โจวข่ายถูกเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
เขาควานหาโทรศัพท์อย่างสะลึมสะลือ เห็นว่าเพื่อนส่งข้อความมาถามว่าจะคืนเงินเมื่อไร
เขาจ้องข้อความอยู่นาน รู้สึกอัดอั้นใจเหลือเกิน
ที่จริงเขายืมเงินเพื่อนมาลงทุนตั้งแต่กลางเดือนตุลาคมแล้ว แต่น่าเสียดายที่ใช้เวลาศึกษาเถาเป่าไปหนึ่งสัปดาห์ กว่าจะหาแหล่งสินค้าก็ผ่านไปอีกเดือนกว่า จนตอนนี้เลยกำหนดคืนเงินภายในสองเดือนที่รับปากไว้แล้ว
เดือนธันวาคม เมืองหรงเฉิงหนาวจนแทบทนไม่ไหว ไอน้ำขุ่นมัวเกาะอยู่เต็มหน้าต่าง
โจวข่ายขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม จ้องเพดาน ในหัวมีแต่รหัสบัญชีคิวคิวบัญชีนั้นวนเวียนไปมา
ครึ่งเดือนแล้ว
รูปประจำตัวคิวคิวของผู้ค้าส่งจากฝูเจี้ยนคนนั้นกลายเป็นสีเทามาครึ่งเดือนเต็ม ข้อความที่ส่งไปก็เงียบหายราวกับจมหินลงทะเล
โทรไปก็ไม่รับสาย ไม่ก็ปิดเครื่องไปเลย
ครั้งสุดท้ายที่เขาติดต่ออีกฝ่ายคือเมื่อเจ็ดวันก่อน อีกฝ่ายบอกว่าส่งสินค้าออกมาแล้ว พร้อมให้เลขพัสดุเขามา
เลขนั้นเขาตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีพัสดุเลขนี้จริง แต่จุดหมายปลายทางไม่ใช่เมืองหรงเฉิงเลย
โจวข่ายไม่ใช่คนโง่ ในใจเขารู้คำตอบอยู่แล้ว
เพียงแต่ไม่อยากยอมรับ หรือพูดให้ถูกคือไม่กล้ายอมรับ
สามพันหยวน
เขาสั่งรองเท้าไป 30 คู่ เฉลี่ยคู่ละ 100 หยวน ต้องจ่ายเงินก่อนแล้วค่อยส่งของ
อีกฝ่ายพูดเสียสวยหรู อะไรต่อมิอะไรอย่าง “แหล่งรองเท้าจากเมืองรองเท้าจิ้นเจียง ราคาส่งจากโรงงานโดยตรง” “คุณภาพดี ตรวจสอบได้ที่ร้านตัวแทน” “30 คู่เป็นจำนวนขั้นต่ำสำหรับทดลองสั่ง” ทุกคำพูดล้วนตรงกับสิ่งที่โจวข่ายอยากได้ยิน
เขาเชื่อไปแล้ว
โจวข่าย นักศึกษาปีหนึ่งสาขาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ ผู้คิดว่าตัวเองหัวไว กล้าได้กล้าเสีย มองอะไรทะลุปรุโปร่ง สุดท้ายกลับถูกหลอกจนหมดตัวด้วยกลโกงจ่ายเงินก่อนส่งของที่เก่าคร่ำครึที่สุด