“ไม่เป็นก็เรียนเอาสิ” เฮ่อสวิ่นพูด “การส่งของมีขั้นตอนอยู่แล้ว ตอนนี้ใบสั่งซื้อหนึ่งใบก็จับคู่กับพัสดุหนึ่งชิ้น แค่ละเอียดรอบคอบก็ไม่ผิดพลาดหรอก คุณคุ้นกับรองเท้า ยังช่วยฉันตรวจคุณภาพได้ด้วย คิดว่าทำไมฉันถึงให้คุณมาช่วยดูแลของที่นี่ล่ะ? ฉันไว้ใจคุณคนเดียว”
พออาหลิงได้ยินคำว่า “ฉันไว้ใจคุณคนเดียว” ก็อดออดอ้อนเขาไม่ได้อีกครั้ง
ผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงพูดเสียงเบาว่า “คุณสอนฉันสิ ฉันจะเรียน ฉันจะตั้งใจเรียนให้ดี”
“รีบไปทำไม อีกครึ่งเดือนก็จะปีใหม่แล้ว บริษัทขนส่งแทบจะหยุดกันหมด ฉันก็ไม่ได้คิดจะให้คุณเริ่มงานก่อนปีใหม่อยู่แล้ว หลังปีใหม่ ในเดือนแรกของปีก็ยังมีเวลา”
อาหลิงขานรับเบา ๆ แล้วอ่านสัญญาอีกรอบ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าข้างเตียงอย่างทะนุถนอม
เธอหันมามองเขาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เฮ่อสวิ่น ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
เฮ่อสวิ่นไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพลิกตัวแล้วดึงอาหลิงกลับเข้ามาในอ้อมแขน
“เหนื่อยไหม?” เขาถาม
ใบหน้าอาหลิงแดงขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ได้หลบ
คืนนั้นทั้งสองคนผลัดกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนดึกดื่นกว่าจะหลับ
อาหลิงไม่เคยบ่นเหนื่อย ทั้งเก้ ๆ กัง ๆ แต่ก็เป็นฝ่ายตอบรับอย่างกระตือรือร้น ปล่อยให้เฮ่อสวิ่นพลิกแพลงท่าทางตามใจชอบ ร่างกายอ่อนเยาว์ราวกับบีบน้ำออกมาได้กลับยืดหยุ่นเป็นพิเศษ
เช้าวันต่อมา ทั้งคู่ตื่นสายกันทั้งสองคน
แสงแดดลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา สาดลงบนผ้าห่มสีขาวสะอาด
เฮ่อสวิ่นลุกขึ้นนั่งก่อน หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงมาดู เวลาเกือบสิบโมงแล้ว
“ลุกเถอะ พาไปซื้อรถ” เขาตบหลังอาหลิงเบา ๆ