันไดอย่างรวดเร็ว เท้าซ้ายขวาก้าวเข้าออกสลับกันไม่หยุด ไม่นานก็ไปถึงปลายทาง
หลังสาธิตท่าทั้งสามชุดแล้ว หลี่ชิงจึงลงมือฝึกด้วยตนเอง
ทว่าเพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่นาน เขาก็สะดุดเท้าตัวเองล้มลง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
หลี่ชิงล้มครืนลงไป ทำให้หวังจื่อจิง เยว่หวูกวนและคนอื่น ๆ พากันหัวเราะลั่น
“หัวเราะอะไรกันนักหนา… เชื่อไหมว่าข้าจะอัดพวกเจ้า!”
หลี่ชิงลุกขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน แล้วถลึงตามองหวังจื่อจิงกับพวกอย่างดุดัน
เซียวเฉินกลั้นหัวเราะไว้ มองหลี่ชิงที่กำลังปัดฝุ่นบนตัว แล้วเอ่ยขึ้นว่า
“ตอนเริ่มอย่าเพิ่งทำเร็ว ค่อย ๆ ฝึกให้ชินก่อนแล้วค่อยเพิ่มความเร็ว”