ภายในค่ายทหารแห่งนี้ เซียวเฉินจัดการทุกอย่างไว้เกือบเรียบร้อยแล้ว
หลายวันมานี้ เขาตระเวนตรวจตราระหว่างลานฝึกกับสนามฝึกทุกวัน ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
สิบวันต่อมา เจิงเถี่ยทั้งสามคนพาช่างเหล็กและช่างไม้มาถึงสามร้อยคน
เมื่อได้ฟังรายงานจากเยว่หวูกวน เซียวเฉินก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีเขาคิดว่าหาคนมาได้สักร้อยกว่าคนก็นับว่าสุดกำลังแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะหามาได้ถึงสามร้อยคน
เขาไม่รู้ว่าในยุคนี้ เงินเดือนเดือนละห้าตำลึงเงินถือเป็นค่าตอบแทนสูงลิบเพียงใดสำหรับช่างเหล็กและช่างไม้
งานของช่างเหล็กกับช่างไม้นั้นมีไม่มากนัก ปกติมีเพียงชาวบ้านมาจ้างทำเครื่องมือการเกษตร หรือมีบ้านใดต้องการซ่อมแซม จึงจะมีงานให้ทำ
งานเหล่านี้จะมีให้ทำทุกวันได้อย่างไร เครื่องมือการเกษตรทั้งปีแทบไม่พังสักครั้ง ส่วนบ้านเรือนก็ไม่เกิดปัญหาไปสิบปีแปดปี
ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าค่าตอบแทนเดือนละห้าตำลึงเงิน ภายในสิบวันเจิงเถี่ยทั้งสามคนจึงหาช่างฝีมือมาถึงสามร้อยคน
เมื่อมองคนทั้งสามร้อยตรงหน้า เซียวเฉินก็รู้สึกราวกับกำลังมองทองคำเปล่งประกาย
หน้ากองช่างเหล็ก เซียวเฉินยืนอยู่บนขั้นบันได มองเหล่าช่างฝีมือร่างกำยำเบื้องล่าง ซึ่งแต่ละคนแข็งแรงราวกับวัว
เจิงเถี่ยยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าเซียวเฉิน ก่อนประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยขึ้น
“ทะ...ท่านแม่ทัพ คนเหล่านี้พอได้ยินเรื่องสิทธิประโยชน์ของกองช่างเหล็กก็พากันบอกว่าจะมา ข้าน้อยห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่ เรื่องนี้...”
เซียวเฉินมองเจิงเถี่ยที่ทำอะไรไม่ถูกแล้วยิ้มน้อย ๆ “เรื่องนี้ทำไม?”
เจิงเถี่ยหันไปมองคนสามร้อยคนที่ตนพามาด้วยอย่างหวาด ๆ
“ท่านแม่ทัพ คนมากถึงเพียงนี้ ขอท่านแม่ทัพโปรดคัดเลือกด้วยตนเอง ทิ้งผู้มีฝีมือสูงไว้ ส่วนที่เหลือก็ให้กลับไปเถิด”