ขณะที่โจวหยวนยังคงสำรวจวัดหมอบพยัคฆ์ จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานดังขึ้นข้างกาย
“เถาเสือโลหิต?”
ผู้ที่อุทานคือเฉินอวี้หลิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เธอชี้ไปยังสมุนไพรสีแดงฉานต้นหนึ่ง พลางร้องออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็หันไปมองตาม
เฉินอวี้หลิงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เธอเอ่ยถึงสิ่งที่ค้นพบโดยตรง
“เถาเสือโลหิตเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่เพิ่งปรากฏขึ้นในเมืองไป๋ซานเมื่อไม่กี่ปีมานี้ มีสรรพคุณบำรุงร่างกายได้ดีเยี่ยม แถมยังช่วยบำรุงจิตของผู้ฝึกยุทธ์ได้ด้วย!”
“ครอบครัวฉันเปิดร้านขายยา เลยจำมันได้ แต่ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้เลยว่ายาล้ำค่าหายากชนิดนี้มาจากไหน เส้นทางค้าขายถูกควบคุมอย่างแน่นหนามาตลอด”
เฉินอวี้หลิงอธิบายเช่นนั้น
“ตอนนี้ดูท่าจะมาจากแดนลี้ลับแห่งเทพนิยายแห่งนี้นี่เอง! มิน่าถึงมีสรรพคุณดีขนาดนี้!”
จากนั้นทุกคนก็กวาดตามองไปรอบ ๆ และพบว่ามีสมุนไพรหายากขึ้นอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ทั้ง 【ฉางผู่เก้าปล้อง】 【หญ้าหูเสือ】 【กู่ซุ่ยปู่】 【กุ่ยจิ่ว】……
แต่ละต้นล้วนมีคุณภาพเยี่ยม!
ในบรรดาพวกมันมีไม่น้อยที่เป็นยาล้ำค่าหายากซึ่งก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ามาจากไหน เช่นเดียวกับ 【เถาเสือโลหิต】
หลังฟังคำพูดของเฉินอวี้หลิง สีหน้าของทุกคนก็พลันเคร่งขรึมลง
พวกเขาย่อมเข้าใจความหมายที่เฉินอวี้หลิงต้องการสื่อ
นั่นคือ 【แดนลี้ลับแห่งเทพนิยาย·วัดหมอบพยัคฆ์】 แห่งนี้ไม่ได้เพิ่งปรากฏขึ้นในช่วงนี้ แต่อย่างน้อยก็มีมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว!
นั่นหมายความว่า ผู้ฝึกยุทธ์ที่สมคบคิดกับสิ่งมีชีวิตจากเทพนิยายและเลือกทำพิธีสังเวยโลหิต ได้ร่วมมือกันมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว
เพียงแต่เพิ่งเลือกเปิดเผยตัวต่อหน้าผู้คนในตอนนี้
เกรงว่าพวกเขาคงสะสมกำลังไว้ไม่น้อยแล้ว!
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ดูท่าจะเริ่มเกินควบคุมแล้ว
สีหน้าของหม่าหยู่เฟยและคนอื่น ๆ ค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น
ตอนแรกเป็นเพียงการสืบหาสาเหตุที่ฝูงสัตว์ดุร้ายออกอาละวาด แต่กลับกลายเป็นสงสัยว่ามีผู้ฝึกยุทธ์สมคบคิดกับสิ่งมีชีวิตจากเทพนิยาย จนตอนนี้อาจถึงขั้นมีองค์กรต่อต้านมนุษยชาติที่ร่วมมือกับสิ่งมีชีวิตจากเทพนิยาย!