หลังจบกระบวนหมัดดุดันไร้ผู้เทียบ เงาร่างขาเดียวก็พลันหยุดนิ่ง!
เห็นเพียงจางต้าที่เหลือขาซ้ายอยู่ข้างเดียว งอเข่าเล็กน้อย ย่อตัวลง ตั้งท่าม้าซึ่งได้มาตรฐานอย่างยิ่ง!
เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงต่ำ พลังแกนกลางลำตัวพลันรวมตัวแน่น ร่างทั้งร่างมั่นคงดุจขุนเขา ราวกับขาขวาที่ว่างเปล่าข้างนั้นไม่เคยหายไป!
“ฟู่—ฮึบ!”
ลมหายใจสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกจากปากเขาอย่างฉับพลัน เห็นได้ด้วยตาเปล่าและคมราวลูกธนู ก่อนจะคงรูปไม่สลาย พุ่งไปเกือบ 1 เมตรแล้วจึงค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ!
นี่คือภาพอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเมื่อควบคุมลมหายใจจนถึงขีดสุด และขับลมขุ่นในร่างออกมาจนหมด!
เมื่อผ่อนลมหายใจเสร็จ สีหน้าของจางต้าก็ยังสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง
เขากระโดดไปด้านข้างด้วยขาข้างเดียวอย่างคล่องแคล่ว ร่อนลงตรงมุมลานบ้านราวกับวานรปราดเปรียว จากนั้นหยิบไม้เท้าเหล็กกล้าสีดำสนิทที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา ผิวของมันสะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบ แล้วค้ำไว้ใต้รักแร้อย่างชำนาญ
ไม้เท้านั้นหนาพอ ๆ กับแขนเด็ก น้ำหนักเห็นได้ชัดว่าไม่น้อย แต่เมื่ออยู่ในมือจางต้ากลับเบาราวกับไร้น้ำหนัก
จากนั้นเขาจึงหันกลับมา ค้ำไม้เท้าเหล็กเดินไปยังประตูบ้านอย่างมั่นคง
ดวงตาลุ่มลึกคมกริบประหนึ่งเหยี่ยวของเขาเหลือบมองอู๋เหล่าเอ้อ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “เหล่าอู๋”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ราวกับเม็ดทรายเสียดสีกัน
จากนั้นสายตาก็กวาดผ่านหลินอวี่ เขาเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการทักทาย ท่าทีห่างเหินและเย็นชา