คุณชายเล็กเป็นลูกบุญธรรม แต่กล้าคว่ำโต๊ะต่อหน้าธารกำนัล

ตอนที่ 50 อยากกินอะไร

6 นาที· 1.4K คำ

หลังให้น้ำเกลือเสร็จก็เป็นเวลา 7 โมงเช้าแล้ว

จู้หมิงเอาแต่ร้องว่าคันไปทั้งตัว โวยวายอยู่เป็นชั่วโมงก็ยังไม่หยุด ตอนนี้ในที่สุดก็ร้องจนเหนื่อย ห่มผ้านอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

เวลานอนเขาก็ยังดิ้นไม่หยุด ไม่นานก็ขยับไปมา จนผ้าห่มแทบจะร่วงลงพื้น

เซี่ยหรานลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปห่มผ้าให้เขาอย่างเบามือ

เสิ่นยวี่เหวยลุกขึ้นตาม ก่อนจะเรียกเสียงเบา “เซี่ยหราน มานี่”

เซี่ยหรานหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร พอแน่ใจว่าห่มผ้าให้จู้หมิงเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยเดินไปหาเสิ่นยวี่เหวย

“หิวหรือยัง?”

เซี่ยหรานส่ายหน้า

เสิ่นยวี่เหวยบอกว่า “จู้หมิงตื่นมาแล้วน่าจะหิว เราออกไปซื้ออาหารเช้ากลับมากันเถอะ”

เซี่ยหรานหันกลับไปมองจู้หมิง นึกถึงเมื่อคืนที่อีกฝ่ายทั้งพลิกตัวไปมา ทั้งร้องโหยหวนราวกับผีห่า ความเป็นไปได้ที่จะหิวคงมีไม่น้อยจริง ๆ

เขาจึงเดินตามหลังเสิ่นยวี่เหวยออกจากห้องผู้ป่วย แล้วค่อย ๆ ปิดประตูลง

พอออกจากโรงพยาบาล เสิ่นยวี่เหวยก็คว้ามือเขาไว้ทันที

เซี่ยหรานสะดุ้ง สัญชาตญาณแรกคือพยายามชักมือกลับ คิ้วขมวด ใบหน้าเผยความรังเกียจและไม่พอใจอย่างชัดเจน

เสิ่นยวี่เหวยหันมามอง “คนเยอะ จับมือไว้ดี ๆ”

เพิ่งผ่านปีใหม่มาได้ไม่นาน ผู้คนในอำเภอยังแน่นขนัด เงยหน้ามองไปก็เห็นแต่คนเบียดเสียดเดินสวนกันไปมา

ไม่แน่ว่าอาจมีพวกค้ามนุษย์ด้วย

เซี่ยหรานจึงหยุดดิ้นทันที แล้วจับมือเสิ่นยวี่เหวยไว้แน่น

เสิ่นยวี่เหวยพูดต่อ “ส่งกระเป๋ามา เดี๋ยวฉันถือให้”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป