เจียงเฉิง วันที่ 17 สิงหาคม เวลา 19 นาฬิกา 43 นาที
ครืน!
เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง แสงสว่างวาบทั่วทั้งเมืองราวกับกลางวัน
จากนั้นเม็ดฝนใหญ่เท่าถั่วก็ซัดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง
บนทางยกระดับทางใต้ของเมือง รถยนต์ส่วนตัวหลายสิบคันติดเป็นแถวยาวเหยียด เสียงแตรแหลมดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
น้ำที่ท่วมขังสองข้างทางสูงล้นถึงล้อรถ เสียงไซเรนรถดับเพลิงดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ไม่ขาด
เสียงประกาศจากทางเมืองดังซ้ำไปซ้ำมา
“ศูนย์บัญชาการป้องกันน้ำท่วมเมืองเจียงเฉิงประกาศเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดง!”
“จากอิทธิพลของพายุไต้ฝุ่นสองลูกและมวลอากาศเย็นกำลังแรง เมืองของเราเผชิญฝนตกหนักรุนแรงที่สุดในรอบร้อยปี ขอให้ประชาชนทุกคนหยุดกิจกรรมกลางแจ้งทันที!”
“ถนนร้อยละ 70 ทั่วเมืองมีน้ำท่วมขังรุนแรง รถไฟใต้ดินหยุดให้บริการทุกสาย และห้ามสัญจรบนทางยกระดับบางแห่ง!”
เสียงประกาศยังไม่ทันจบ รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีเหลืองคันหนึ่งก็แล่นผ่านข้างแถวรถที่ติดแน่นอย่างช้า ๆ
คนขี่เป็นชายหนุ่มอายุ 19 ปี
เขาสวมเสื้อกันฝนสีเหลือง หมวกกันน็อกสีดำ และมีกล้องแอ็กชันห้อยอยู่ที่อก
บนกล่องส่งอาหารท้ายรถมีตัวอักษรขนาดใหญ่พิมพ์ไว้สี่ตัว
อาหารเดลิงโจ
“พวกพี่ ๆ วันนี้ฝนตกเว่อร์เกินไปแล้วจริง ๆ”
ลู่หมิงปาดน้ำฝนบนกระบังหมวก แล้วฉีกยิ้มให้กล้องที่อก
“เมื่อกี้ผมผ่านตลาดสดทางใต้ของเมือง น้ำเกือบท่วมถึงโต๊ะเก็บเงินของเจ้าของร้านแล้ว”
“ปกติส่งออร์เดอร์หนึ่งได้ห้าหยวน วันนี้แพลตฟอร์มให้เงินชดเชยฝนตกหนักยี่สิบหยวน แต่ผมวิ่งมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้วยังไปไม่ถึงแม้แต่ประตูหมู่บ้านของลูกค้าเลย”
ในห้องไลฟ์มีข้อความลอยผ่านมาประปราย
【พี่หมิง นายจะเอาเงินไม่เอาชีวิตจริง ๆ เหรอ!】
【เจ้าของแพลตฟอร์มส่งอาหารเห็นนาย คงต้องคุกเข่าคารวะแล้วมั้ง】
【รีบกลับบ้านเถอะพี่ อากาศแบบนี้ยังจะส่งอาหารอีกเหรอ?】
【สตรีมเมอร์จนตรอกแล้ว ยี่สิบหยวนถึงกับไม่เอาชีวิต】
ลู่หมิงเหลือบมองข้อความพวกนั้น
ตอนนี้มีคนดูไลฟ์อยู่ 47 คน
นับเขาเข้าไปด้วยก็เป็น 48 คน
“พวกนายรู้อะไรบ้างล่ะ”
เขาหัวเราะพลางด่า
“ยี่สิบหยวนก็พอให้เด็ก ๆ สองสามคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้กินของดี ๆ สักมื้อแล้ว”
“อีกอย่าง ค่าเทอมมหาวิทยาลัยของฉันยังขาดอีกตั้งสี่พันกว่าหยวน”
พูดจบ เขาก็ก้มมองโทรศัพท์
บนหน้าจอสำหรับไรเดอร์ของแอปอาหารเดลิงโจ มีตัวเลขแสดงเด่นชัด
【รายได้สะสมของเดือนนี้: 6382.50 หยวน】
เมื่อเห็นตัวเลขนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่หมิงก็จางลงเล็กน้อย
ปีนี้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกีฬาเจียงเฉิงได้
วันที่จดหมายตอบรับมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า น้อง ๆ หลายคนพากันล้อมรอบเขา กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
