“คุณเป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุด เดิมทีผมกะว่าจะจัดตำแหน่งผู้จัดการให้คุณหลังปีใหม่
ถ้าคุณยังควบคุมตัวเองไม่ได้แม้แต่เรื่องแค่นี้ แล้วผมจะกล้ามอบทีมให้คุณดูแลได้ยังไง?”
คำพูดนี้เจ็บยิ่งกว่าด่าเธอเสียอีก
สิ่งที่คังซินฮุ่ยทนฟังจากเฮ่อสวิ่นไม่ได้ที่สุดก็คือคำว่า “เดิมทีผมกะว่าจะ...”
เธอเงยหน้ามองเขา “ฉันไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น... ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
“ต่อไปก็เรื่องของต่อไป” เฮ่อสวิ่นว่า “คืนนี้ผมต้องทำให้คุณจำขึ้นใจสักหน่อย”
ลมหายใจของคังซินฮุ่ยสะดุดไปชั่วขณะ
“คุณ... คุณจะทำอะไร” เธอถามอย่างรู้สึกผิด น้ำเสียงอ่อนนุ่มราวกับเสียงแมวร้อง
เฮ่อสวิ่นยิ้มเล็กน้อย ไม่ตอบ แต่หยิบรีโมตทีวีในมือขึ้นมาปิดโทรทัศน์
ภายในห้องเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่พัดเบา ๆ
เฮ่อสวิ่นเอนหลังพิง
เขามองเธอ แววตาแฝงด้วยบางสิ่งที่คังซินฮุ่ยคุ้นเคยดี เป็นแรงกดดันจากการควบคุมทุกอย่างไว้ในมือ
“คุกเข่าดี ๆ” เฮ่อสวิ่นสั่ง
คังซินฮุ่ยไม่เข้าใจ จึงได้แต่มองเขาอย่างงุนงง
เฮ่อสวิ่นใช้ปลายเท้าชี้พรมตรงหน้า
ใบหน้าของคังซินฮุ่ยพลันร้อนผ่าว
เธอนั่งนิ่งอยู่บนพื้น ราวกับถูกสาปให้แข็งค้าง
เฮ่อสวิ่นไม่พูดอะไร เพียงมองเธอเงียบ ๆ
คังซินฮุ่ยคิดว่าเธอควรลุกขึ้นยืน
ควรหยิบกระเป๋าแล้วกระแทกประตูออกไป ให้เขารู้ว่าเธอ คังซินฮุ่ย ก็มีอารมณ์เหมือนกัน
แต่เธอกลับไม่ขยับ
เวลาผ่านไปนานมาก นานจนเธอเองยังรู้สึกอับอาย ในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ขยับเข่าแตะพรมหนานุ่ม แล้วก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเฮ่อสวิ่นเลยแม้แต่น้อย