ทุกครั้งที่คนในห้องไลฟ์เห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ บนหน้าจอก็มีแต่เสียงหัวเราะฮ่า ๆ
ทีมผู้กำกับเองก็จนปัญญา แต่จะไม่สนใจก็ไม่ได้ เผื่อสองคนนี้หลงทางจริง ๆ จะทำยังไง
“นี่ก็ห้าโมงครึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกเขายังไม่มาอีกล่ะ”
เยียนจือจือถามเวลาจากทีมงาน ตอนนี้ห้าโมงสี่สิบแล้ว หรือว่าพวกเขาจะเจอเรื่องไม่คาดฝันเข้าให้?
ขณะเดียวกัน อีกสองทีมก็...
“นี่ ฉันบอกแล้วไงว่ามือไม้ช่วยนิ่ง ๆ หน่อย ถ้าทำจานแตกอีกใบ บ่ายนี้ที่ทำมาก็สูญเปล่าหมดนะ” หลิ่วชีชีมองลู่จื่อหาวด้วยสีหน้าจนใจสุด ๆ
ลู่จื่อหาวทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย เขาไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย จานมันลื่นเกินไปต่างหาก เขาเลยจับไม่อยู่
เถ้าแก่เห็นทั้งคู่เริ่มเถียงกันอีกแล้ว ก็รีบเข้าไปห้ามทัพ
“อย่าทะเลาะกัน ๆ สามัคคีกันไว้ ค้าขายถึงจะรุ่ง!”
เจ้าสองตัวแสบนี่เหลือเชื่อจริง ๆ ทำงานไปเถียงกันไป
แต่ลูกค้าหลายคนกลับดูเพลิน นั่งกินไปดูไป สีหน้าตั้งตารอเผือกนี่ปิดไม่มิดเลย
เถ้าแก่ทั้งกลุ้มทั้งดีใจ กลุ้มก็ตรงที่สองคนนี้ทำงานได้ไม่เท่าไร แทบทุกอย่างต้องให้เขาทำคนเดียว แถมยังต้องคอยแยกพวกเขาเป็นระยะ
ส่วนที่ดีใจก็เพราะการทะเลาะกันของสองคนนี้เรียกลูกค้ามาได้ไม่น้อย วันนี้ขายดีจริง ๆ!