ตัวเล็กตั่วตั่วกอดแขนเขาแล้วถามว่า ต่อไปพี่จะได้เป็นแชมป์โลกหรือเปล่า
ลู่หมิงตบอกคุยโวอยู่ตั้งนาน
แต่ไม่มีใครรู้ว่า วันถัดจากวันที่ได้รับจดหมายตอบรับ เขาก็ไปยื่นเรื่องขอพักการเรียนชั่วคราวกับมหาวิทยาลัยแล้ว
ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน
ต้องเก็บเงินไว้เป็นค่าใช้จ่าย
ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายังมีเด็กหลายคนกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต
หลังผู้อำนวยการคนเก่าจากไป ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ยิ่งฝืดเคืองขึ้นทุกวัน
ลู่หมิงไม่กล้าหยุด
กลางวันส่งอาหาร กลางคืนไลฟ์สด
บางครั้งเหนื่อยจนกลับถึงห้องเช่า ยังไม่ทันถอดหมวกกันน็อกก็พิงกำแพงหลับไปแล้ว
“ช่างเถอะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว”
ลู่หมิงเรียกกำลังใจกลับมา
“ส่งออร์เดอร์นี้เสร็จแล้วฉันจะกลับ ใครยังกล้าโยนออร์เดอร์มาให้วันนี้ ฉันจะเรียกมันว่าพ่อเลย”
คำพูดยังไม่ทันขาด
โครม!
เสียงดังสนั่นพลันดังมาจากข้างหน้า!
ทางยกระดับทั้งสายสั่นสะเทือนไปด้วย
ลู่หมิงกำเบรกแน่นทันที
บนสะพานทางเชื่อมทางใต้ของเมืองที่อยู่ห่างออกไปราว 100 เมตร มวลดินบนภูเขาที่ชุ่มน้ำฝนพลันถล่มลงมาเป็นแถบใหญ่!
โคลนผสมหินก้อนเล็ก ๆ ซัดกระแทกทางลาดลงจากสะพานอย่างแรง
รถยนต์ส่วนตัวหลายคันที่ติดอยู่ตรงปากทางถูกผลักจนไถลไปด้านข้าง
ราวกั้นริมถนนบิดงอเสียรูปในพริบตา
วินาทีต่อมา กระแสน้ำโคลนที่ไหลทะลักก็กลืนทางลงจากสะพานจนมิด
“เชี่ย!”
สีหน้าลู่หมิงเปลี่ยนไปทันที
ข้างหน้าถูกปิดตายแล้ว!
รถที่อยู่ด้านหลังกำลังถอยกันไม่หยุด
บางคนเปิดประตูรถ อุ้มลูกวิ่งไปยังที่สูง
บางคนยืนกลางสายฝน โทรศัพท์อย่างร้อนรน
คนขับวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนใส่ลู่หมิง
“ไอ้หนุ่ม! อย่าไปต่อเลย! ข้างหน้าดินถล่มแล้ว!”
“รีบถอยกลับมา!”
ลู่หมิงพยักหน้า เตรียมกลับรถทันที
แต่ในจังหวะนั้นเอง
เสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาดังมาจากทางขวาด้านหน้า
“ช่วยด้วย...”
“มีใครอยู่ไหม...”
เสียงนั้นเบามาก ไม่นานก็ถูกเสียงฝนกระหน่ำกลบหายไป
ลู่หมิงขมวดคิ้ว
เขาหันไปมอง
ห่างออกไปหลายสิบเมตร รถพยาบาลสีขาวคันหนึ่งเอียงติดอยู่ข้างราวกั้น
ด้านหน้ารถยุบ ฝากระโปรงมีควันสีขาวลอยขึ้นมา
ไฟฉุกเฉินบนหลังคายังกะพริบอยู่
คนขับในห้องโดยสารสวมเครื่องแบบ ฟุบอยู่บนพวงมาลัย ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
พยาบาลที่นั่งข้างคนขับกำลังทุบกระจกอย่างยากลำบาก
หัวใจลู่หมิงบีบรัด
“พวกพี่ ๆ มีรถพยาบาลประสบอุบัติเหตุ”
เขาจอดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าบนพื้นที่สูงที่ค่อนข้างมั่นคง แล้วรีบวิ่งเข้าไป
ยังไม่ทันเข้าใกล้ ประตูท้ายรถพยาบาลก็เปิดออกกะทันหัน
หญิงคนหนึ่งในเสื้อกาวน์สีขาวเซถลาออกมา
เธออายุราว 28 ปี
เส้นผมเปียกชุ่มฝน มีแผลตรงขมับ
ในอ้อมแขนกอดกล่องเคลื่อนย้ายทางการแพทย์สีขาวไว้แน่น
“มีใครอยู่ไหม!”
