เมื่อกินแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อชิ้นนี้หมด เซียวเฉินก็รู้สึกว่ากำลังวังชาฟื้นคืนมามากแล้ว หลังพักผ่อนสั้น ๆ หวังเหมิ่งก็ออกคำสั่งให้เดินทางต่อ
「ทุกคนเดินทางต่อ ระยะทางไปค่ายใหญ่ยังเหลืออีกครึ่งวัน หากไปไม่ถึงก่อนมื้อเย็น วันนี้พวกเจ้าก็เตรียมอดอาหารได้เลย」
หวังเหมิ่งกับคนอีกสองคนขี่ม้านำหน้า ฝูงชนที่ตามมาก็เร่งฝีเท้าขึ้นไม่น้อย
ถึงอย่างไร หากไปไม่ทันมื้อเย็นก็ต้องอดอาหาร เดินทางมาทั้งวันแล้ว ไม่มีใครอยากท้องหิวกันทั้งนั้น
เวลาผ่านไปอีกครึ่งวัน
ในที่สุด คนทั้งขบวนก็มาถึงค่ายทหารในยามที่ฟ้าใกล้มืด
ค่ายทหารแห่งนี้ตั้งอยู่ข้างด่านจือหนิง บนกำแพงเมืองสูงใหญ่ภายในด่านมีการจุดคบเพลิงแล้ว ทหารสองสามนายกำลังออกลาดตระเวน
หน้าประตูค่ายยังมีทหารกองหนึ่งเฝ้าอยู่ ประตูค่ายสร้างขึ้นจากโครงไม้ขนาดใหญ่ บนพื้นยังวางเครื่องกีดขวางม้าหลายแถว ซึ่งประกอบขึ้นจากท่อนไม้เหลาแหลม
คูระบายน้ำกว้าง 2 เมตร ลึก 1 เมตร ล้อมรอบค่ายทหารทั้งค่ายไว้
คูระบายน้ำนี้ไม่เพียงใช้ระบายน้ำ แต่ยังช่วยป้องกันม้าศึกของข้าศึกลอบโจมตีได้ในระดับหนึ่ง
เมื่อขี่ม้ามาถึงหน้าประตูค่าย หวังเหมิ่งก็หยิบป้ายประจำตัวออกมา
「หวังเหมิ่ง รองหัวหน้าหมู่ทหารที่ห้าแห่งกองทัพเพลิงเดือด รับบัญชาพาทหารเกณฑ์เข้าค่าย」
「เข้าไปเถิด!」
หัวหน้าทหารผู้เฝ้าประตูเพียงมองหวังเหมิ่งแวบหนึ่ง ก่อนสั่งให้ทหารเปิดทาง
หลังเข้าค่าย ทั้งหมดเดินไปตามถนนที่อัดดินแน่น กว้างถึง 10 เมตร คนทั้ง 32 คนต่างมองไปรอบค่ายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เซียวเฉินเองก็เพิ่งเคยมาค่ายทหารในยุคโบราณเป็นครั้งแรก ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็ได้กลิ่นเหงื่อเหม็นฉุนเข้มข้น
แม้จะเป็นเดือนสิบ กลิ่นเฉพาะตัวของบุรุษก็ยังกลบไม่มิด
สองข้างทางเรียงรายไปด้วยกระโจม กระโจมเหล่านี้ตั้งชิดกันแน่นขนัด มีไม่น้อยกว่าพันหลัง อีกทั้งยังมีพื้นที่กว้างใหญ่ที่ว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่ามีการรื้อค่ายออกไปแล้ว