เห็นทั้งสามมีสีหน้าตื่นตระหนก เซียวเฉินจึงเอ่ยกับช่างตีเหล็กนามเจิงเถี่ย
“พวกเจ้าสามคนกลัวว่าข้าจะปลดพวกเจ้าเหมือนผู้บังคับบัญชาคนก่อนหรือ?”
เมื่อเซียวเฉินเอ่ยถาม เจิงเถี่ยและอีกสองคนก็ได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าส่งเสียง
เวลานี้เซียวเฉินล้วงเงิน 15 ตำลึงออกจากอกเสื้อ แล้วตบลงบนโต๊ะดังเพียะ
ทั้งสามมองเงินบนโต๊ะ ต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างอดมิได้
เซียวเฉินค่อย ๆ ลุกขึ้น ชี้ไปยังเงินบนโต๊ะแล้วกล่าว
“วางใจเถิด แม่ทัพผู้นี้ไม่เพียงจะไม่ปลดพวกเจ้า วันนี้ยังจะมอบเงินให้พวกเจ้าอีกด้วย”
เจิงเถี่ยและอีกสองคนคิดว่าตนฟังผิดไป จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
“ท่านแม่ทัพ! ท่านหมายความว่าจะมอบเงินนี้ให้พวกข้าหรือ?”
เซียวเฉินมองทั้งสามที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เพียงเห็นก็รู้ว่าเป็นคนตีเหล็กมานานหลายปี
“ถูกต้อง วันนี้ที่แม่ทัพผู้นี้มาที่นี่ก็เพื่อฟื้นฟูกองช่างเหล็ก
พวกเจ้าสามคนจงตอบข้าตามตรงจากใจ ว่ายินดีติดตามแม่ทัพผู้นี้หรือไม่”
เจิงเถี่ยทั้งสามมองเงินบนโต๊ะ ก่อนจะคุกเข่าลงพร้อมกัน
“ขอเพียงท่านแม่ทัพมีบัญชา พวกข้าทั้งสามย่อมพร้อมลุยน้ำลุยไฟ!”
“กล่าวได้ดี!” เซียวเฉินตวาดเสียงดัง
“เยว่หวูกวน จ่ายรางวัลให้คนละ 5 ตำลึง”
เยว่หวูกวนหยิบเงินบนโต๊ะขึ้นมา แบ่งให้ทั้งสามคนละ 5 ตำลึง
เจิงเถี่ยทั้งสามถือเงินไว้ในมือแล้วคุกเข่าลงอีกครั้ง “ขอบคุณท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพมีสิ่งใดจะบัญชา โปรดกล่าวมาเถิด!”
เห็นทั้งสามมีท่าทีพร้อมสละชีวิต เซียวเฉินก็รู้ว่าพวกเขาทำเช่นนี้เพราะเห็นแก่เงิน อย่างไรเสียเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก จะหวังให้พวกเขายอมศิโรราบจากใจจริงย่อมเป็นไปไม่ได้