เขารู้ดีว่าทีมงานรายการกับฉู่ฉีมีเรื่องบาดหมางกัน พูดได้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในรายการล้วนอยู่ในกำมือของเขา
เรื่องที่ฉู่ฉีทะเลาะกับทีมงานรายการวันนั้น เขาก็รู้ละเอียดชัดเจน
พอเห็นฉู่ฉีกินขนมปังสลับกับดื่มน้ำ ฉีเฉิงอันก็พลันกินอะไรไม่ลงขึ้นมา
“กินไม่หมดแล้วเหรอ?”
เยียนจือจือยื่นหัวน้อย ๆ เข้ามาใกล้ ขนมปังในมือเธอกินหมดไปนานแล้ว
ขนมปังนี่จะแห้งไปสักหน่อย แต่กินแล้วหอมใช้ได้ มีกลิ่นหอมของข้าวสาลีด้วย
“อืม อิ่มแล้ว” ฉีเฉิงอันวางขนมปังครึ่งชิ้นในมือลง
พอเห็นสายตาของเยียนจือจือที่คอยมองขนมปังของเขา เขาก็รู้ทันทีว่าสาวน้อยคนนี้ยังไม่อิ่ม
“ครึ่งชิ้นนี้ฉันกินต่อไม่ไหวแล้ว เมื่อกี้ฉันฉีกกินด้วยมือ”
ดวงตาของเยียนจือจือเป็นประกายขึ้นมาทันที กินไม่ไหวก็ดีเลย เธอยังไม่อิ่มสักหน่อย
“งั้นให้ฉันกินนะ ฉันยังไม่อิ่มเลย”
“ได้สิ”
พอเห็นเยียนจือจือกินของเหลือจากคนอื่นอย่างไม่รังเกียจ หนิงเยว่ก็พลันรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ
น้องสาวคนนี้ต้องจับมาอบรมสักหน่อยแล้ว ของที่คนอื่นกินเหลือจะกินได้ยังไง!
ไม่ใช่ว่าตระกูลเศรษฐีสอนแต่หลักสูตรชั้นยอดหรอกหรือ แล้วการศึกษาชั้นยอดสอนคนแบบนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ? นี่ล้อเล่นกันอยู่หรือไง!
ที่จริงพ่อกับแม่หนิงเยว่เคยให้การศึกษาชั้นยอดแก่เยียนจือจือจริง ๆ แต่ตอนนี้เยียนจือจือไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว