หยางเสี่ยวเหล่ยตัดสายด้วยสีหน้าเคียดแค้น
เธอย่อมรู้ดีว่าตัวเองเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร ทั้งหมดเป็นเพราะทรัพยากรที่ได้มาจากการสูบเลือดสูบเนื้อโจวหยวน
แต่จะมีใครยอมรับได้อย่างไรว่าตัวเองเป็นคนเลว?
เพราะฉะนั้น คนเลวจึงต้องเป็นโจวหยวนเท่านั้น!
ขอแค่โจวหยวนตาย เธอก็จะเป็นอัจฉริยะตัวน้อยของสถาบันยุทธ์เมืองไป๋ซานไปตลอด!
“เสี่ยวเหล่ย? ดึกป่านนี้แล้วยังโทรศัพท์อยู่อีกเหรอ รีบมาพักเถอะ เก็บแรงไว้ พรุ่งนี้ก็จะเข้าแดนลี้ลับแห่งเทพนิยายแล้ว”
“น่าตื่นเต้นจริง ๆ! ไม่แน่ว่าเราอาจได้พบวาสนาอันยิ่งใหญ่อะไรก็ได้นะ?!”
เสียงเพื่อนร่วมชั้นของหยางเสี่ยวเหล่ยดังมาจากด้านหลัง
ทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อน สีหน้าเคียดแค้นของหยางเสี่ยวเหล่ยก็หายวับไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยด
“มาแล้ว ๆ!”
“เรื่องที่บ้านน่ะ เพิ่งคุยเสร็จเมื่อกี้เอง”
หยางเสี่ยวเหล่ยตอบพลางเผยสีหน้ากังวลขึ้นมาอีกครั้ง
สีหน้าเช่นนั้นทำให้เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ อดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถาม
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“เฮ้อ ก็เรื่องลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะสิ”
หยางเสี่ยวเหล่ยถอนหายใจตอบ สีหน้ากังวลยิ่งเด่นชัดขึ้น
เมื่อเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
“หมายถึงลูกพี่ลูกน้องกำพร้าคนนั้นของเธอ ที่มีคำกำกับชะตาสวรรค์ขั้นเหลืองระดับล่าง เป็นคำกำกับสายดำรงชีพ ปกติเอาแต่เกียจคร้าน โลภมากและไม่คิดก้าวหน้า ต้องให้ครอบครัวเธอออกเงินเลี้ยงน่ะเหรอ คนที่ชื่อโจวหยวนนั่น?”
“ถ้าเขาไม่แย่งทรัพยากรส่วนหนึ่งของเธอไป ป่านนี้เธอคงทะลวงขั้นทะลวงชีพจรได้แล้วใช่ไหม?!”
“ใช่”
หยางเสี่ยวเหล่ยทำท่าเหมือนกลุ้มใจมาก
และนี่ก็คือภาพลักษณ์ที่หยางเสี่ยวเหล่ยสร้างไว้ในสถาบันยุทธ์เมืองไป๋ซาน!
เธอต้องมีตัวตนเช่นนี้ไว้ปกปิดข้อด้อยเรื่องพรสวรรค์ไม่เพียงพอ