ทีมงานหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า “ใกล้แล้ว ๆ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
ถ้าเขาไม่ได้เร่งฝีเท้าตอนพูดประโยคนี้ ความน่าเชื่อถือคงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย แต่นี่เจ้าตัวแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ อยู่แล้ว!
พอพาพวกเขามาถึงปากตลาด พี่ทีมงานก็หายวับไปทันที
เช้าตรู่แบบนี้มีคนเดินขวักไขว่ ผู้คนที่มาจ่ายตลาดก็ไปรวมตัวกันอยู่แถวนี้ แค่คลาดสายตาไปนิดเดียวก็หายไปแล้ว
เยียนจือจือกับฉีเฉิงอันยืนงงอยู่กับที่ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคนถึงหายไปในพริบตา พวกเขาตามไม่ทันหรือไงนะ
“พวกเราทำทีมงานหลุดมือไปแล้วหรือเปล่า?” น้ำเสียงของเยียนจือจือเจือความสงสัย แต่ก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร ว่าพวกเขาสองคนที่เป็นผู้ใหญ่ตัวโต ๆ จะตามทีมงานไม่ทัน!
ฉีเฉิงอันตอบว่า “เหมือนจะใช่นะ คนตรงนี้เยอะเกินไป แวบเดียวก็หายไปแล้ว”
ทั้งสองมองหน้ากัน ไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไรต่อ
พวกเขายังไม่รู้ว่าทีมงานจงใจทิ้งไว้ตรงนี้ แถมยังคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายตามอีกฝ่ายไม่ทันเสียด้วย
เมื่อเห็นสีหน้าทึ่มทื่อของทั้งคู่ ผู้กำกับก็ยิ้มอย่างได้ใจ
“ทุกฝ่ายฟังให้ดี ซ่อนกล้องให้มิดชิด อย่าให้ถูกจับได้เด็ดขาด!”
“ทีมงานที่แจกการ์ดภารกิจรีบเตรียมตัว เรียกคนท้องถิ่นสักคนเอาการ์ดไปให้พวกเขา อย่าเผยตัวเด็ดขาด!”
เขาอยากเห็นนักว่าพวกหลงทางสองคนนี้จะทำอย่างไรต่อ ภารกิจวันนี้คือให้พวกเขาจัดการมื้อกลางวันของตัวเอง ส่วนตอนเย็นก็ต้องหาทางกลับเองด้วย