บทที่ 24 ร่างแท้ของปีศาจหลอมผิวหนังปรากฏ!
สี่ชั่วยามต่อมา
ลึกเข้าไปในเทียนต้วนซาน ผืนดินสั่นสะเทือน ลำแสงสีแดงฉานสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า บดบังนภาครึ่งหนึ่ง
แรงสั่นสะเทือนมหาศาล แม้อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยลี้ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน
แรงกดดันทางจิตวิญญาณสายหนึ่งพลันปกคลุมจิตใจของสรรพชีวิตในรัศมีร้อยลี้
ลั่วเฉินลุกพรวดขึ้น ดวงตาจับจ้องไปยังส่วนลึกอันไกลโพ้นอย่างเคร่งขรึม
“กลิ่นอายปีศาจมารเข้มข้นยิ่งนัก!”
ไกลออกไป หวังเยว่ส่งสัญญาณเรียกรวมพล
หน่วยปราบมารทั้งหมดมุ่งหน้าไปรวมตัวกัน ณ จุดพักกำลังแห่งนั้น
ร่างของลั่วเฉินวูบไหว เคลื่อนผ่านหน้าผาไปอย่างรวดเร็ว
กลางอากาศ มีนกส่งสารตัวหนึ่งบินมา
หวังเยว่เปิดจดหมาย สีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนกล่าวกับลั่วเฉินที่เพิ่งมาถึง
“ท่านผู้บังคับการมีคำสั่ง ให้หน่วยปราบมารทั้งหมดถอนกำลังออกจากเขตเทียนต้วนซาน”
ลั่วเฉินไม่เข้าใจ จึงเอ่ยถาม
“เพราะเหตุใด?”
“ในจดหมายไม่ได้บอกไว้ พวกเราทำตามคำสั่งก็พอ!”
ทั้งสองเงียบลง
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังมาจากสุดขอบฟ้า ราวกับมังกรดินพลิกกาย
ไม่นานนัก หน่วยปราบมารที่เหลือก็รวมพลครบ
หวังเยว่ไม่พูดอะไรอีก เพียงดึงลั่วเฉินจากไป
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอวดเก่ง”
ลั่วเฉินเหลียวมองลำแสงที่ส่วนลึกอีกครั้ง ก่อนติดตามหวังเยว่จากไป
สถานที่ที่พวกเขาอยู่เดิมก็เป็นเขตรอบนอกสุด
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ทุกคนออกจากเขตเทียนต้วนซานแล้ว
ไม่นานก็ไปรวมกับกองกำลังใหญ่ที่เยว่ อู๋ฉางนำมา
“ท่านผู้บังคับการ ตอนนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เยว่ อู๋ฉางมีสีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง ใบหน้าซีดเขียว