กำลังกินกันอยู่ จู่ ๆ เสี่ยวเป่าวัยหกขวบ บุตรชายคนเล็กของบ้านลุงใหญ่ ก็วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามา พลางร้องเรียก «ท่านย่า มีรถม้าเข้ามาในหมู่บ้าน ท่านอารองให้ข้ามาส่งข่าว อีกประเดี๋ยวก็ถึงแล้ว»
หญิงชราแซ่จางหาได้ยากที่จะอ่อนโยน นางลูบศีรษะอวบอ้วนของเสี่ยวเป่า พลางเอ่ยชม «เสี่ยวเป่าฉลาดจริง ๆ รีบพาย่าไปดูเร็ว»
เสี่ยวเป่าเห็นอวิ๋นซูกำลังกินหมั่นโถว จึงสูดน้ำมูกแรง ๆ แล้วจุปาก ก่อนทำหน้าผีหลอกน่าขยะแขยงใส่นาง
อวิ๋นซูไม่ใส่ใจ ไม่เคยเห็นเด็กที่น่ารำคาญถึงเพียงนี้มาก่อน
«เย่ซื่อ ช่วยแต่งตัวให้สาวน้อยอวิ๋นหน่อย อย่าทำให้คนตระกูลจางต้องขายหน้า» พูดจบ นางก็หันไปถลึงตาใส่อวิ๋นซู แล้วพึมพำ «กินมื้อเช้าอยู่แท้ ๆ ยังอืดอาดยืดยาด»
อวิ๋นซูวางท่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงกินอย่างเชื่องช้า
พอหญิงชราแซ่จางจากไป เย่ซื่อก็เอ่ยอย่างร้อนใจ «อวิ๋นเอ๋อร์ แม่แสร้งรับปากย่าเจ้า นางถึงยอมเปิดประตู รีบฉวยโอกาสนี้ออกไปซ่อนเสีย»
อวิ๋นซูยิ้มให้เย่ซื่อ «ท่านแม่ ไม่ต้องหลบหรอก หลบวันขึ้นหนึ่งค่ำได้ แต่หลบวันขึ้นสิบห้าค่ำไม่พ้น อย่างไรก็ต้องจัดการให้จบ»
«หรือเจ้าจะไปกับพวกเขา?»
«ท่านแม่ วางใจเถิด ข้ามีวิธีของข้าเอง ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาสมใจ»อวิ๋นซูวางชามเปล่าลง แล้วยืดเส้นยืดสาย «ท่านแม่ ไปกัน ออกไปดูกัน»
เย่ซื่อตกใจกับความสงบนิ่งของอวิ๋นซู นางรู้สึกอยู่เสมอว่าเด็กสาวตรงหน้าให้ความรู้สึกแปลกแยก ไม่เหมือนอวิ๋นซูของนาง ทว่าความลังเลนั้นมีเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเดินตามนางออกไป
หญิงชราแซ่จางออกมาต้อนรับถึงหน้าประตูใหญ่ เห็นจางจิ่วเถียนพาพ่อบ้านชราผู้สวมชุดแพรเข้ามาคนหนึ่ง ด้านหลังมีชายฉกรรจ์คนหนึ่งกับหญิงรับใช้สูงวัยอีกคนตามมาด้วย
ด้านหลังยังมีชาวบ้านจากหมู่บ้านตระกูลจางจำนวนไม่น้อยตามมาดูเรื่องสนุก
พ่อบ้านชรากวาดตามองทั่วลานบ้าน ก่อนขมวดคิ้ว
หญิงชราแซ่จางยิ้มประจบ «ท่านพ่อบ้านซูใช่หรือไม่ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!»
พ่อบ้านซูปรายตามองนางอย่างดูแคลน ไม่ได้ตอบรับแม้แต่น้อย
หญิงชราแซ่จางถอยไปยืนข้าง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน มือไม้เกะกะ สีหน้าซีดเผือด
จางฉางเหอ บุตรชายคนที่สาม รีบยกม้านั่งตัวหนึ่งมาเชิญพ่อบ้านซูนั่ง แต่พ่อบ้านซูโบกมือ ยังคงยืนอยู่ ทั้งยังไม่รับชาที่สะใภ้คนที่สามต้วนซื่อนำมาให้
เขากล่าวกับจางจิ่วเถียน «ข้ารับคำสั่งจากนายท่านซูให้มารับคนกลับไปยังเมือง คนอยู่ที่ไหน?»
จางจิ่วเถียนยิ้มประจบอยู่ตลอด «กำลังจะออกมาแล้ว»
อวิ๋นซูเดินออกมาจากประตูอย่างไม่เร่งร้อน แล้วพิงกรอบประตู เอียงศีรษะพินิจพ่อบ้านซู เย่ซื่อเดินตามออกมายืนอยู่ข้าง ๆ
จางจิ่วเถียนยิ้มให้อวิ๋นซู «อวิ๋นเอ๋อร์ รีบคารวะพ่อบ้านใหญ่ซูสิ»
อวิ๋นซูไม่สนใจเขา
จางจิ่วเถียนโกรธจนกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่พ่อบ้านซูโบกมือเสียก่อน จากนั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้อีกสองสามก้าว มองอวิ๋นซูอยู่ครู่หนึ่ง นางมีหน้าตางดงาม รูปร่างสูงโปร่ง เพียงแต่ผิวเหลืองซีด ผอมแห้ง และสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
เขาแค่นเสียงเย็นชา «เอาเถิด ตามข้ากลับเมือง»
อวิ๋นซูยืนนิ่งไม่ขยับ
จางจิ่วเถียนถลึงตาใส่อวิ๋นซู «นังเด็กเหลือขอ ไม่ได้ยินหรือ พ่อบ้านใต้เท้าสั่งให้เจ้าไปกับเขา สิ่งของในบ้านไม่ต้องเอาไปสักชิ้น นายท่านซูย่อมจัดเตรียมให้เจ้าอย่างครบถ้วน»
«จะให้ข้าไปที่ใด เหตุใดข้าต้องไป?»อวิ๋นซูเอ่ยอย่างเกียจคร้าน
«นี่มันเรื่องอะไรกัน?» พ่อบ้านซูถามอย่างไม่พอใจ
จางจิ่วเถียนรีบยิ้มประจบ ค้อมเอวประสานมือ «ใต้เท้าพ่อบ้าน เด็กน้อยไม่รู้ความ ขอให้ข้าสั่งสอนนางก่อน»
พูดจบ เขาก็หันขวับไปหาอวิ๋นซูด้วยโทสะ
«อวิ๋นเอ๋อร์ อย่ากลัวไปเลย มีแม่อยู่ พวกเราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น» เย่ซื่อขวางอยู่ด้านหน้า ปกป้องอวิ๋นซู พลางเอ่ยเสียงเบา ทว่าน้ำเสียงกลับขาดความมั่นใจ
จางจิ่วเถียนรีบเข้าไปดึงเย่ซื่อ หมายจะฉุดอวิ๋นซูออกมาจากด้านหลังนาง
เย่ซื่อถลึงตา «ถอยไป วันนี้ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่ยอมให้พวกเจ้าพาอวิ๋นเอ๋อร์ไป»
จางจิ่วเถียนปวดหัว ได้แต่เกลี้ยกล่อมอย่างอดทน «นายท่านซูเป็นผู้สูงศักดิ์ อวิ๋นเอ๋อร์ไปเมืองก็เพื่อไปเสวยสุข»
«ถุย เจ้าโกหกข้า เขาอายุมากกว่าห้าสิบปีแล้ว มีอนุภรรยาถึงหกห้อง บัดนี้ป่วยหนักใกล้ตาย จะเอาอวิ๋นเอ๋อร์ไปแต่งเพื่อแก้เคล็ด หรือไม่ก็เอาไปฝังร่วมด้วยใช่หรือไม่? วันนี้เว้นแต่เจ้าจะเหยียบข้ามศพข้าไป มิเช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะพาอวิ๋นเอ๋อร์ไปได้» วันนี้เย่ซื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
ใบหน้าพ่อบ้านซูค่อย ๆ เปลี่ยนจากซีดขาวเป็นเขียวคล้ำ
จางจิ่วเถียนเดือดดาล «นังเมียชั่ว วันนี้เจ้ากล้าขึ้นมาแล้ว คิดจะก่อกบฏหรือไร?»
เขากำลังจะลงมืออย่างโหดเหี้ยม ทว่าพอคิดอีกที ที่นี่มีพ่อบ้านซูและชาวบ้านมากมายอยู่ด้วย หากทุบตีเย่ซื่อต่อหน้าผู้คน ย่อมไม่เหมาะสม อีกทั้งผู้คนจะเอาไปนินทาลับหลัง
เขาจึงส่งสายตาให้มารดาของตน หญิงชราแซ่จาง
เย่ซื่อเป็นคนอ่อนแอขี้ขลาด ในวันปกติ คนที่นางหวาดกลัวที่สุดก็คือแม่สามีอย่างหญิงชราแซ่จาง
หญิงชราแซ่จางเข้าใจความหมายทันที ในที่สุดก็มีโอกาสได้สำแดงอำนาจ นางเท้าเอวข้างหนึ่ง อีกข้างถือไม้เท้า ก่อนเดินปรี่เข้าหาสองแม่ลูกเย่ซื่ออย่างดุดัน
นางถลึงตาสีเหลือง «เย่ซื่อ ข้าให้เกียรติเจ้ามากพอแล้ว รีบหลีกไปเสีย บ้านนี้ยังไม่ถึงคราวเจ้าเป็นใหญ่ ยายแก่เช่นข้ายังไม่ตาย!»
หัวใจเย่ซื่อสั่นสะท้าน ร่างกายสั่นเทา นางก้มหน้าไม่กล้ามองหญิงชราแซ่จาง ทว่าร่างกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
«นังสารเลว ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ กล้าขัดคำผู้ใหญ่ ข้าจะลงมือแล้วนะ วันนี้อวิ๋นเอ๋อร์จะแต่งก็ต้องแต่ง ไม่แต่งก็ต้องแต่ง!» นางใช้ไม้เท้ากระแทกพื้น ราวกับหมาป่าแม่ลูกอ่อนอันดุร้าย
«อวิ๋นเอ๋อร์เป็นลูกสาวของข้า ข้า...ข้า...» เย่ซื่อพึมพำอย่างหวาดหวั่น
«ก็แค่ตัวผลาญเงินคนหนึ่ง เจ้ากล้าขัดใจข้ากับจิ่วเถียนเพื่อนางหรือ ลองคิดให้ดี ต่อไปเจ้าจะอาศัยใครเลี้ยงดู» หญิงชราแซ่จางเอ่ยเน้นทีละคำ พร้อมลากเสียงยาว
«พี่ใหญ่ก็มีลูกสาว น้องสามก็มีลูกสาว เหตุใดต้องเป็นอวิ๋นเอ๋อร์ของข้าเพียงคนเดียว ข้าไม่ยินยอม!» เย่ซื่อรวบรวมความกล้า
«ใช่ ข้ามีหลานสาวหลายคนก็จริง แต่ชะตาของอวิ๋นเอ๋อร์จะเทียบกับเซียงเอ๋อร์และฉินเอ๋อร์ได้หรือ นางเกิดมาก็เป็นตัวกาลกิณี» สีหน้าหญิงชราแซ่จางยิ่งมืดครึ้ม สายตารังเกียจกวาดมองสองแม่ลูกเย่ซื่อ
«เหลวไหล อวิ๋นเอ๋อร์ไม่ใช่ตัวกาลกิณีเสียหน่อย หมอดูคนนั้นกุเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น!» เย่ซื่อยอมเสี่ยงทุกอย่างแล้ว
อวิ๋นซูรู้สึกว่าเย่ซื่อมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย ดูท่าคนเราพอหมดทางถอยแล้ว สติปัญญาก็ยิ่งเฉียบคมขึ้น อดคิดชื่นชมในใจไม่ได้ว่า แม่ของร่างเดิมฉลาดจริง ๆ แม่ของร่างเดิมนี่สุดยอดไปเลย!
พ่อบ้านซูเอ่ยเสียงเย็น «จางจิ่วเถียน ข้ามารับคน ไม่ได้มาฟังพวกเจ้าทะเลาะกัน เวลาของข้ามีค่า รีบจัดการเสีย»
จางจิ่วเถียนพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มประจบรับคำ «ขอรับ ๆ ใต้เท้าพ่อบ้านโปรดอย่าได้ร้อนใจ ข้าจะส่งคนขึ้นรถม้าเดี๋ยวนี้»
เมื่อเห็นว่าแม้หญิงชราแซ่จางจะแสดงอำนาจก็ยังไร้ผล จางจิ่วเถียนจึงต้องลงมือด้วยตนเอง
เขาขุ่นเคืองเย่ซื่อมานานแล้ว เย่ซื่อเป็นเสี้ยนหนามตำตาเขา ระหว่างเขากับหญิงม่ายแซ่ฉินก็มีเย่ซื่อเป็นตัวขวางอยู่ มิฉะนั้นเรื่องคงสำเร็จไปนานแล้ว
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง สะบัดฝ่ามือใส่เย่ซื่อทันที
ในเวลาเดียวกัน หญิงชราแซ่จางก็อดทนจนถึงขีดสุด นางเหวี่ยงไม้เท้าฟาดเข้าใส่เย่ซื่อเช่นกัน
เย่ซื่อรู้ว่าหลบไม่พ้น จึงได้แต่ยอมรับชะตา หลับตาลงช้า ๆ รอรับทั้งฝ่ามือและไม้เท้า ชีวิตนางจะสละก็ได้ แต่จะเสียลูกสาวไปไม่ได้
ทว่าร่างกายกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด มีเพียงเสียงร้องโหยหวนประหนึ่งหมูถูกเชือดของจางจิ่วเถียนดังขึ้นข้างหู
เป็นเพราะไม้เท้าของหญิงชราแซ่จางฟาดลงบนฝ่ามือของจางจิ่วเถียนอย่างแรง จนเขาร้องโอดครวญไม่หยุด
อวิ๋นซูที่ยืนอยู่ด้านหลังเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผู้ที่เป็นต้นเหตุให้ร่างเดิมต้องตายก็คือพ่อแท้ ๆ กับย่าแท้ ๆ ของนาง คนสองคนนี้ชั่วร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน
สมควรแล้วที่หมากัดกันเอง
ไม่มีใครเห็นการเคลื่อนไหวของอวิ๋นซูชัดเจน รวดเร็วเหลือเกิน เร็วมาก ผู้คนในลานบ้านเพียงรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่ววูบ เรื่องราวก็กลับกลายเป็นเช่นนี้แล้ว
«ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงตีข้า?» จางจิ่วเถียนทำหน้าเจ็บปวดน้อยใจ
หญิงชราแซ่จางเองก็สับสน ทั้งที่บุตรชายกำลังจะตบหน้าเย่ซื่อ ส่วนไม้เท้าของนางก็ฟาดไปที่หลังเย่ซื่อ เหตุใดจึงมาปะทะกันได้เล่า
มือของจางจิ่วเถียนบวมเป่งขึ้นให้เห็นต่อหน้าต่อตา