บรรพกาล: ศิษย์กระบี่แห่งบ้านบรรพาจารย์เต๋าเป็นขวัญใจทุกคน

ตอนที่ 2 โอสถดับปราชญ์

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตำหนักจื่อเซียวมีแท่นเมฆาลอยสูงตระหง่านอยู่กลางโถงใหญ่

เหลาจื่อกับหยวนสื่อก้าวเข้ามาเคียงกัน สีหน้าของทั้งคู่ล้วนดูไม่สู้ดีนัก แม้ศึกแต่งตั้งเทพจะได้รับชัยชนะ ทว่าชัยชนะนั้นหาได้สง่างามไม่—ปราชญ์สี่คนรุมปราชญ์เพียงคนเดียว เรื่องแพร่งพรายออกไปย่อมไม่น่าฟัง เหลาจื่อถือไม้เท้าหัวแบน หลังเข้ามาในโถงก็ประสานมือคารวะหงจวินบนแท่นเมฆาก่อน จากนั้นสายตาจึงเลื่อนไปยังห้องสงบทางด้านข้างโถง

บนบานประตูยังมีรอยสลักกระต่ายเหลืออยู่ครึ่งตัว

หยวนสื่อกลับมิได้มองประตู เขามองเงาร่างสีดำที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางโถง โดยหันหลังให้พวกเขา ทงเทียนเหยียดแผ่นหลังตรง ราวกับไม่รู้เลยว่าพวกเขามาถึงแล้ว ทว่าหยวนสื่อรู้ดีว่าทงเทียนรู้—ทุกลมหายใจของพวกเขา ทงเทียนล้วนได้ยิน

“น้องสาม” หยวนสื่อเอ่ย

ทงเทียนไม่สนใจ

หยวนสื่อขมวดคิ้ว เขารู้จักทงเทียนดีเกินไป—น้องชายผู้นี้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เล็ก เมื่อถูกน้อยใจ ก็จะหันหลังให้ผู้คน ไม่สนใจผู้ใดทั้งสิ้น แต่ก่อนอยู่บนเขาคุนหลุน ทงเทียนหันหลังให้ได้ไม่เกินสามลมหายใจก็ทนไม่ไหว ต้องหันกลับมา ตาแดงก่ำแล้วถามเขาว่า “พี่รอง เมื่อครู่ท่านถลึงตาใส่ข้าหรือไม่”

แต่ยามนี้ ทงเทียนกลับนิ่งไม่ไหวติง

เหลาจื่อยกมือห้ามหยวนสื่อ แล้วส่ายหน้าเบาๆ เขามองเห็นได้ชัดเจนกว่า—บนร่างทงเทียนมีโซ่สีทองพันธนาการอยู่ นั่นคือโซ่ขังเทพที่บรรพจารย์เต๋าผนึกไว้ ไม่เพียงผนึกพลังเวท แต่ยังกักขวางการรับรู้ด้วย ทงเทียนหันหลังให้พวกเขา มิใช่ไม่อยากสนใจ หากแต่ไม่กล้าสนใจต่างหาก เพียงขานรับ ลมหายใจที่ฝืนประคองไว้ก็จะแหลกสลาย

“นั่งลง” เสียงของหงจวินดังลงมาจากแท่นเมฆา

เหลาจื่อกับหยวนสื่อนั่งลง จากนั้นหนี่ว์วาก็ก้าวเข้ามา นางมองทงเทียน แล้วมองศิษย์พี่ทั้งสอง ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเล็กน้อย ท้ายที่สุดกลับมิได้เอ่ยสิ่งใด นางจะพูดอะไรได้เล่า ก่อนค่ายกลหมื่นเซียน นางยืนดูอยู่เฉยๆ ครั้นค่ายกลสังหารเซียนถูกทำลาย นางกลับยืนอยู่ข้างหยวนสื่อ บัดนี้ทงเทียนถูกจองจำ นางแม้แต่คำถามว่า “ศิษย์น้องสบายดีหรือไม่” ก็ยังเอ่ยไม่ออก

ภายในโถงเงียบสงัด

กระทั่งปราชญ์แห่งตะวันตกทั้งสองก้าวเข้ามาพร้อมกัน

เต้าหยินเจี่ยอินมีสีหน้าโศกเศร้า ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนดอกบัวทองคำ ล้วนบังเกิดดอกบัวขึ้นรองรับ ส่วนเต้าหยินจุ่นถีถือพฤกษาเจ็ดสมบัติ ยิ้มแย้มขณะก้าวเข้ามา ทั้งสองคารวะบรรพจารย์เต๋าก่อน แล้วจึงมองไปยังทงเทียน

