ทั้งสองเดินเล่นไปตามทางริมแม่น้ำอย่างช้า ๆ บางครั้งก็พูดคุยกันสองสามประโยค แต่ส่วนใหญ่เป็นคังซินฮุ่ยที่พูด
เธอเล่าเรื่องที่มหาวิทยาลัย เรื่องในหอพัก แล้วก็เรื่องเสื้อคลุมสไตล์ชาแนลตัวหนึ่งที่เห็นในเว็บบอร์ดเมื่อวาน
เฮ่อสวิ่นโอบไหล่เธอไว้ข้างหนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีคนก็ฉวยโอกาสเลื่อนมือลงต่ำกว่าเดิมเป็นครั้งคราว ทำเอาคังซินฮุ่ยเขินจนอยากผละหนีอยู่หลายครั้ง
เมื่อเดินมาถึงจุดชมวิวแห่งหนึ่ง เฮ่อสวิ่นก็หยุดฝีเท้า
เบื้องหน้าคือทะเลสาบห่านขาว ผิวน้ำสะท้อนแสงไฟจากฝั่งตรงข้าม
คังซินฮุ่ยเงยหน้าขึ้น «เฮ่อสวิ่น»
«หืม?»
«บ่ายวันนี้ที่แผงขายของ ตอนคุณต่อราคา ฉันแอบกลัวนิดหน่อย»
«กลัวอะไร?»
«กลัวว่าถ้าต่อไปทำงานไม่ดีแล้วคุณจะดุ» เธอพูดเสียงเบา
เฮ่อสวิ่นหลุดหัวเราะกับคำพูดนั้น มือที่วางอยู่บนไหล่เธอเลื่อนลงไปแตะตรงเอว ก่อนกระชับเข้าหาตัวเบา ๆ
คังซินฮุ่ยไม่ได้หลบ กลับเอนกายซบเข้ากับอ้อมอกเขาตามแรงดึง
«งั้นก็ตั้งใจทำงาน» เขาบอก
หัวใจของคังซินฮุ่ยเต้นแรงแทบหลุดออกมา ไฟถนนสีเหลืองสลัว สายน้ำมืดดำ และแสงนีออนจากอีกฝั่งกลายเป็นเพียงฉากหลัง
เธอซุกหน้าเข้ากับอกเขา ได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ จากคอเสื้อขนเป็ด
«เฮ่อสวิ่น»
«หืม»
«คุณอายุน้อยกว่าฉันตั้งหนึ่งปี ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?»
«เธอก็เก่ง» เฮ่อสวิ่นบอก «อย่างน้อยก็เลือกคนเก่ง»
คังซินฮุ่ยเงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับในความมืด «งั้นฉันควรเรียนรู้เรื่องผ้าเพิ่มอีกหน่อยไหม?»