จวนเย่หวัง
ลั่วชิงอู๋ลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปทันที พลางกวาดตามองโดยรอบอย่างละเอียด
ศาลา ระเบียง และหอสูงล้วนโอ่อ่าหรูหรา
บุปผางามสะพรั่ง ทิวทัศน์ราวภาพวาด
สะพานน้อยลำธารไหล งดงามจนมิอาจหาสิ่งใดเปรียบ
ให้ตายเถอะ ทุกแห่งล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินทอง สมกับเป็นจวนอ๋องจริง ๆ
“แม่นางลั่ว โปรดตามบ่าวเฒ่าไปพบท่านอ๋อง” พ่อบ้านเซี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีและท่าทีนอบน้อมอย่างยิ่ง
แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงเชิญลั่วชิงอู๋ผู้เลื่องลือในทางเสียหายมายังจวน แต่เมื่อแขกมาเยือน เขาก็ต้องต้อนรับให้ดี
ลั่วชิงอู๋ยิ้มน้อย ๆ พลางส่งสัญญาณให้เขานำทาง
หลังจากเดินอ้อมไปหลายรอบ ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูเรือนหลังหนึ่งที่ดูเรียบง่ายสง่างาม
“เชิญแม่นางลั่วเข้าไป ท่านอ๋องอยู่ข้างใน” พ่อบ้านเซี่ยผายมือเชื้อเชิญ
ลั่วชิงอู๋เดินเข้าไปโดยตรง ก่อนจะชะงักเล็กน้อย นางคิดว่าที่พำนักของตี้โม่เย่คงหรูหราโอ่อ่าและงดงามยิ่งกว่านี้ ที่ไหนได้กลับธรรมดาจนแทบไม่มีอะไรเลย
ไม่มีดอกไม้สักดอก นอกจากศาลาพักร้อนหลังคาสี่มุมก็ไม่มีเครื่องประดับอื่น พื้นดินเต็มไปด้วยสมุนไพร มิน่าเล่าก่อนเข้ามาใกล้นางจึงได้กลิ่นยา
หลังจากกวาดตามองรอบหนึ่ง ลั่วชิงอู๋ก็เดินไปทางตะวันออก ย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือถอนสมุนไพร
“หยุดนะ หยุด! ห้ามแตะ!”
พลันมีเสียงหญิงสาวแหลมสูงดังขึ้น
ลั่วชิงอู๋ทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงถอนสมุนไพรต้นนั้นขึ้นมา
“เจ้า...เจ้า...ใครอนุญาตให้ถอนสมุนไพรของข้า! เจ้าเป็นใครกัน กล้าบุกเข้ามาในเรือนของเย่หวังได้อย่างไร” ต้วนหลินหลางพุ่งเข้ามาอย่างเดือดดาล พลางตวาดเสียงกร้าว
อ๊า! น่าโมโหนัก!
สมุนไพรต้นนั้นศิษย์พี่กำชับให้นางดูแลอย่างดี พอกลับมารู้เข้า นางต้องถูกดุแน่
ลั่วชิงอู๋มองสมุนไพรที่ใกล้ออกดอกในมือ ก่อนเงยหน้าตอบว่า “ข้าคือลั่วชิงอู๋ เย่หวังเรียกข้ามา”
เด็กสาวตรงหน้าดูอายุราวสิบสี่สิบห้าปี ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยนิด ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากแดงงอนขึ้นด้วยความโกรธ ดูน่ารักอย่างประหลาด
ต้วนหลินหลางเบิกตากว้างแล้วร้องลั่น “เจ้าคือลั่วชิงอู๋คนไร้ค่าที่เลื่องชื่อลือนาม เป็นเงาตามติดองค์รัชทายาท เย่หวังจะเรียกเจ้ามาทำไมกัน”
กล่าวจบ นางก็ทำหน้าดูแคลน
“ข้ามารักษาโรคให้เขา” ลั่วชิงอู๋ก้มหน้าพิจารณาสมุนไพรต่อ
ต้วนหลินหลางหัวเราะจนตัวงอราวกับได้ฟังเรื่องตลก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชาและกล่าวอย่างดูถูกว่า “คนไร้ค่าอย่างเจ้ายังกล้าหลอกเย่หวัง ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ”
ทั่วทั้งแผ่นดินมีหมอเทวดามากมาย แต่ไม่มีใครแก้พิษของเย่หวังได้ นางไปเอาความมั่นใจมาจากไหน
“ไข่มุกปีศาจอัสนีม่วงมีพิษร้ายแรง แม้มันจะใช้พิษต้านพิษได้ แต่หากนำมาใช้กับเย่หวัง มีแต่จะทำให้พิษในร่างเขารุนแรงขึ้น” ลั่วชิงอู๋กล่าวเนิบ ๆ
“เจ้าจะไปรู้อะไร ศิษย์พี่บอกแล้วว่า รอให้มันออกดอกก็ใช้เป็นยาได้” ต้วนหลินหลางจ้องตากลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
นางกำลังสงสัยในความสามารถของศิษย์พี่หรือ
“ข้าบอกว่าใช้ไม่ได้” ลั่วชิงอู๋เอ่ยเสียงเย็น แววตาแน่วแน่
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าใช้ไม่ได้ ศิษย์พี่ข้าว่าใช้ได้ก็ต้องใช้ได้ หลายปีมานี้นางเป็นคนช่วยเย่หวังปรับสมดุลร่างกาย” ต้วนหลินหลางเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ
หว่างคิ้วของลั่วชิงอู๋เผยความโอหัง นางกล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า “ให้ศิษย์พี่ของเจ้าไปได้แล้ว ต่อจากนี้ข้าจะเป็นคนรักษาเย่หวังเอง”
ต้วนหลินหลางอ้าปากค้าง ก่อนจะหัวเราะด้วยความโมโห คนหน้าด้านโอหังเช่นนี้มีอยู่ด้วยหรือ เมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์พี่ นางจะนับเป็นอะไรได้
“แม้แต่ยายังใช้ไม่เป็น คนเช่นนี้อยู่ข้างกายเย่หวังก็มีแต่จะทำร้ายเขา” ลั่วชิงอู๋กล่าวเสียงเย็นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เจ้า...”
“ข้าประลองวิชาแพทย์กับนางได้ หากข้าแพ้ ข้าจะขอโทษและยอมให้นางจัดการตามใจ” ลั่วชิงอู๋กล่าวอย่างสงบนิ่ง ดวงตาเป็นประกายเปี่ยมความมั่นใจ
หากไม่มั่นใจเต็มสิบส่วน นางย่อมไม่ท้าประลอง
“ได้สิ ถึงตอนนั้นคอยดูว่าศิษย์พี่ข้าจะทำให้เจ้ายอมรับจากใจได้อย่างไร” ต้วนหลินหลางกล่าวท้าทายอย่างหยิ่งผยอง นางแพ้แน่นอน
ในเมืองหลวงยังไม่มีคนหนุ่มสาวคนใดมีวิชาแพทย์เทียบศิษย์พี่ได้ นางเป็นศิษย์คนโปรดของอาจารย์ มิฉะนั้นจะมีโอกาสช่วยเย่หวังปรับสภาพร่างกายได้อย่างไร
ลั่วชิงอู๋มองไข่มุกปีศาจอัสนีม่วงในมือ เตรียมไปหาตี้โม่เย่ แต่พอหันกลับก็เห็นชายหนุ่มในชุดคลุมสีม่วงหรูหราโอ่อ่ายืนอยู่ตรงประตู
สง่างามสูงศักดิ์ ทั้งยังมีรูปโฉมโดดเด่นเหนือผู้ใด!
ใบหน้าหล่อเหลานั้นแม้เย็นชาเยือกเย็น แต่ก็ต้องยอมรับว่าชวนมองยิ่งนัก
“เมื่อครู่ข้าพูดกับนาง ท่านได้ยินแล้วหรือ” ลั่วชิงอู๋เดินเข้าไปหา วันนี้สีหน้าของเขาซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด ดูป่วยไข้ยิ่งนัก
ตี้โม่เย่มองสมุนไพรในมือนาง “เจ้ามั่นใจหรือว่าสมุนไพรต้นนี้ใช้กับข้าไม่ได้”
“มั่นใจแน่นอน ตอนนี้ท่านหนาวมากเป็นพิเศษใช่หรือไม่” ลั่วชิงอู๋ขยับเข้าไปใกล้เขา ไม่รอให้อนุญาตก็เอื้อมมือไปจับมือของเขาทันที
นิ้วมือของชายหนุ่มขาวผ่องเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจนงดงามราวกับงานศิลป์
ใบหน้าหล่อเหลาของตี้โม่เย่มืดครึ้มลงทันที เขาชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว เพราะรังเกียจการใกล้ชิดของสตรีเป็นอย่างยิ่ง
“อย่าขยับ!”