จุ่นถียิ้มเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ทงเทียน ไม่พบกันนาน ยังสบายดีหรือ”

ทงเทียนไม่ขยับ

จุ่นถีไม่ขุ่นเคือง กลับนั่งลงตามสบาย หมุนพฤกษาเจ็ดสมบัติในมือหนึ่งรอบ แสงสมบัติสาดส่องไปทั่วโถง เขาจงใจนั่งตรงข้ามทงเทียน จงใจให้ทงเทียนเห็นเขา—เห็นว่าจุ่นถียังอยู่ดีไร้บาดแผล เห็นว่าศาสนาตะวันตกของเขาคว้าชัยใหญ่ในศึกครั้งนี้

“พูดไปก็ช่างบังเอิญ” จุ่นถีสะบัดแขนเสื้อ “แดนสุขาวดีตะวันตกของข้า ช่วงนี้มีผู้มาใหม่เพิ่มขึ้นไม่น้อย ดูเหมือนศิษย์ใต้บัญชาของศิษย์พี่ทงเทียนหลายคนจะมีวาสนากับทางตะวันตกของข้า”

ไหล่ของทงเทียนสั่นไหวเล็กน้อย

เหลาจื่อเห็น หยวนสื่อเห็น หงจวินก็เห็นเช่นกัน

“ศิษย์น้องจุ่นถีพูดถูกแล้ว” เจี่ยอินเสริมด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา “แม้ศิษย์เหล่านั้นจะเข้าสู่ศาสนาตะวันตกแล้ว อย่างไรก็ยังเป็นศิษย์ของศิษย์พี่ทงเทียน ศิษย์น้องย่อมอบรมพวกเขาอย่างดี ไม่ให้ต้องได้รับความอยุติธรรม”

—อบรมอย่างดี ไม่ให้ได้รับความอยุติธรรม

ทงเทียนจิกเล็บลงบนฝ่ามือ หลังค่ายกลหมื่นเซียน ศิษย์สำนักเจี๋ยของเขากว่าสามร้อยคนถูกเจี่ยอินกับจุ่นถีใช้ข้ออ้างว่า “มีวาสนากับทางตะวันตก” บังคับชักนำไป ตู้เป่าเต้าหยินถูกเหลาจื่อนำตัวไป จินหลิงเซิ่งหมู่ถูกหยวนสื่อนำไปแต่งตั้งเทพ กุยหลิงเซิ่งหมู่ถูกเต้าหยินยุงทำร้ายจนสิ้นชีวิต ส่วนอู๋ตังเซิ่งหมู่จนบัดนี้ยังไม่รู้ว่าอยู่แห่งหนใด ศิษย์คนโปรดทั้งสี่ของเขา คนหนึ่งถูกจับ คนหนึ่งถูกสังหาร คนหนึ่งถูกชักนำไป อีกคนหนึ่งหลบหนี

ส่วนเขากลับนั่งอยู่ที่นี่ มีโซ่ตรวนพันธนาการ แม้แต่หันกลับไปมองศัตรูสักแวบก็ยังทำไม่ได้

“พอได้แล้ว”

เหลาจื่อเอ่ยขึ้นกะทันหัน

เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่าบารมีอันน่าสะพรึงแผ่กดลงใส่ปราชญ์แห่งตะวันตกทั้งสองดุจขุนเขาทับถม แม้แต่ปราชญ์ขั้นเดียวกันก็ยังต้องหลีกทางให้บารมีแห่งมรรคาของปราชญ์ไท่ชิง ดอกบัวทองใต้เท้าเจี่ยอินสั่นไหว พฤกษาเจ็ดสมบัติในมือจุ่นถีชะงักไป ทั้งสองพลันเปลี่ยนสีหน้า

“น้องรอง” เหลาจื่อไม่แม้แต่จะมองพวกเขา เอ่ยกับหยวนสื่อว่า “เก็บธงผานกู่เสีย”

หยวนสื่อมีสีหน้าเรียบเฉย ธงผานกู่ในมือเขาถูกกำไว้ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ผืนธงสะบัดพลิ้วเสียงดัง ชี้ไปทางจุ่นถี ครั้นได้ยินดังนั้น เขาพลิกข้อมือ ธงผานกู่ก็แปรเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในแขนเสื้อ ทว่าสายตาที่เขามองจุ่นถีกลับเย็นเยียบ ราวกับจะเปิดมหันตภัยขึ้นอีกครา ณ ที่นั้น

สีหน้าจุ่นถีพลันเคร่งขรึม “ศิษย์พี่ไท่ชิง ศิษย์พี่อวี้ชิง นี่หมายความว่าอย่างไร แต่งตั้งเทพเสร็จสิ้นแล้ว หรือพวกท่านยังคิดจะก่อศึกอีกครั้ง”

