เปิดเถาเป่าใหม่ ตอนปีหนึ่งก็ทำเงินเดือนละสองแสน

ตอนที่ 14 เดินทางไปทำงาน

6 นาที· 1.4K คำ

เฮ่อสวิ่นกำลังนั่งดูแผนผังเส้นทางตลาดอยู่ตรงหัวเตียง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เป่าผมให้แห้งก่อนค่อยนอน”

“ไม่มีไดร์เป่าผมค่ะ” คังซินฮุ่ยตอบ

“โรงแรมทั่วไปมีอยู่แล้ว” เฮ่อสวิ่นค้นจากตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบไดร์เป่าผมขนาดเล็กออกมา เสียบปลั๊กตรงโต๊ะข้างเตียง ก่อนกวักมือเรียกเธอ “มานี่”

คังซินฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปนั่งลงข้างเตียงโดยหันหลังให้เขา

เฮ่อสวิ่นเปิดไดร์ มือหนึ่งสางผมให้เธอ อีกมือยกหัวเป่าค่อย ๆ เป่าผมให้แห้ง

ท่าทางคล่องแคล่วและเบามือ ไม่ดึงผมจนเธอเจ็บ

แผ่นหลังของคังซินฮุ่ยแข็งทื่อราวกับแผ่นไม้

“เกร็งอะไรขนาดนั้น” เสียงเฮ่อสวิ่นดังลอดเสียงไดร์เป่าผมมา “ฉันไม่กินเธอหรอกน่า”

คังซินฮุ่ยไม่ตอบ เธอกลัวว่าถ้าเปิดปาก เสียงจะสั่น

ในหัวมีแต่คำว่า “ไม่กินก็บ้าแล้ว”

พอเป่าผมเสร็จ เฮ่อสวิ่นก็ปิดไดร์ แล้วเริ่มทำมือไม้ซุกซนอีกครั้ง เขากอดเธอจากด้านหลังตามสบาย มือวางทับลงบนตำแหน่งที่ไม่ควรแตะอีกหน

เฮ่อสวิ่นเป็นผู้ชายเจ้าชู้ตัวพ่อ แค่คังซินฮุ่ยเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้สวมอะไรไว้ข้างใน

ตอนนี้คังซินฮุ่ยถูกกอดในท่าทางชวนอับอายเช่นนี้ ร่างทั้งร่างแทบอ่อนยวบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฮ่อสวิ่นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการหยอกล้อให้คนใจเต้นก็ปล่อยเธอ “นอนเถอะ”

คังซินฮุ่ยมองเตียงใหญ่ แล้วหันมามองเฮ่อสวิ่น “คุณนอนฝั่งไหนคะ?”

“ฉันนอนฝั่งซ้าย” เฮ่อสวิ่นเปิดผ้าห่มขึ้นมุมหนึ่ง “เธอนอนฝั่งขวา วางหมอนไว้ตรงกลาง ใครล้ำเส้นคนนั้นเป็นเดรัจฉาน”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป