ฉีเฉิงอันราวกับมองความคิดของเธอออก «ไม่ต้องสงสัยแล้ว นี่แหละตัวเธอ»
«เมื่อวานเธอยังเดินมาข้างเตียงฉัน จ้องฉันนอนอยู่เลยนะ สุดท้ายฉันต้องอุ้มเธอกลับไป เธอเคยละเมอเดินมาก่อนหรือเปล่า»
เรื่องละเมอเดินจะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ แต่ทางที่ดีควรหาสาเหตุให้แน่ชัด หากอยู่คนเดียวแล้วละเมอเดินออกไปก็อันตรายมาก
เยียนจือจือทบทวนดูแล้ว คล้ายจะนึกได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่จริง ๆ
«ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเคยละเมอเดินหรือเปล่า ยังไงก็ไม่มีความทรงจำเลย แต่ที่บ้านข้าวของมักจะขยับไปอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างไม่มีสาเหตุ ตอนแรกฉันยังคิดว่าตัวเองจำผิด»
ตอนอยู่โลกความจริงเธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นยังหาเหตุผลมาเข้าข้างตัวเองด้วยซ้ำว่า อาจเป็นตัวเธอในโลกคู่ขนานที่ย้ายของไป
ทุกคน: ...
ใจเย็นเกินไปแล้วมั้ง! ไม่คิดสงสัยตัวเองบ้างเลยหรือไง! อย่างน้อยก็ไปหาหมอดูหน่อยสิ!
ฉีเฉิงอันมองเยียนจือจือที่ทำหน้างง ๆ แล้วถอนหายใจ «พอถ่ายรายการตอนแรกจบแล้ว เธอไปพบจิตแพทย์สักหน่อยนะ หรือจะให้ฉันช่วยนัดให้ก็ได้ ฉันรู้จักจิตแพทย์ที่เก่งมากคนหนึ่ง»
เยียนจือจือไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเขา «งั้นก็ขอบคุณนะ»
เรื่องละเมอเดินมองข้ามไม่ได้จริง ๆ ก่อนหน้านี้เธออาจแค่เดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน ไม่เคยออกไปข้างนอก แต่ถ้าคราวหน้าละเมอเดินออกจากบ้านขึ้นมาล่ะ
เธอรู้ดีว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ ก็คงสายเกินกว่าจะเสียใจ