ลั่วชิงอู๋เงยหน้า จ้องเขาด้วยแววตาเข้มงวดแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้ากำลังตรวจร่างกายท่าน คิดอะไรอยู่ นึกว่าข้าฉวยโอกาสเอาเปรียบท่านหรือ”
“มิใช่หรือ” ใบหน้าตี้โม่เย่หม่นคล้ำ คนที่มารักษาเขามีมากมาย แต่ไม่เคยมีใครกล้าทำตัวบังอาจเช่นนาง
ลั่วชิงอู๋มองอย่างดูแคลน “ท่านก็หลงตัวเองเกินไปแล้ว ข้าจับมือท่านอยู่เช่นนี้ ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นที่แทรกซึมลึกถึงกระดูก มิใช่หรือ”
ใบหน้าหล่อเหลาของตี้โม่เย่ดำทะมึน “เจ้าจะจับอีกนานเท่าไร ข้ามีโรครักความสะอาด”
ลั่วชิงอู๋กลอกตาอย่างเอือมระอาแล้วปล่อยมือเขา ก่อนกล่าวอย่างหยิ่งทะนงว่า “ข้าก็มีโรครักความสะอาดเหมือนกัน”
“เมื่อก่อนตอนเจ้ากอดองค์รัชทายาท เหตุใดไม่เห็นพูดว่ามีโรครักความสะอาด” ใบหน้าหล่อเหลาสะดุดตาของตี้โม่เย่แสดงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
ลั่วชิงอู๋กะพริบตาอย่างประหลาดใจที่เขารู้เรื่องนี้ พอลองคิดดูแล้ว ร่างเดิมมีชื่อเสียงเกินไป อยากไม่รู้ก็คงยาก
นางเป็นคนไร้ค่าและโง่เขลา
องค์รัชทายาทมีฐานะสูงส่งและเปี่ยมความสามารถ
เรื่องที่นางตามตื๊อเขาจนคลั่งกลายเป็นหัวข้อสนทนาของชาวเมืองหลวงยามว่างไปนานแล้ว
“เย่หวัง เหตุใดท่านถึงเชื่อนาง คนไร้ค่าเช่นนั้นน่ะ” ต้วนหลินหลางรู้สึกเหมือนตนถูกมองเป็นอากาศ จึงอดเอ่ยปากไม่ได้
ลั่วชิงอู๋นี่มันคนลามก!
เห็นชัด ๆ ว่าคิดฉวยโอกาสเอาเปรียบเย่หวัง ตรวจร่างกายที่ไหนต้องจับมือกัน
“เจ้าทดสอบนางดู” ตี้โม่เย่กล่าวเสียงเย็น วันนี้ที่เขาเรียกลั่วชิงอู๋มา ก็เพื่อดูว่านางมีความรู้จริงหรือไม่
แม้เมื่อวานนางจะพูดถึงที่มาของอาการป่วยได้ถูกต้องก็ตาม
“ได้” ต้วนหลินหลางลอบยินดี ในใจคิดแล้วว่าจะกลั่นแกล้งลั่วชิงอู๋อย่างไร อีกเดี๋ยวเมื่อนางเปิดโปงคำโกหกของอีกฝ่าย ดูสิว่ายังจะโอหังได้อีกหรือไม่
ลั่วชิงอู๋เห็นแววตาของเด็กสาวก็รู้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไร
รอดูเถอะ เดี๋ยวจะทำให้เจ้ายอมรับจากใจเอง!
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป
ต้วนหลินหลางห่อเหี่ยวราวกับมะเขือถูกน้ำค้าง มองลั่วชิงอู๋ราวกับเห็นตัวประหลาด แม้ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ไม่เคยพบกัน แต่นางก็รู้จักอีกฝ่ายดี
มิใช่คนไร้ค่าหรอกหรือ
เหตุใดไม่ว่านางจะยกสมุนไพรอะไรขึ้นมาถาม หรือพูดถึงโรคใด อีกฝ่ายกลับรู้ไปเสียหมด!
“แม่นางต้วน ยอมรับหรือยัง” ลั่วชิงอู๋เล่นสมุนไพรในมือไปมา
ต้วนหลินหลางสูดจมูก พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ข้ายอมรับว่าเจ้ารู้เรื่องวิชาแพทย์ แต่เจ้าต้องสู้ศิษย์พี่ข้าไม่ได้แน่”
“ถ้าข้าชนะศิษย์พี่เจ้า ให้เจ้ามาเป็นผู้ติดตามของข้าเป็นอย่างไร” ลั่วชิงอู๋เลิกคิ้ว สีหน้าแฝงเลศนัย
“ฝันไปเถอะ!” ต้วนหลินหลางเท้าเอว