นอกด่านจือหนิง ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ สายลมที่หวีดหวิวพัดผ่านพร้อมเกล็ดหิมะโปรยปราย
ยามนี้ไม่มีผู้ใดในกองทัพทั้งสองฝ่ายส่งเสียงออกมา เหล่าทหารกองทัพเพลิงเดือดต่างจ้องมองกองทัพตงหูฝ่ายตรงข้ามอย่างตึงเครียด
ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวหรือความหวาดกลัว ขาของทหารทั้งสองฝ่ายต่างสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะทหารใหม่แห่งกองทัพเพลิงเดือด สำหรับพวกเขาที่เพิ่งลงสนามรบเป็นครั้งแรก นอกจากความตึงเครียดและหวาดกลัวแล้ว ในสมองยังว่างเปล่าไปหมด
กล้ามเนื้อทั่วร่างของทุกคนเกร็งเขม็ง มือที่กำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ทางฝั่งกองทัพตงหู แม่ทัพร่างอ้วนหัวโตผู้หนึ่งกำลังถือเนื้อดิบอยู่ในมือ เขากัดเนื้อคำหนึ่งอย่างแรง แล้วเก็บเนื้อดิบชิ้นนั้นกลับเข้าอกเสื้อ
เขาเคี้ยวเนื้อดิบคำโต ๆ คราบเลือดที่ยังไม่แห้งไหลออกจากมุมปาก
แม่ทัพตงหูควบม้ามุ่งมาทางหน้ากองทัพทั้งสองอย่างเชื่องช้า
เวลานั้นหวังต้าซานหนีบสีข้างม้า แล้วควบม้าออกไปต้อนรับอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ เช่นกัน
ทั้งสองควบม้ามาหยุดห่างกัน 20 เมตร หวังต้าซานตวาดถามขึ้นก่อน
“แม่ทัพผู้มาเยือนเป็นผู้ใด กล้าบุกรุกชายแดนด่านจือหนิงของข้าเชียวหรือ”
แม่ทัพตงหูผู้นั้นกลืนเนื้อดิบในปากลงคอ แล้วมองหวังต้าซานพร้อมแค่นหัวเราะ
“ข้าคือฮาเอ่อร์หู นายกองพันจากเผ่าจาฮา ใต้บัญชาของรองแม่ทัพใหญ่ฝ่ายขวาแห่งตงหู แล้วเจ้าเป็นใครวะ ถึงกล้าขวางทางข้า”
หวังต้าซานมีสีหน้าเย็นชา เขาตอบฮาเอ่อร์หูร่างอ้วนหัวโตด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเช่นกัน
“ข้าคือหวังต้าซาน นายกองแห่งกองทัพเพลิงเดือด กองทัพที่สิบห้าแห่งชายแดนจือหนิง จงจำชื่อปู่เจ้าไว้ให้ดี ครั้นถึงปรโลก เมื่อพญายมถามว่าใครสังหารเจ้า เจ้าจะได้เอ่ยชื่อปู่เจ้าได้ถูก”
“บังอาจ! เจ้าพวกแพะสองขาแสนน่าชัง รอดูเถิด ข้าฮาเอ่อร์หูจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!”