เฮ่อสวิ่นกำลังนั่งดูแผนผังเส้นทางตลาดอยู่ตรงหัวเตียง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เป่าผมให้แห้งก่อนค่อยนอน”
“ไม่มีไดร์เป่าผมค่ะ” คังซินฮุ่ยตอบ
“โรงแรมทั่วไปมีอยู่แล้ว” เฮ่อสวิ่นค้นจากตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบไดร์เป่าผมขนาดเล็กออกมา เสียบปลั๊กตรงโต๊ะข้างเตียง ก่อนกวักมือเรียกเธอ “มานี่”
คังซินฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปนั่งลงข้างเตียงโดยหันหลังให้เขา
เฮ่อสวิ่นเปิดไดร์ มือหนึ่งสางผมให้เธอ อีกมือยกหัวเป่าค่อย ๆ เป่าผมให้แห้ง
ท่าทางคล่องแคล่วและเบามือ ไม่ดึงผมจนเธอเจ็บ
แผ่นหลังของคังซินฮุ่ยแข็งทื่อราวกับแผ่นไม้
“เกร็งอะไรขนาดนั้น” เสียงเฮ่อสวิ่นดังลอดเสียงไดร์เป่าผมมา “ฉันไม่กินเธอหรอกน่า”
คังซินฮุ่ยไม่ตอบ เธอกลัวว่าถ้าเปิดปาก เสียงจะสั่น
ในหัวมีแต่คำว่า “ไม่กินก็บ้าแล้ว”
พอเป่าผมเสร็จ เฮ่อสวิ่นก็ปิดไดร์ แล้วเริ่มทำมือไม้ซุกซนอีกครั้ง เขากอดเธอจากด้านหลังตามสบาย มือวางทับลงบนตำแหน่งที่ไม่ควรแตะอีกหน
เฮ่อสวิ่นเป็นผู้ชายเจ้าชู้ตัวพ่อ แค่คังซินฮุ่ยเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้สวมอะไรไว้ข้างใน
ตอนนี้คังซินฮุ่ยถูกกอดในท่าทางชวนอับอายเช่นนี้ ร่างทั้งร่างแทบอ่อนยวบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฮ่อสวิ่นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการหยอกล้อให้คนใจเต้นก็ปล่อยเธอ “นอนเถอะ”
คังซินฮุ่ยมองเตียงใหญ่ แล้วหันมามองเฮ่อสวิ่น “คุณนอนฝั่งไหนคะ?”
“ฉันนอนฝั่งซ้าย” เฮ่อสวิ่นเปิดผ้าห่มขึ้นมุมหนึ่ง “เธอนอนฝั่งขวา วางหมอนไว้ตรงกลาง ใครล้ำเส้นคนนั้นเป็นเดรัจฉาน”