“แต่งตั้งเทพเสร็จสิ้นแล้ว” เหลาจื่อกล่าวเรียบๆ “แต่น้องสามของข้าต่อให้มีความผิดนับพันประการ ก็ยังไม่ถึงคราวคนนอกมาวิพากษ์วิจารณ์ สหายเต๋าจุ่นถี ท่านว่าอย่างไร”

—ยังไม่ถึงคราวคนนอกมาวิพากษ์วิจารณ์

มุมปากจุ่นถีกระตุก เขาหันไปมองทงเทียน ทงเทียนยังคงหันหลังให้ทุกคน แผ่นหลังเหยียดตรง ราวกับกระบี่ที่หักสะบั้นแล้ว จู่ๆ จุ่นถีก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา—พี่น้องทั้งสามจะขัดแย้งกันเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้าคนนอกกลับเป็นหนึ่งเดียวเสมอ เมื่อครู่เขาลำพองใจจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

“พอได้แล้ว”

เสียงของหงจวินไม่หนักไม่เบา ทว่าโถงใหญ่ทั้งโถงกลับเงียบลงในชั่วพริบตา

เขานั่งอยู่บนแท่นเมฆา สายตากวาดผ่านเหล่าปราชญ์ เหลาจื่อเก็บบารมีกดดัน หยวนสื่อหลุบตา หนี่ว์วาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เจี่ยอินกับจุ่นถีก้มหน้าไม่เอ่ยคำ ใต้บานประตูห้องสงบ โซ่ตรวนส่งเสียงแผ่วเบาคราหนึ่ง—ทงเทียนก็เงียบลงเช่นกัน

“ที่อาจารย์เรียกพวกเจ้ามา มีเรื่องเดียวเท่านั้น”

หงจวินยกมือขึ้น โอสถสีดำสนิทหลายเม็ดปรากฏขึ้นตรงหน้าเหล่าปราชญ์ โอสถมีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ทั่วทั้งเม็ดไร้แสง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายที่ทำให้แม้แต่ปราชญ์ยังรู้สึกหนาวสะท้าน—กลิ่นอายแห่งความดับสูญ

“พลังวิญญาณแห่งหงฮวงเบาบางลงแล้ว ไม่อาจทนรับกลิ่นอายแห่งปราชญ์ได้อีก พวกเจ้าจงไปยังความโกลาหลพร้อมอาจารย์ ห้ามสำแดงฤทธิ์ในหงฮวง”

เหล่าปราชญ์ชะงักงัน

เหลาจื่อขมวดคิ้ว หยวนสื่อเงยหน้าขึ้น หนี่ว์วาตะลึงงัน เจี่ยอินกับจุ่นถีสบตากัน สีหน้าพลันย่ำแย่อย่างยิ่ง ศาสนาตะวันตกกำลังจะรุ่งเรือง หากปราชญ์ไม่อาจเข้าสู่หงฮวง แล้วความรุ่งเรืองนั้นจะเกิดขึ้นได้อย่างไร

“อาจารย์...” จุ่นถีอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “ชะตาบารมีของศาสนาตะวันตกกำลังรุ่งเรือง ศิษย์ยังต้องอยู่ดูแล—”

“นี่คือโอสถดับปราชญ์” หงจวินตัดบท “หากยังเข่นฆ่ากันเองอีก อาจารย์จะกระตุ้นฤทธิ์โอสถ ถึงเวลานั้นตำแหน่งปราชญ์จะสูญสิ้น อย่าหาว่าอาจารย์ไร้เมตตา”

ภายในโถงเงียบสนิท

เหลาจื่อนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นคารวะ “ศิษย์น้อมรับบัญชา”

หยวนสื่อตามขึ้นมาติดๆ “ศิษย์น้อมรับบัญชา”

หนี่ว์วาถอนหายใจแผ่วเบา แล้วลุกขึ้นเช่นกัน เจี่ยอินกับจุ่นถีมองหน้ากันไปมา ท้ายที่สุดก็ไม่กล้าขัดคำบรรพจารย์เต๋า จึงฝืนใจตอบรับ

มีเพียงโซ่ตรวนในห้องสงบที่ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง

หงจวินมองไปทางห้องสงบ แววตาหนักอึ้ง เหล่าปราชญ์ต่างมองตาม—ตั้งแต่ต้นจนจบทงเทียนไม่เคยหันกลับมา ไม่เคยเอ่ยปาก ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย ทว่าในยามที่ทุกคนคิดว่าเขาจะนิ่งเงียบเช่นนี้ต่อไป เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังมาจากในห้อง

แผ่วเบายิ่ง จางยิ่ง ราวกับลอยมาจากแดนไกลแสนไกล

จากนั้นโซ่ตรวนก็ดังกรุ๊งกริ๊ง ทงเทียนลุกขึ้นยืน หันหลังให้ทุกคนแล้วเดินลึกเข้าไปในห้องสงบ โอสถดับปราชญ์เม็ดหนึ่งลอยอยู่ตรงปากประตู ยามเดินผ่านเขาก็คว้ามันไว้ตามสบาย เงยหน้ากลืนลงไป

ขม

ขมจนอยากอาเจียน แต่เขากลืนลงไปแล้ว

“ทุกท่าน” ทงเทียนหันหลังให้พวกเขา น้ำเสียงราบเรียบจนแทบชวนให้รู้สึกเหลวไหล “หงฮวงยกให้พวกท่านแล้วกัน”

“—ข้าจะกลับไปกักตนต่อ”

เขากลับไปนั่งบนเบาะรองนั่ง โซ่ตรวนพันรอบกาย หลับตาไม่เอ่ยวาจา ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ราวกับการพบปะของเหล่าปราชญ์เมื่อครู่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย ราวกับผู้กลืนโอสถดับปราชญ์เข้าไปมิใช่เขา

ริมฝีปากเหลาจื่อขยับเล็กน้อย หยวนสื่อกำหมัดแน่นอยู่ในแขนเสื้อ หนี่ว์วาหันหน้าไปอีกทาง

ปราชญ์แห่งตะวันตกทั้งสองถอนหายใจโล่งอก ลุกขึ้นเตรียมจากไป

“ช้าก่อน”

หงจวินเอ่ยขึ้นกะทันหัน

ทุกคนหันกลับไป เห็นบรรพจารย์เต๋าลุกขึ้นจากแท่นเมฆา ปลายแส้ปัดฝุ่นในมือชี้ไปยังห้องสงบ “กำหนดโทษของทงเทียนยังไม่ครบ พวกเจ้าได้ข้อสรุปแล้ว ก็แยกย้ายกันไปเถิด ส่วนทงเทียน—”

ประตูห้องสงบค่อยๆ ปิดลง

“—กักตนต่อไป”

ในชั่วขณะสุดท้ายก่อนประตูปิดสนิท ทงเทียนลืมตาขึ้น มองผู้คนในโถง สายตาของเขาเลื่อนผ่านความห่วงใยของเหลาจื่อ ผ่านความรู้สึกผิดของหยวนสื่อ ผ่านการหลบเลี่ยงของหนี่ว์วา ผ่านความโล่งใจของเจี่ยอินกับจุ่นถี ก่อนจะหยุดลงที่เงาร่างเย็นชาบนแท่นเมฆา

เขายิ้มโดยไร้เสียง

ในรอยยิ้มนั้นไม่มีความแค้น ไม่มีความเกลียดชัง แม้แต่ความน้อยใจก็ไม่มี หงจวินมองเห็นชัดเจน—หลังสิ้นหวังแล้ว กลับเกิดความปล่อยวางอันชวนให้รู้สึกเหลวไหลขึ้นมาเล็กน้อย

“อาจารย์” ทงเทียนขยับปากกล่าว “ขอบคุณ”

ประตูปิดลง

ภายในห้องสงบมีแสงสลัว ทงเทียนขดตัวอยู่บนเบาะรองนั่ง โซ่ตรวนพันรอบกาย โอสถดับปราชญ์หนักอึ้งอยู่ในท้อง ราวกับกลืนก้อนน้ำแข็งลงไป เขาซุกหน้าไว้กับเข่า เสียงอู้อี้ดังขึ้นว่า

“เหล่าศิษย์... สิ่งที่อาจารย์ทำได้ มีเพียงเท่านี้”

“พวกเจ้า... จงอยู่ให้ดี”

เขาหลับตาลง น้ำตารินไหลในที่สุด เงียบงัน ร้อนผ่าว หยดแล้วหยดเล่าตกกระทบพื้นเย็นเยียบของตำหนักจื่อเซียว ด้านนอกประตู เหล่าปราชญ์แยกย้ายกันไป หงจวินยืนเดียวดายอยู่บนแท่นเมฆา เนิ่นนานมิได้ขยับ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขายกมือขึ้น วาดอักขระอีกสายหนึ่งลงบนประตูห้องสงบ

อักขระหลอมรวมเข้ากับลายไม้โดยไร้เสียง กั้นกลิ่นอายของทงเทียนออกจากโลกภายนอก—รวมถึงเสียงร่ำไห้ของเขาด้วย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป