หลังให้น้ำเกลือเสร็จก็เป็นเวลา 7 โมงเช้าแล้ว
จู้หมิงเอาแต่ร้องว่าคันไปทั้งตัว โวยวายอยู่เป็นชั่วโมงก็ยังไม่หยุด ตอนนี้ในที่สุดก็ร้องจนเหนื่อย ห่มผ้านอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
เวลานอนเขาก็ยังดิ้นไม่หยุด ไม่นานก็ขยับไปมา จนผ้าห่มแทบจะร่วงลงพื้น
เซี่ยหรานลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปห่มผ้าให้เขาอย่างเบามือ
เสิ่นยวี่เหวยลุกขึ้นตาม ก่อนจะเรียกเสียงเบา “เซี่ยหราน มานี่”
เซี่ยหรานหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร พอแน่ใจว่าห่มผ้าให้จู้หมิงเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยเดินไปหาเสิ่นยวี่เหวย
“หิวหรือยัง?”
เซี่ยหรานส่ายหน้า
เสิ่นยวี่เหวยบอกว่า “จู้หมิงตื่นมาแล้วน่าจะหิว เราออกไปซื้ออาหารเช้ากลับมากันเถอะ”
เซี่ยหรานหันกลับไปมองจู้หมิง นึกถึงเมื่อคืนที่อีกฝ่ายทั้งพลิกตัวไปมา ทั้งร้องโหยหวนราวกับผีห่า ความเป็นไปได้ที่จะหิวคงมีไม่น้อยจริง ๆ
เขาจึงเดินตามหลังเสิ่นยวี่เหวยออกจากห้องผู้ป่วย แล้วค่อย ๆ ปิดประตูลง
พอออกจากโรงพยาบาล เสิ่นยวี่เหวยก็คว้ามือเขาไว้ทันที
เซี่ยหรานสะดุ้ง สัญชาตญาณแรกคือพยายามชักมือกลับ คิ้วขมวด ใบหน้าเผยความรังเกียจและไม่พอใจอย่างชัดเจน
เสิ่นยวี่เหวยหันมามอง “คนเยอะ จับมือไว้ดี ๆ”
เพิ่งผ่านปีใหม่มาได้ไม่นาน ผู้คนในอำเภอยังแน่นขนัด เงยหน้ามองไปก็เห็นแต่คนเบียดเสียดเดินสวนกันไปมา
ไม่แน่ว่าอาจมีพวกค้ามนุษย์ด้วย
เซี่ยหรานจึงหยุดดิ้นทันที แล้วจับมือเสิ่นยวี่เหวยไว้แน่น
เสิ่นยวี่เหวยพูดต่อ “ส่งกระเป๋ามา เดี๋ยวฉันถือให้”