โจวหยวนเดินกลับไปยังโรงนอน
ระหว่างทางกลับ เขาใช้แต้มความชอบความดีสี่แต้มสุดท้ายแลกวิชาตัวเบาระดับกลางขั้นเสวียน 《มังกรท่องวายุ》
ความจริงแล้ว เป็นอย่างที่ไป๋อี้เสวี่ยคาดเดาไว้ไม่มีผิด
ด้วยพรสวรรค์และความสามารถอันน่าทึ่งจากคำกำกับวิถีบู๊หลายข้อที่ซ้อนทับกันอยู่ในตัวโจวหยวน ตอนเดินกลับโรงนอน เขาก็เชี่ยวชาญวิชานี้อย่างสมบูรณ์แล้ว
“กลับไปเปลี่ยนเสื้อเปื้อนเลือดชุดนี้ แล้วพักสักคืน”
“พรุ่งนี้ครูฝึกไป๋ให้พวกเราพักพอดี จะได้ไปฆ่างูเส้นด้าย ตั้งแต่เช้าจรดเย็นน่าจะรวบรวมปราณโลหิตให้พอเปิดจุดลมปราณใหญ่ทั้ง 36 จุดได้...”
โจวหยวนวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
เมื่อกลับถึงโรงนอน หม่าหยู่เฟยกับหลัวหงเฉวียนยังไม่ได้พัก พอเห็นโจวหยวนเข้ามา ทั้งสองก็รีบลุกขึ้น
“หัวหน้าทีม!”
โจวหยวนส่งสัญญาณให้ทั้งสองนอนต่อ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น
“รีบพักเถอะ ฆ่ากันมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว...”
โจวหยวนพูดพลางถอดเสื้อเปื้อนเลือดออก
รูปแบบการต่อสู้ของเขาคล้ายมังกรท่องสมรภูมิ สังหารอย่างบ้าคลั่ง ทั้งโหดเหี้ยมและอันตราย ทำให้ร่างกายเปื้อนเลือดไปทั่ว
“หัวหน้าทีม วางเสื้อเปื้อนเลือดไว้ได้เลย เดี๋ยวผมเอาไปซักให้ พรุ่งนี้ก็เอามาคืนได้แล้ว”
“ยังไงพวกเราก็มีเครื่องแบบของหน่วยปราบมารสำรองอยู่แล้ว”
หลัวหงเฉวียนบอกโจวหยวนตรงๆ
โจวหยวนพยักหน้าตอบรับ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก
จากนั้นหม่าหยู่เฟยก็ขยับเข้ามาหาโจวหยวนแล้วพูดว่า
“หัวหน้าทีมรู้ไหม ตอนนี้ดังแล้วนะ! ถึงขั้นมีคนตั้งฉายาให้ด้วย!”
โจวหยวนที่กำลังเก็บข้าวของอยู่พลันเกิดความสงสัยขึ้นมา
“หืม? ฉายาอะไร?”
“—พญายมชุดโลหิต!”
หม่าหยู่เฟยตอบทันที
“ทุกคนบอกว่าวันนี้หน่วยปราบมารเมืองไป๋ซานมีอัจฉริยะไร้เทียมทานปรากฏตัวขึ้น มีคนไม่น้อยเอาหัวหน้าไปเปรียบเทียบกับอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงจากเมืองใหญ่หลายแห่งด้วย”