วิวาห์ปิ่นทอง: ฝาแฝดไต้เหรา เบ่งบานเคียงกัน

ตอนที่ 5 ใครผิดกันแน่?

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ราตรีล่วงลึก ผู้คนต่างหลับใหล

กัวอวี้เฟิ่งแต่งกายเลียนแบบโจวฝูในยามปกติ สวมชุดฉวี่จวีสีอ่อนที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้า ประดับเครื่องประดับที่เก็บก้นหีบสินเดิมไว้ก้นหีบ แล้วแต่งหน้าอย่างประณีตตามกระแสนิยมในยามนี้ นางถือถ้วยน้ำแกงบำรุงที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถัน เคล้าความเขินอายไว้ในใจ ก่อนเคาะประตูห้องหนังสือ

หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าคืนเข้าหอเสียอีก

เว่ยจิ่นเตรียมตัวเข้านอนแล้ว

เมื่อไม่มีภรรยาสุดที่รักอยู่เคียงข้าง เขาจึงรู้สึกอ้างว้างและยากจะข่มใจอยู่บ้าง

ทว่าเมื่อนึกว่าพอฟ้าสางก็จะได้เห็นใบหน้างดงามดุจบุปผาของภรรยาอีกครั้ง ในใจก็พลันอบอุ่นหวานชื่น

พอได้ยินเสียงเคาะประตู เว่ยจิ่นก็ลอบคิดว่าภรรยาคงทนปล่อยให้เขานอนเดียวดายไม่ไหว จึงลุกไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“ฝูเอ๋อร์ เจ้...มาได้อย่างไร”

เมื่อเห็นใบหน้าของกัวอวี้เฟิ่ง สีหน้าปิติยินดีของเว่ยจิ่นก็พลันเลือนหาย

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนคำนับนางอย่างนอบน้อม

“พี่สะใภ้ ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดจึงมาที่นี่ขอรับ”

กัวอวี้เฟิ่งถือถ้วยน้ำแกงเดินเข้ามา แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า

“ยามดึกน้ำค้างแรง เอ้อร์หลางนอนอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง ข้าเกรงว่าบ่าวไพร่จะดูแลไม่ทั่วถึง จึงลงมือเคี่ยวน้ำแกงมาให้เจ้าด้วยตนเอง”

เว่ยจิ่นเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า

“ขอบคุณพี่สะใภ้ ข้าเตรียมตัวเข้านอนแล้ว พี่สะใภ้กลับไปก่อนเถิด”

“จะรีบร้อนไปไย ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ข้ามาคุยกับเอ้อร์หลางสักหน่อย”

เว่ยจิ่นราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ รีบกล่าวว่า

“พี่สะใภ้ อยู่ในที่ล่อแหลมเช่นนี้ หากชื่อเสียงของพี่สะใภ้เสียหาย ข้าคงมีความผิดมหันต์! ไว้วันหลังเราค่อยสนทนากันเถิด”

กัวอวี้เฟิ่งแค่นเสียงเย็นชา

“ชื่อเสียงหรือ? ชื่อเสียงของข้าพังพินาศไปหมดแล้ว ตั้งแต่วันที่เจ้าดึงดันขอถอนหมั้นกับข้า!”

“เรื่องในอดีตเป็นความผิดของข้าก่อน ส่วนสิ่งชดเชยที่ควรมอบให้ ข้าก็ชดใช้ไปแล้ว บัดนี้เจ้ากับพี่ใหญ่ครองรักกันหวานชื่น ไยต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่าอีก”

“ครองรักกันหวานชื่นหรือ? หึ!”

กัวอวี้เฟิ่งหัวเราะเย็นชาไม่หยุด

“หากพี่ใหญ่ของเจ้ารู้จักเอาใจใส่ข้าสักครึ่งหนึ่ง ข้าก็คงไม่พูดอะไร

นับแต่แต่งงานกับเขา รอบกายเขาก็มีหญิงงามรายล้อมไม่ขาด!

เหตุใดเขาจึงเที่ยวสำมะเลเทเมาได้ ส่วนข้ากลับต้องจัดการงานในเรือนและทนทุกข์ไปชั่วชีวิต?”

กัวอวี้เฟิ่งลุกขึ้น จ้องเว่ยจิ่นตรง ๆ แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อตัวนอกออกทีละชิ้น

เว่ยจิ่นหันหลังให้ทันที

“เอ้อร์หลาง ข้าไม่เรียกร้องสิ่งใดจากเจ้า เมื่อเจ้าไม่ปรารถนาจะแต่งกับข้า ข้าก็ยอมรับ ภรรยาของเจ้าร่างกายไม่สะดวก เจ้าเลยต้องนอนในห้องหนังสือเพียงลำพัง ข้าขอเพียงคืนนี้คืนเดียวเท่านั้น หลังจากคืนนี้ ข้าจะปิดปากเงียบ ไม่เอ่ยเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังแม้แต่คำเดียว!”

กัวอวี้เฟิ่งกล่าวจบก็โผเข้าหาเว่ยจิ่น กอดเขาแน่นด้วยสองแขน พลางพึมพำว่า

“เอ้อร์หลาง โปรดเห็นใจข้าสักครั้งเถิด! ในใจข้ามีเพียงเจ้า เมื่ออยู่กับพี่ใหญ่ของเจ้า ข้าก็เหมือนตายทั้งเป็น!”

“พี่สะใภ้!”

เว่ยจิ่นออกแรงแกะนางออก แล้วถอดเสื้อตัวนอกของตนคลุมไหล่นางไว้ ก่อนกล่าวเสียงเข้มว่า

“ในใจข้า พี่สะใภ้เป็นสตรีที่สุขุมและรู้จักวางตนมาโดยตลอด หากไม่ได้พบฝูเอ๋อร์ ข้าคงยินดีใช้ชีวิตร่วมกับพี่สะใภ้ ทว่าความรักหาได้มีเหตุผลไม่ เมื่อได้พบฝูเอ๋อร์ ข้าจึงรู้ว่าความรักเป็นเช่นไร!

ความรู้สึกที่ข้ามีต่อนางแตกต่างจากความรู้สึกที่มีต่อพี่สะใภ้!

บัดนี้พี่สะใภ้แต่งกับพี่ใหญ่แล้ว ชั่วชีวิตนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็เป็นได้เพียงพี่สะใภ้กับน้องสามี!

เราต่างเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ทั้งยังอ่านตำราปราชญ์มาอย่างแตกฉาน

คืนนี้ ข้าจะถือเสียว่าพี่สะใภ้ไม่เคยมาที่นี่ และหวังว่าพี่สะใภ้จะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้

ต่อไปอย่าทำเรื่องเช่นนี้อีก”

กล่าวจบ เว่ยจิ่นก็หันหลังเดินออกไป

เบื้องหลัง กัวอวี้เฟิ่งทรุดกายลงกับพื้น ความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุดถาโถมเข้ามา จนนางอดสะอื้นออกมาไม่ได้

เว่ยจิ่นไม่หยุดฝีเท้า มุ่งตรงไปยังเรือนฝูเฟิงของจวนสายใหญ่

ยามดึกสงัด ทว่าในเรือนฝูเฟิงยังมีเสียงดนตรีบรรเลงไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นเว่ยจิ่นเข้ามา เว่ยเหมี่ยนซึ่งมีดวงตาพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุราก็เอ่ยทักว่า

“น้องรอง เจ้าก็มาด้วยหรือ มาดูนักรำที่ข้าเพิ่งได้มาใหม่สิ เป็นอย่างไร งดงามใช่หรือไม่? มิได้ด้อยกว่าภรรยาของเจ้าสักเท่าไรใช่ไหม?

ถูกใจคนไหนก็พากลับไปได้เลย!

ในเมื่อภรรยาของเจ้าไม่สะดวกปรนนิบัติเจ้า ย่อมเหมาะจะมีสาวงามคอยอยู่ข้างกาย ช่วยเติมความรื่นรมย์ยามค่ำคืน”

เว่ยจิ่นมองพี่ชายด้วยความผิดหวัง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้จัดการงานในเรือนเพียงลำพัง ท่านควรปฏิบัติต่อนางให้ดี”

เว่ยเหมี่ยนกล่าวอย่างเมามายว่า

“ข้าปฏิบัติต่อนางไม่ดีตรงไหน? นางเป็นหญิงแก่ที่ไม่มีใครต้องการ ข้าแต่งนางเข้าบ้านมาเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนปั๋ว ยังจะให้นางต้องการอะไรอีก?

ท่านแม่ลำเอียงมาตั้งแต่เด็ก สตรีที่น้องรองไม่ต้องการกลับยัดเยียดให้ข้า ข้าพูดอะไรได้บ้าง? แล้วยังมาบอกให้ข้าปฏิบัติต่อนางให้ดี ข้าไว้หน้านางมากพอแล้ว!”

เว่ยจิ่นหมดความอดทน ก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อเว่ยเหมี่ยนแล้วเตือนว่า

“พี่สะใภ้ไม่ใช่หญิงแก่ที่ไม่มีใครต้องการ ตระกูลกัวเป็นตระกูลสูงศักดิ์ พี่สะใภ้มีความสามารถและรู้จักวางตน ทั้งยังเคร่งครัดในธรรมเนียม ย่อมคู่ควรกับท่านอย่างเหลือเฟือ อย่าได้ไม่รู้จักแยกแยะ!”

เว่ยเหมี่ยนปัดมือเว่ยจิ่นออกอย่างไม่ใส่ใจ พลางกล่าวว่า

“เจ้าออกหน้าแทนนางหรือ? หากเห็นว่านางดีจริง เหตุใดครั้งนั้นจึงไม่ยอมแต่งกับนางเล่า?

ข้าจะบอกให้ กัวอวี้เฟิ่งเป็นสตรีที่คิดลึกซึ้ง ทั้งยังไร้ความน่าสนใจ ข้าไม่ชอบนางจริง ๆ! แล้วอย่างไรเล่า?

ข้าเป็นพี่ใหญ่ของเจ้า! เจ้าก่อเรื่องขึ้นมา ข้าก็ต้องตามเก็บกวาดให้!

ได้! ข้าแต่งสตรีที่เจ้าไม่ชอบแทนเจ้า ข้ามีบุตรกับนาง มอบอำนาจดูแลเรือนให้นาง สิ่งใดที่ข้ามอบให้ได้ ข้าก็มอบให้หมดแล้ว!

เจ้ายังจะให้ข้าปฏิบัติต่อนางเหมือนที่ปฏิบัติต่อภรรยาของเจ้าอีกหรือ? ข้าทำไม่ได้หรอก!

แค่เห็นหน้าไร้ชีวิตของกัวอวี้เฟิ่ง ข้าก็หงุดหงิด! หงุดหงิดยิ่งนัก!”

กล่าวจบ เว่ยเหมี่ยนก็ฟุบลงกับพื้น หมดสติไปเพราะเมามาย

เว่ยจิ่นหันหลังเดินออกไป

เมื่อเห็นกัวอวี้เฟิ่งยืนอยู่ตรงประตู ไม่รู้ว่านางได้ยินมานานเพียงใด เขาก็เอ่ยเสียงแผ่วว่า

“ขอโทษ เป็นความเอาแต่ใจของข้าในวันนั้นที่ทำให้เจ้าต้องทุกข์ทรมาน”

ดวงตากัวอวี้เฟิ่งพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา นางข่มกลั้นมิให้มันรินไหล แล้วส่ายหน้า

“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เป็นเพราะข้าไร้วาสนา เรื่องคืนนี้ข้าจะเก็บไว้ในใจ ไม่เอ่ยถึงให้ผู้อื่นฟังอีกแม้แต่คำเดียว ต่อไปข้าจะทำหน้าที่ภรรยาของตระกูลเว่ย และสะใภ้ใหญ่แห่งจวนสายใหญ่ให้ดี ในเมื่อเป็นชะตาของข้า ก็มีแต่ต้องยอมรับ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป