นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหรานนอนเตียงเดียวกับคนอื่น เขาจึงยังไม่ค่อยชินนัก ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่
ข้างนอกฟ้ายังไม่สาง เมื่อเห็นว่าเสิ่นยวี่เหวยที่นอนอยู่ข้าง ๆ ยังไม่ตื่น เซี่ยหรานก็อดนึกเสียใจขึ้นมาไม่ได้
รู้อย่างนี้นอนข้างนอกเสียก็ดี ตอนนี้จะปลุกเสิ่นยวี่เหวยให้ตื่นจะเสียมารยาทหรือเปล่านะ?
ลังเลอยู่พักหนึ่ง เซี่ยหรานก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนบนเตียง ก่อนจะก้าวข้ามตัวเสิ่นยวี่เหวยอย่างระมัดระวัง
กว่าจะข้ามไปได้อย่างยากลำบาก พอเตรียมจะใส่เสื้อผ้าก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อกันหนาวที่ใส่มาเมื่อวานถอดทิ้งไว้ในห้องน้ำ เขาทนหนาวสั่นระริกเดินไปทางห้องน้ำ แต่กลับเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกเสิ่นยวี่เหวยแช่น้ำไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เซี่ยหราน “……”
อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าใส่ชุดนอนบาง ๆ แบบนี้เดินกลับไป คงแข็งตายแน่ใช่ไหม?
เสิ่นยวี่เหวยเองก็ตื่นแล้ว พอเห็นเขายืนอยู่ในห้องทั้งที่สวมแค่ชุดนอน ทำตัวเหมือนคนโง่ก็รีบลุกขึ้น เอาเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้ เซี่ยหรานไม่คิดจะสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นอีกแล้ว เขาเงยหน้าถามตรง ๆ ว่า “คุณเอาเสื้อผ้าผมไปแช่น้ำหรือ?”
“อืม” เสิ่นยวี่เหวยไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย “มันสกปรก กินมื้อเช้าเสร็จแล้วฉันจะซักให้สะอาด”
ประเด็นไม่ใช่ว่าคุณจะซักให้สะอาดหรือเปล่า
เซี่ยหรานทำหน้าบึ้งมองเขา แล้วถามอย่างจริงจังว่า “คุณเอาเสื้อผ้าผมไปแช่น้ำ แล้วตอนนี้ผมจะใส่อะไรกลับไป?”
แต่เสิ่นยวี่เหวยดูเหมือนเตรียมพร้อมไว้แล้ว เขาเปิดตู้เสื้อผ้าค้นอยู่ครู่เดียว ไม่นานก็หยิบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง มีทั้งเสื้อซับใน เสื้อไหมพรม เสื้อขนเป็ด และกางเกง แม้แต่รองเท้าคู่ใหม่เอี่ยมก็ยังหยิบออกมาจากตู้ที่ราวกับกระเป๋าวิเศษของโดราเอมอนได้ เซี่ยหรานเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง