ขณะนี้ทุกคนวิ่งมาถึงที่นี่ และฝ่ายสำนักยุทธ์เมืองไป๋ซานก็สังเกตเห็นกลุ่มของโจวหยวนเช่นกัน
จากนั้นอาจารย์คนหนึ่งของสำนักยุทธ์เมืองไป๋ซานก็เดินออกมาจากกลุ่ม ตรงเข้ามาหาพวกเขา คล้ายต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ไป๋อี้เสวี่ยหยิบป้ายบัญชาการปราบมารออกมาจากอก แล้วเอ่ยเพียงประโยคเดียวก็ทำให้อาจารย์คนนั้นพูดไม่ออก
“พวกเราหน่วยปราบมารกำลังปฏิบัติภารกิจ สงสัยว่ามีผู้ฝึกยุทธ์อาศัยแดนลี้ลับแห่งเทพนิยายแห่งนี้ จงใจก่อให้เกิดฝูงสัตว์คลุ้มคลั่ง”
“ฉันไม่สนว่าพวกคุณได้สิทธิ์เข้ามาพร้อมกันในฐานะสำนักยุทธ์ได้อย่างไร แต่อย่ามาขัดขวางการปฏิบัติภารกิจของหน่วยปราบมาร!”
“ไม่อย่างนั้น... จะสังหารในข้อหาทรยศเผ่าพันธุ์!”
ไป๋อี้เสวี่ยกล่าวพลางพาโจวหยวนและคนอื่น ๆ มุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขาวายุคำราม
เหล่าอาจารย์ขั้นปราณแท้ที่นำทีมสำนักยุทธ์อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็ไม่พูดอะไรต่อ
ภาพนี้ทำเอาเหล่านักเรียนสำนักยุทธ์ลอบสูดปาก
“หน่วยปราบมารนี่เผด็จการจริง ๆ...”
“แน่นอนสิ นี่เป็นหน่วยงานที่มีอำนาจตัดสินใจด้วยตัวเองสูงที่สุดของสหพันธ์เลยนะ!”
“แต่ถ้าในอนาคตพวกเราได้เข้าเรียนในสำนักยุทธ์ระดับสูง ก็มีโอกาสได้เข้าหน่วยปราบมารเหมือนกัน ไม่ต้องเริ่มจากการเป็นกำลังสำรองแบบพวกเขา... นับเป็นอีกเส้นทางหนึ่ง”
ทุกคนพากันวิจารณ์กันอื้ออึง
หยางเสี่ยวเหล่ยที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนเองก็สังเกตเห็นคนกลุ่มนั้น ซึ่งสวมเครื่องแบบมาตรฐานของหน่วยปราบมารและดูองอาจน่าเกรงขาม
ทว่าเมื่อเห็นคนคนหนึ่งในกลุ่ม ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดขึ้นมาทันที
เพราะตอนนี้เธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“ทำไมถึงเป็นเขาไปได้? เป็นไปไม่ได้!”
“เขาไม่มีทรัพยากรอะไรเลย แถมคำกำกับชะตาสวรรค์ยังเป็นคำกำกับสายดำรงชีพขั้นเหลืองระดับล่าง จะเป็นกำลังสำรองของหน่วยปราบมารได้ยังไง?”
“ต้องเป็นแค่คนที่รูปร่างหน้าตาคล้ายกันแน่ ๆ ต้องใช่แบบนั้น!”