“ใครช่วยฉันได้บ้าง!”
“ขอร้องล่ะ!”
เธอร้องขอความช่วยเหลือจากรถที่ติดอยู่บนถนนไม่หยุด
แต่เวลานี้ทุกคนต่างคิดแต่จะหนีออกจากพื้นที่อันตราย
บางคนตะโกนผ่านกระจกรถให้เธอหลบไปอยู่ในที่ปลอดภัยก่อน
บางคนบอกว่าโทรแจ้งหน่วยกู้ภัยแล้ว
ยังมีคนชี้ไปยังทางลาดที่ถูกดินโคลนถล่มปิดตาย พลางส่ายหน้าอย่างร้อนใจ
เมื่อมองเห็นน้ำท่วมขังเต็มไปหมด หญิงคนนั้นก็แทบสิ้นสติ
ตอนนั้นเอง เธอเห็นลู่หมิง
และยังเห็นรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าที่อยู่ด้านหลังเขาด้วย
ดวงตาของหญิงคนนั้นพลันเป็นประกาย
“น้องชาย!”
เธอเซถลาเข้ามาหาแล้วคว้าเสื้อกันฝนของลู่หมิงไว้
“เธอเป็นไรเดอร์ส่งอาหารใช่ไหม?”
ลู่หมิงชะงักไป
“ใช่ครับ มีอะไรเหรอ?”
“รถของเธอยังขี่ได้ไหม?”
“ขี่ได้ครับ แต่ข้างหน้าดินถล่ม...”
ตุ้บ!
จู่ ๆ หญิงคนนั้นก็คุกเข่าลงในน้ำที่ท่วมขัง
“ขอร้องล่ะ ช่วยฉันส่งของชิ้นนี้ที!”
ลู่หมิงตกใจ
“พี่ครับ ลุกขึ้นก่อน!”
เขารีบยื่นมือไปพยุง
แต่หญิงคนนั้นกลับกอดกล่องทางการแพทย์ไว้แน่น
น้ำตาผสมกับสายฝนไหลอาบแก้มไม่หยุด
“ฉันชื่อหลินเสวี่ย เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลประชาชนมณฑลเจียงเฉิง”
“พวกเราเป็นทีมเคลื่อนย้ายอวัยวะ”
“เมื่อกี้เพิ่งไปรับอวัยวะจากผู้บริจาคที่ทางด่วนทางใต้ของเมือง กำลังจะกลับโรงพยาบาล”
“รถพยาบาลประสบอุบัติเหตุตรงนี้ คนขับหมดสติ พยาบาลขาหัก ข้างหน้าก็ยังดินถล่มอีก...”
พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของเธอก็สะอื้นจนขาดห้วง
ลู่หมิงก้มมองกล่องสีขาวใบนั้น
บนตัวกล่องพิมพ์ตัวอักษรสีแดงไว้หนึ่งบรรทัด
【ใช้สำหรับเคลื่อนย้ายอวัยวะมนุษย์โดยเฉพาะ】
ลูกกระเดือกของลู่หมิงขยับขึ้นลงอย่างแรง
“ข้างในคือ...”
หลินเสวี่ยเงยหน้าขึ้น
เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ
“หัวใจหนึ่งดวง”
ครืน!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง
ลู่หมิงยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
ห้องไลฟ์เองก็เงียบไปหลายวินาที
จากนั้นข้อความก็ไหลทะลักขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
【???】
【ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า?】
【อะไรนะ? หัวใจเหรอ?】
【จริงหรือเปล่าเนี่ย!】
【สตรีมเมอร์อย่าไปยุ่ง! เรื่องแบบนี้คนธรรมดาเข้าไปเกี่ยวไม่ได้!】
ลู่หมิงไม่มีเวลามองข้อความเลย
เขาจ้องหลินเสวี่ย
“พี่ ช่วยเล่าให้ชัดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หลินเสวี่ยยกมือเช็ดน้ำฝนบนใบหน้าอย่างแรง
“นี่คือหัวใจจากผู้บริจาคหมู่เลือดเอที่เพิ่งจับคู่ได้ รับส่งมาจากเมืองข้าง ๆ”
“ผู้รับเป็นเด็กอายุห้าขวบ”
“ห้าขวบเหรอ?”
น้ำเสียงของลู่หมิงเคร่งขรึมลง
“เขาชื่ออะไร?”
“เฉินเสี่ยวเป่า”
หลินเสวี่ยหอบหายใจ ขอบตาแดงก่ำ
“พ่อของเขาชื่อเฉินเจี้ยนกั๋ว”
“เป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิงพิเศษเมืองเจียงเฉิง”
“สองชั่วโมงก่อน ตอนหัวหน้าหน่วยเฉินไปช่วยป้องกันเขื่อนกั้นน้ำท่วมที่ภูเขาชิงหลง เขาถูกคลื่นน้ำพัดไปตอนช่วยชาวบ้านที่ติดอยู่สามคน”
มือของลู่หมิงกำแน่นขึ้นทันที
เฉินเจี้ยนกั๋ว
เขาเพิ่งได้ยินชื่อนี้จากข่าวเมื่อบ่ายวันนี้เอง
ในวิดีโอเป็นภาพเหตุการณ์กู้ภัย
ชายคนหนึ่งสวมชุดกู้ภัยสีส้ม ยืนอยู่กลางกระแสน้ำเชี่ยว พยายามดันเด็กผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นฝั่งสุดแรง
ภาพสั่นไหวอย่างหนัก
ก่อนที่ภาพจะตัดไป ชายคนนั้นตะโกนได้เพียงประโยคเดียว
“ช่วยเด็กก่อน!”
วิดีโอจบลงตรงนั้น
ตอนนั้นข่าวยังรายงานสถานการณ์การค้นหาและช่วยเหลืออยู่เลย
ไม่คิดเลยว่า...
เสียงร้องไห้ของหลินเสวี่ยดึงลู่หมิงกลับสู่ความเป็นจริง
“หัวหน้าหน่วยเฉินเสียชีวิตแล้ว”
“เขามีลูกชายคนเดียว”
“เสี่ยวเป่าเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจขยายตัวขั้นรุนแรง ตอนนี้นอนอยู่ในหอผู้ป่วยวิกฤต ต้องพึ่งเครื่องช่วยชีวิต”
“พวกเราหากันมานานมาก ในที่สุดก็รอหัวใจที่เข้ากันได้ดวงนี้มาได้”
“ถ้าวันนี้ส่งไปไม่ทัน...”
หลินเสวี่ยพูดต่อไม่ไหวแล้ว
เธอทำได้เพียงกอดกล่องไว้แน่น พลางส่ายหน้าไม่หยุด
ลู่หมิงเงยหน้ามองไปไกล ๆ
ฝนตกหนักปกคลุมไปทั่วฟ้า
ถนนด้านล่างทางยกระดับถูกน้ำท่วมมิดแล้ว
“โรงพยาบาลอยู่ที่ไหน?”
“โรงพยาบาลประชาชนมณฑลเจียงเฉิง”
“ห่างไป 35 กิโลเมตร”
หัวใจของลู่หมิงหนักอึ้งลงทันที
35 กิโลเมตร!
ถ้าเป็นวันปกติ ขี่รถไปก็ต้องใช้เวลานาน
แต่ตอนนี้ทั้งเมืองแทบจมน้ำอยู่แล้ว
จะส่งไปยังไง?
“ติดต่อหน่วยกู้ภัยแล้วหรือยัง?”
“ติดต่อแล้ว!”
หลินเสวี่ยรีบตอบ
“ติดต่อทั้งหน่วยดับเพลิง ตำรวจจราจร และศูนย์ฉุกเฉินแล้ว แต่พวกเขากำลังจัดการอพยพคนจำนวนมาก”
“รถพยาบาลใกล้ ๆ เข้ามาไม่ได้เลย รถกู้ภัยถูกดินถล่มขวางอยู่ข้างนอก!”
“ยื่นขอเฮลิคอปเตอร์แล้ว แต่ตอนนี้ลมแรงเกินไป ยังขึ้นบินไม่ได้ชั่วคราว!”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็ก้มมองหน้าจอบนกล่อง
ตัวเลขสีแดงสดนั้นเหมือนมีดที่แทงลงไปในใจเธอ
【เวลาเคลื่อนย้ายที่เหลือ: 90:00】
“เก้าสิบนาที...”
เสียงหลินเสวี่ยสั่น
“น้องชาย พวกเรามีเวลาอย่างมากแค่ 90 นาที”
หัวของลู่หมิงอื้ออึงไปหมด
90 นาที
35 กิโลเมตร
ฝนตกหนักรุนแรง
ทั้งเมืองเป็นอัมพาต
จะเป็นไปได้ยังไง?
ในห้องไลฟ์ ผู้ชมหลายสิบคนเถียงกันจนวุ่นวาย
【พี่หมิง อย่าบุ่มบ่ามเลย นี่ไม่ใช่การส่งอาหารจริง ๆ แล้วนะ!】
【ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา นายรับผิดชอบไหวเหรอ?】
【นายเพิ่งอายุ 19 อย่าเอาอนาคตตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด!】
【เรื่องแบบนี้ควรให้ทีมกู้ภัยมืออาชีพจัดการสิ!】
ลู่หมิงมองข้อความพวกนั้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง
แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงฤดูหนาวของปีก่อน
โรงพยาบาลประชาชนเจียงเฉิง
เตียงคนไข้หนึ่งเตียง
ผู้อำนวยการคนเก่านอนอยู่บนนั้น ผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
มือหยาบกร้านคู่นั้นของชายชราจับข้อมือเขาไว้ตลอด
“เสี่ยวหมิงเอ๊ย”
“ผู้อำนวยการคนนี้ไม่มีความสามารถอะไรเลย เก็บเงินไว้ให้พวกเธอได้ไม่มาก”
“พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ”
วันนั้นลู่หมิงพยักหน้าอย่างแรง
เขาบอกว่าพอเรียนจบและหาเงินได้แล้ว จะพาผู้อำนวยการไปอยู่บ้านหลังใหญ่
ชายชรายิ้มรับปาก
แต่ต่อมา ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหนก็ไม่มีผู้บริจาคอวัยวะปรากฏตัว
ผู้อำนวยการคนเก่าไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้อีก
ลู่หมิงยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ ตอนหมอดึงผ้าปูสีขาวขึ้นคลุมร่างอย่างแผ่วเบา เขายืนอยู่ตรงประตู ร้องไห้ยังร้องไม่ออก
ความรู้สึกที่ได้แต่มองคนในครอบครัวจากไปต่อหน้าต่อตา แต่กลับทำอะไรไม่ได้
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีวันลืม
“น้องชาย...”
เสียงของหลินเสวี่ยทำให้เขาได้สติ
“ขอโทษนะ”
เมื่อมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของลู่หมิง จู่ ๆ เธอก็นึกได้ว่าคำขอเมื่อครู่หนักหนาแค่ไหน
“เธอไปเถอะ”
“ฉันจะหาทางอื่นเอง”
เธอกอดกล่องไว้ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ
เตรียมเดินกลับไปที่รถพยาบาล
ในจังหวะนั้นเอง
ลู่หมิงยื่นมือออกไปกะทันหัน
“คุณหมอหลิน”
หลินเสวี่ยชะงักฝีเท้า
ลู่หมิงก้มหน้าเปิดโทรศัพท์
บนหน้าจอ แอปส่งอาหารกำลังแสดงข้อความแจ้งเตือน
【ออร์เดอร์ปัจจุบันส่งช้าเกินกำหนดแล้ว】
【ต้องการรับออร์เดอร์ต่อหรือไม่?】
เขามองแวบหนึ่ง ก่อนปิดโหมดรับออร์เดอร์ทั่วไปทันที
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น
“เมื่อกี้คุณบอกว่าเด็กคนนี้เพิ่งห้าขวบใช่ไหม?”
“ใช่...”
“พ่อของเขาช่วยคนไว้สามคนเหรอ?”
“ใช่...”
ลู่หมิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“แล้วสามคนที่พ่อเขาช่วยไว้ ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
หลินเสวี่ยพยักหน้าทั้งน้ำตา
“ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน”
“โอเค”
ลู่หมิงยื่นมือทั้งสองข้างออกไป
“ส่งกล่องมาให้ผม”
หลินเสวี่ยนิ่งอึ้ง
“เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ลู่หมิงมองเธอ แล้วพูดซ้ำทีละคำ
“ผมบอกว่า”
“ออร์เดอร์นี้ ผมรับเอง”