บทที่ 21 เราพบกันอีกแล้ว!
ใจกลางหุบเขา
บนเกี้ยวขนาดมหึมา
วานรเฒ่าแยกเขี้ยว ก่อนจะฉีกยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
การยึดครองพื้นที่แห่งหนึ่งในเขตเทือกเขาเทียนต้วนได้นั้น ย่อมแสดงว่าวานรเฒ่าไม่ใช่ผู้ที่ใครจะตอแยได้ง่าย
เมื่อเห็นลั่วเฉินเดินตรงเข้ามาหาทีละก้าว
วานรเฒ่าสังเกตเห็นว่าลั่วเฉินแผ่ปราณเคลื่อนโลหิตออกมาเท่านั้น จึงรู้สึกมั่นใจขึ้น
มันก้าวยาว ๆ ลงจากเกี้ยว ร่างสูงใหญ่ก้มมองเจ้าตัวเล็กที่อยู่เบื้องล่าง
“ราชันจงเจริญ!”
“ราชันจงเจริญ!”
ฝูงวานรมารด้านหลังคำรามพร้อมเพรียง ทุบอกส่งเสียงข่มขวัญ
ลั่วเฉินโยนกระบองเหล็กดำในมือออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เสียงลมหวีดหวิวตามแรงเหวี่ยง
กระบองปักลงบนผนังหินด้านข้างพร้อมเสียงสนั่นหวั่นไหว
เขาไม่คิดหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัว ด้วยการโยนอาวุธของวานรเฒ่าไปให้ไกลกว่านี้
ยามนี้ พลังที่แท้จริงของเขาอยู่ที่สี่สิบแปดช่องลึกลับ
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองบัญชาการปราบมาร ซ่างกวนฉางเยว่ ก็รู้ว่าเขาอยู่ในขั้นเคลื่อนโลหิตอยู่แล้ว เมื่อเปิดเผยไปแล้ว จะแสดงพลังขั้นเคลื่อนโลหิตออกมาก็ไม่เป็นไร
เช่นนี้เขายังจะได้รับอายุขัยเร็วขึ้นด้วย
วานรเฒ่าแยกเขี้ยว ร่างปราดเปรียวพลิกตัววิ่งไปยังผนังหินที่อยู่ไกลออกไป
“หน่วยปราบมารทุกคน ตามข้าฆ่ามัน!”
หวังเยว่พาคนที่เหลือพุ่งเข้าใส่ฝูงวานรมาร
ตูม!
วานรเฒ่ากระทืบเท้า ร่างมหึมาสูงกว่าหกเมตรทะยานขึ้นฟ้า มือคว้ากระบองเหล็กบนหน้าผาไว้
ยังไม่ทันได้ดีใจ เสียงลมคมกริบก็พลันดังมาจากด้านหลัง
ลั่วเฉินพุ่งตามติดมา เกล็ดทองส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงตะวัน