หลังจากยึดเงินไปแล้ว ผู้กำกับก็พาเจ้าหน้าที่รับรองเอกสารเดินจากไปอย่างผึ่งผาย
เยียนจือจือทำหน้าเหมือนใจสลาย นั่นเป็นเงินที่เธออุตส่าห์ซ่อนไว้อย่างยากลำบากเชียวนะ! เพื่อเงินแค่ไม่กี่ร้อยหยวน เธอถึงกับยัดเงินไว้ในถุงเท้าทุกวัน เดินไปเดินมายังอึดอัดเลย!
พอเห็นสีหน้าของเยียนจือจือ ฉีเฉิงอันก็ไม่รู้จะปลอบเธออย่างไรดี «ไม่เป็นไร ๆ ก็แค่ 300 หยวนเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย»
พอได้ยินแบบนั้น เยียนจือจือก็หันขวับไปมองเขา «อะไรคือแค่ 300 หยวน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ นี่มันเงินที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อเชียวนะ! รู้ไหมว่าหลายวันมานี้ฝ่าเท้าฉันเดินจนถลอกแดงไปหมดแล้ว!»
ฉีเฉิงอัน: …
เขาควรตอบประโยคนี้อย่างไรดี ถามว่าเท้าเธอเป็นอะไรไหมงั้นหรือ? แต่ฟังดูแปลก ๆ อยู่นะ
【ฝ่าเท้าถึงกับถลอกแดง นี่มันเงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อจริง ๆ ด้วย】
【ตอนนี้ฉันอยากรู้แค่ว่าพวกเขาจะกลับกันยังไง แล้วภารกิจคืออะไร】
【รีบดูการ์ดภารกิจกันเถอะ รีบไปทำภารกิจได้แล้ว!】
ชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่แถวนั้นก็แยกย้ายกันไปแล้ว ในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็ต้องกลับบ้านกันเหมือนกัน ผู้สูงอายุกลับไปยังมีงานต้องทำอีกตั้งเยอะ
ฉีเฉิงอันก้มดูการ์ดภารกิจที่ผู้กำกับเพิ่งให้มา พออ่านจบก็ได้แต่แค่นหัวเราะ
«รายการให้พวกเราหาเงินเองเพื่อจ่ายค่าอาหารวันนี้ แล้วก็ต้องหาทางกลับเองด้วย»