กลางลานฝึก แสงตะวันค่อย ๆ ส่องสูงขึ้น บางทีอาจเป็นเพราะผู้คนมีจำนวนมาก เช้าวันนี้จึงดูไม่หนาวเย็นนัก
ธงรบที่ปักอยู่รอบลานฝึกโบกสะบัดรับลมยามเช้า ทหารเก่ากลุ่มหนึ่งกำลังจูงรถม้าทีละคันมุ่งหน้ามายังลานฝึก
บนรถม้าเหล่านั้นล้วนบรรทุกเกราะกับอาวุธ ขบวนรถม้านับร้อยคันทอดยาวจนสุดสายตา
บนแท่นบัญชาการ นายกองยี่สิบนายยืนอยู่ด้านหลังผู้บัญชาการทั้งสี่ ผู้บัญชาการที่ยืนอยู่หน้าสุดรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ยามเดินเนื้อตัวสั่นกระเพื่อมเป็นระลอก
เมื่อเห็นเหล่าแม่ทัพขึ้นแท่น หัวหน้าหมู่ทหารและรองหัวหน้าหมู่ทหารแต่ละคนก็เริ่มควบคุมทหารใหม่ในกองของตน
“ยืนให้เป็นระเบียบ! ทุกคนเงียบเสียง!”
“บัดซบ! ยืนให้ดี หากผู้บัญชาการกล่าวเมื่อใดแล้วยังกล้าส่งเสียง ข้าจะฟันมันเสีย!”
หัวหน้าหมู่ทหารคนหนึ่งซึ่งดูแลกองของเซียวเฉินจับตามองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชาเช่นกัน
“ยืนให้เรียบร้อยหน่อย ยืนบิดเบี้ยวเช่นนี้ดูไม่ได้เอาเสียเลย”
ยามเดินผ่านเซียวเฉิน เมื่อเห็นท่าทางยืนตรงแน่วของเขา หัวหน้าหมู่ทหารก็ชะงักไปชั่วครู่
“เจ้าไม่ต้องยืนตรงถึงเพียงนั้น ทำเป็นเด่นไปเพื่ออะไร?”
กล่าวทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว หัวหน้าหมู่ทหารคนนั้นก็เดินไปหาคนอื่นต่อ
เซียวเฉินไม่สนใจคำพูดของหัวหน้าหมู่ทหาร ยังคงยืนในท่าทหารตามลำพัง
เขาเข้าใจดี หากต้องการนำกองทหารให้ดีในภายหน้า ก็จำเป็นต้องเข้มงวดกับตนเองอยู่เสมอ หากแม้แต่ตนยังเข้มงวดกับตัวเองไม่ได้ แล้ววันหน้าจะเข้มงวดกับทหารใต้บังคับบัญชาได้อย่างไร
หวังเหมิ่งซึ่งกำลังตรวจตราอีกกองหนึ่งมองเห็นเซียวเฉินยืนตัวตรงอยู่แต่ไกล รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
ขณะนั้น ผู้บัญชาการร่างสูงใหญ่กำยำบนแท่นบัญชาการก้าวออกมาสองสามก้าว มองเหล่าทหารใหม่ที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ทั่วลานฝึก